หลังม่านมายา

        ณคฤหาสน์หรูหราตระการตาแห่งหนึ่งยามราตรีท่วงทำนองดนตรีพริ้วหวานยังคงบรรเลงเคล้าคลออย่างครึกครื้น

        ทว่าภายในห้องโถงจัดเลี้ยงกลับอบอวลไปด้วยความตึงเครียดท่ามกลางหมู่คนที่มารวมตัวกันล้วนเป็นเหล่านักธุรกิจผู้มีหน้ามีตาและคุ้นหน้าคุ้นตาในวงการ

        “ประธานชเว... เล่าให้ฟังหน่อยสิได้ยินว่าคุณเล่นสนุกกับศิลปินหญิงพร้อมผู้กำกับคัง นี่นา”

        ชายชราผู้มีท่าทีทะนงตนคนหนึ่งเอ่ยทักขึ้นพลางทอดสายตามองมาด้วยรอยยิ้มลึกล้ำ

        “ก็สนุกดีครับ...” ชเว โกอึนที่กำลังนั่งจิบไวน์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เห็นว่าผู้กำกับคังถูกอกถูกใจถึงขั้นดึงตัวมาเล่นภาพยนตร์ด้วยเลย”

        “โอ้ววว...” ชายชรากระแอ่มคอเบาๆดวงตาทอความโลภออกมาอย่างไม่คิดปกปิด “หากมีเรื่องบันเทิงแบบนี้อีกวันหน้าก็อย่าลืมเชิญฉันไปด้วยเล่า”

        “เรื่องนั้นไม่มีปัญหาแน่นอนครับ”ผู้กำกับคังที่นั่งอยู่ข้างกายชเว โกอึน เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงยิ้มแย้ม“หลังจากนี้ นางก็จะกลายเป็นนักแสดงในการดูแลของผมอย่างเต็มตัว... ถึงตอนนั้นผมจะอบรมเธอให้เชื่องเป็นลูกแมวเลยครับ”

        “ฮ่าๆๆ! ดี... ดีมาก!”ชายชราหัวเราะร่าอย่างชอบใจ

        ขณะนั้นเองประตูกระจกบานใหญ่พลันถูกเปิดออก คิม ซอกจิน ชายร่างอ้วนก็เข้ามาในประตูเขากำลังเดินโอบไหล่หญิงสาวร่างบอบบางสองคนที่ได้ชื่อว่าเป็น ไอดอลยุคใหม่ แม้ภายนอกวงการพวกเธอสองคนจะถูกวางตัวเป็นคู่แข่งที่ฟาดฟันกันอย่างเผ็ดร้อนแต่ในยามนี้ กลับยินยอมซบอยู่ในอ้อมแขนของชายร่างอ้วนอย่างว่าง่าย

        คิม ซอกจินเดินเข้ามานั่งลงตรงโซฟาตัวใหญ่ โดยมีสองสาวแสนสวยยืนประกบข้างอย่างเอ็นดู

        ชเว โกอึนปลายสายตามมองภาพตรงหน้าด้วยความรังเกียจ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเย็น

        “ได้ยินว่าคุณซอกจิน ลงไปดูแลรายการด้วยตัวเอง...งวดนี้สนใจใครเข้าอีกแล้วล่ะ”

        “หึๆ ประธานชเวนี่รู้ใจผมจริงๆ!”

        คิม ซอกจิน หัวเราะหึๆ ในลำคอดวงตาส่องประกายหิวกระหายอย่างไม่ปกปิด

        เมื่อเห็นท่าทางคุกคามเช่นนั้นผู้คนทั่วทั้งห้องต่างพากันกรอกตาเอือมระอาไม่เว้นแม้กระทั่งสองสาวงามที่แนบชิดอยู่ข้างกาย

        หนึ่งในพวกเธอ ยกมือขึ้นลูบไล้ไปตามท่อนแขนของเขาเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนระคนตัดพ้อ

        “ท่านมีพวกเราสองคนแล้วยังไม่พอใจอีกหรือคะ...”

        คิม ซอกจิน รวบจับมือนุ่มนิ่มนั้นไว้ก่อนจะยกขึ้นมาสูดดมและถูไถกับใบหน้าอย่างหื่นกระหาย

        “จีมิน...ฉันกำลังมองหาน้องสาวให้เธออยู่น่ะ”

        จีมินทำทีเป็นแง่งอนสะบัดหน้าหนีทันใดนั้น หญิงสาวอีกคนก็ขยับกายเข้ามาลูบไล้แผ่นอกกว้างของคิม ซอกจินอย่างรู้งาน

        “แล้วฉันล่ะคะ...”

        “จีวอน... เธอก็สำคัญเหมือนกัน”

        คิม ซอกจินรวบเอวบอบบางของสองสาวเข้ามาใกล้มือหนาเริ่มลูบไล้ไต่ระดับไปตามเรียวแขนและต้นขาของพวกเธอ เสียงหัวเราะหยอกล้อดังสลายความตึงเครียดภายในห้อง

        และในวินาทีนั้นเอง—

        ตึง... ตึง... ตึง...

        บานประตูบานหนาหนักพลันถูกผลักเปิดออกอีกครั้งเสียงรองเท้าหนังย่ำลงบนพื้นกระเบื้องหินอ่อนกังวานขึ้นเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคงชายวัยกลางคนในชุดสูทตัดเย็บอย่างประณีตเข้ารูปปรากฏตัวขึ้นด้วยท่าทางผ่าเผย

        เขาย่างกรายเข้ามาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้ามก่อนจะทอดสายตาเรียบเฉยมองไปยังคิม ซอกจิน และเหล่าหญิงสาวที่โอบล้อมกาย

        สายตาคู่นั้นทรงอำนาจเสียจนคิม ซอกจินถึงกับใจกระตุก รู้สึกยำเกรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้เขาจึงรีบหันไปเอ่ยกับหญิงสาวข้างกายเล็กน้อย

        “จีมิน จีวอน พวกเธอสองคนออกไปก่อน”

        “ค่ะ...”

        สองสาวงามรับคำอย่างนอบน้อมก่อนจะถอยกายออกจากห้องไปอย่างรู้หน้าที่ และทันทีที่บานประตูหนาหนักปิดลงบรรยากาศภายในห้องโถงก็พลันดิ่งลงสู่ความเงียบขรึมและกดดัน

        เป็นคิม ซอกจินที่ต้องเป็นฝ่ายทำลายความเงียบอันอึดอัดนั้นด้วยการเอ่ยทักทายขึ้นก่อน

        “คุณกอนอู... หรือว่าท่านสนใจสาวๆของผมหรือครับ”

        “เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยว่ากันเถอะ”

        ชา กอนอู ผู้มาใหม่เอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        “ที่ผมเรียกพวกคุณมาประชุมกันในวันนี้ก็เพราะต้องการรู้ว่า... การกระจายสินค้าในส่วนของพวกคุณ... มีปัญหาหรืออุปสรรคหรือป่าว”

        เมื่อหัวข้อถูกดึงเข้าสู่เรื่อง สินค้าบรรยากาศภายในห้องโถงจัดเลี้ยงก็ดิ่งลึกลงสู่ความเงียบสงัดทุกสายตาต่างสอดประสานกันด้วยความระมัดระวัง

        “ทางผมก็ปกติดีนะครับ... เกิดปัญหาอะไรขึ้นหรือเปล่า”ผู้กำกับคังเป็นฝ่ายเอ่ยทักขึ้นมาก่อน

        “ฝั่งของฉันก็ไม่มีปัญหาเช่นกัน” ชเวโกอึน เอ่ยเนิบช้า พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอย่างแผ่วเบา

        และอีกสองคนก็เช่นกัน เมื่อได้รับคำยืนยันอย่างชัดเจนแล้วชา กอนอู จึงผายมือเอ่ย

        “ดีเลยครับ ถ้าเป็นอย่างนั้น... ช่วงนี้ผมจะเพิ่มล็อตการจำหน่ายให้มากขึ้นกว่าเดิมสักหน่อย”

        คำพูดนั้นทำเอาเหล่านักธุรกิจและผู้มีอำนาจในห้องต่างตกอยู่ในความเงียบงันไม่มีใครกล้าแทรกขึ้นมา ชา กอนอู ค่อยๆ หมุนสายตากลับมาหยุดอยู่ที่คิม ซอกจิน

        “เห็นด้วยมั้ยครับ คุณคิม ซอกจิน โดยเฉพาะคุณ...ระยะหลังมานี้ ยาในส่วนของฝั่งคุณดูเหมือนจะทำยอดขายได้ไม่ดีเท่าไหร่ หากยังคงเป็นแบบนี้ต่อไปทางเราอาจจะต้องพิจารณาเรื่องความสัมพันธ์ทางธุรกิจกับคุณใหม่อีกครั้งแล้วล่ะ”

        “ขะ... เข้าใจแล้วครับ!” คิม ซอกจินหน้าเสีย รีบตอบละล่ำละลักด้วยความหวาดหวั่น

        ใช้เวลาครู่ใหญ่ ก่อนที่แต่ละคนจะค่อยๆแยกย้ายกัน...