วันต่อมา
ฮวนฮุยป่วยหนัก นอนซมไม่ได้สติอยู่บนเตียง เนื่องด้วยตอนที่นางตกลงไปในแม่น้ำนั้นค่อนข้างดึกมากแล้วและน้ำในแม่น้ำนั้นก็เย็นอีกด้วย และไหนจะตอนที่ไท่อี้อุ้มตากลมมาที่วังอีก และระยะทางนั้นก็ใช่ว่าจะใกล้
"กุ้ยเฟยเพคะ..."ยินอี้เอ่ยด้วยสีหน้าเป็ห่วงพร้อมกับกุมมือของฮวนฮุย
"เรียนฝ่าา พวกกลุ่มคนชุดดำที่กระหม่อมจับได้นั้นกัดยาพิษในปากฆ่าตัวตายหมดพ่ะย่ะค่ะ"หนึ่งในองครักษ์รายงานขึ้น
"ดี!ดีจริงๆ! เจิ้นให้พวกเ้าไปเป็องครักษ์คอยคุ้มกันนาง แต่นี่อะไร เหตุใดนางจึงกลับมาด้วยสภาพที่เปียกปอน จนตอนนี้ยังนอนไม่ได้สติกัน!!"หานหลงตวาดเสียงดังลั่น
"กระหม่อมผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ขอฝ่าาโปรดลงอาญาพวกกระหม่อมด้วย"เหล่าองครักษ์ต่างพร้อมใจโขกศีรษะลงกับพื้น
"หากเจิ้นลงโทษพวกเ้าไปแล้วนางจะฟื้นขึ้นมาหรืออย่างไร! แล้วเหตุใดแม่ทัพทิศบูรพาถึงเป็คนพานางมา"หานหลงเอ่ยถามเสียงแข็ง
"เรียนฝ่าา ระหว่างทางที่เดินซื้อของอยู่นั้นพระสนมได้พบกับท่านแม่ทัพโดยบังเอิญและตอนที่กำลังจะกลับนั้นก็ถูกกลุ่มชายชุดดำเข้าโจมตี กุ้ยเฟยได้รับาเ็และตกน้ำ ท่านแม่ทัพจึงมาช่วยไว้พ่ะย่ะค่ะ"องครักษ์นายหนึ่งเล่าเื่ราว
"เป็เช่นนั้น"เขากล่าวออกไปก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งเท้าคางและครุ่นคิด
หากจะให้องครักษ์ของเขาอุ้มมานั้นมันก็คงจะไม่งามเท่าไหร่นักแต่ให้ไท่อี้พานั้นก็ไม่ใช่ว่าเป็เื่ดีนางอาจจะถูกติฉินนินทาได้แต่ก็ยังพอยกเื่ที่เป็สหายกันกับเป็เื่ฉุกเฉินมาพอแก้ต่างได้
ครั้นจะให้นั่งรถม้ากลับก็ไม่ได้หากไม่รีบก็เกรงว่าอาการอาจจะทรุดหนักกว่านี้อีกก็เป็ได้
"พวกเ้าไปพยายามตามสืบพวกที่ลอบทำร้ายมาให้ได้ หากเจอเบาะแสอะไรให้รีบนำมารายงานเจิ้นทันที"หานหลงพูดก่อนจะสบัดมือเป็เชิงให้ออกไป เหล่าองครักษ์จึงหายตัวไปทันที
"ฝ่าาพ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮามาขอเข้าพบพ่ะย่ะค่ะ"ขันทีคนหนึ่งรายงานขึ้น
"ให้นางเข้ามา"หานหลงเอ่ย
"ถวายบังคมฝ่าา ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี เพคะ"ฮุ้ยหลินเอ่ยขึ้นพร้อมย่อตัวทำความเคารพ
"ไม่ต้องมากพิธีเ้ามีเื่อะไรหรือ"หานหลงพูดพร้อมกับยิ้มให้นางเล็กน้อย
มันเป็รอยยิ้มที่อ่อนโยนและรักใคร่เอ็นดู เป็รอยยิ้มที่จะไม่มีใครได้รับนอกจากฮองเฮา....และกุ้ยเฟย
"เสด็จพี่เพคะ อาการของฮุยเอ๋อร์เป็อย่างไรบ้างเพคะ"ฮุ้ยหลินถามด้วยท่าทางที่เป็กังวล
"หมอหลวงมาตรวจดูอาการและจัดเทียบยาให้นางแล้ว วันพรุ่งก็คงจะฟื้น เ้าไม่ต้องเป็กังวลไปหรอกหลินเอ๋อร์"หานหลงพูดปลอบภรรยา
"เป็เช่นนั้นน้องก็เบาใจได้บ้าง เสด็จพี่เช่นนั้นวันพรุ่งน้องไปเยี่ยมฮุยเอ๋อร์นะเพคะ"ฮุ้ยหลินขออนุญาตหานหลงเนื่องจากตอนนี้เขาสั่งให้นางอยู่แต่ในตำหนักไม่ให้ออกไปไหน ดูท่าแล้วเขาคงจะเห่อลูกคนแรกน่าดู
"ได้ ไว้พี่จะไปกับเ้าด้วย"หานหลงพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างขึ้นไปอีกนิด
.
.
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า นังฮวนฮุยถึงแม้จะผิดจากที่คาดการณ์แต่มันก็ยังนอนซมไม่ได้สติ ช่างน่าสมเพศเสียจริง เ้าว่าหรือไม่ กว๋อเอ๋อร์"หลานซูเฟยหันไปถามน้องสาวของนาง
"เพคะท่านพี่"กว๋อเสียนเฟยตอบ
กว๋อเสียนเฟยนางเป็พี่น้องต่างมารดาของหลานซูเฟยนางเป็บุตรีคนรองที่เกิดจากฮูหยินรองแห่งแม่ทัพเหิงแม่ทัพทิศทักษิณ เนื่องด้วยหลานซูเฟยนั้นเป็บุตรีคนโตที่เกิดจากฮูหยินเอกที่ท่านแม่ทัพโปรดปรานมากที่สุดและยังเป็บุตรีคนโปรดอีกด้วย
ดังนั้นไม่ว่าพี่สาวนางจะทำอะไรนางจะต้องเห็นดีเห็นงามด้วยทุกอย่าง นางถูกสอนให้เชื่อฟังพี่สาวของนางทุกอย่างไม่ว่าพี่สาวของนางจะสั่งอะไรนางก็ต้องทำทุกอย่างอย่างไม่มีข้อยกเว้น ถึงแม้ว่าเื่นั้นจะเป็เื่ที่ผิดก็ตาม
แม้ว่าบางเื่ที่นางไม่อยากทำก็ตาม แต่นางถูกสั่งสอนมาให้อยู่ภายใต้อำนาจของพี่สาวของนางนางจำต้องทำเพื่อตัวนางและมารดาของนาง
นางเป็คนที่สุขุม และอดทน หากเื่ใดที่นางไม่อยากยุ่งก็จะไม่ยุ่งนอกเสียจากจะโดนพี่สาวลากเข้าไปเป็หมากตัวนึง
"แต่พวกกลุ่มคนชุดดำที่ให้ท่านพ่อจ้างมาพวกนั้นนี่ก็ไม่ได้เื่เลยจริงๆ สั่งให้ไปฆ่าแท้ๆ แต่พวกตนนั้นกลับตายเรียบ"หลานซูเฟยพูดพร้อมกับกระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะ
"ท่านพี่โปรดระงับโทสะก่อน เหตุที่กลุ่มคนชุดดำแพ้นั้นเป็เพราะองครักษ์พวกนั้นเป็ถึงองครักษ์เงาส่วนพระองค์ของฮ่องเต้และยังมีท่านแม่ทัพทิศบูรพาเข้ามาช่วยอีก เช่นนั้นพวกกลุ่มชุดดำระดับต่ำที่ท่านพ่อจ้างมานั้นจึงไม่ระแคะระคายมือคนพวกนั้นสักเท่าไหร่"กว๋อเสียนเฟยพูดพลางยกชาขึ้นจิบ
"เ้าดูไม่ทุกไม่ร้อนเลยนะกว๋อเอ๋อร์ ทั้งที่มีคนที่เ้าชอบมาปกป้องนังฮวนฮุยด้วยเนี่ยนะ"หลานซูเฟยใช้สายตาจับผิดน้องสาวก่อนยกชาขึ้นจิบเช่นกัน
"เหตุใดข้าต้องทุกร้อนด้วยเล่า ข้ามิได้้าแย่งชิงความรักจากฝ่าาเหมือนท่านนี่ ข้าแค่้าอยู่อย่างเงียบๆและสงบสุข แต่ท่านก็ยังให้ข้ามาเป็หมากตัวหนึ่งของท่านเสียนี่เดิมทีข้าเข้ามาเป็สนมก็เพราะท่านพ่อสั่งข้าหาได้เต็มใจไม่ และอีกอย่างถึงแม้ว่าข้าจะชอบท่านแม่ทัพทิศบูรพาก็จริง แต่ข้าก็ไม่อาจทำอะไรได้อยู่ดี....อ่อก!"เสียงของกว๋อเสีวนเฟยขาดหายไปก่อนจะแทนที่ด้วยเสียงพูดของหลานซูเฟย
"ดูเหมือนว่าได้ทีแล้วเ้าจะพล่ามใหญ่เลยนะน้องข้า ที่ข้าให้เ้ามาวันนี้ไม่ได้ให้เ้ามาพล่ามเื่ไร้สาระให้ข้าฟัง แต่ข้าให้เ้ามาช่วยข้าหาวิธีกำจัดนังแพศยาทั้งสองตัวนั่นต่างหากเล่า"หลานซูเฟยที่นั่งฟังอยู่วางถ้วยชาและเข้ามาบีบคอน้องสาวต่างมารดาของนางและดันติดกำแพงทันที
"เ้าเข้าใจหรือไม่ กว๋อเอ๋อร์ 'ของข้า' อย่าลืมว่าเ้ายังมีแม่ของเ้าอยู่ที่จวน ข้าจะบอกให้ท่านแม่ของข้ากำจัดนางทิ้งแม่ไหร่ก็ได้ทั้งนั้น" หลานซูเฟยเค่นยิ้มเย็นพร้อมกับเพิ่มแรงบีบเข้าไปอีก
คำว่า 'ของข้า' ที่นางหมายถึงนั้นคือหมากตัวนึงของนาง ไม่ใช่น้องสาวต่างมารดา
"ข..ข้า...เข้าใจ...ล..แล้วเพคะ ท..ท่านพี่"กว๋อเสียนเฟยตอบอย่างตะกุกตะกักเพราะเริ่มหายใจไม่ออกพร้อมกับวางมือบนมือของหลานซูเฟยเป็เชิงให้ปล่อยนางเป็อิสระ
"ดี หากวันหลังเ้ายังพล่ามเื่ไร้สาระให้ข้าฟังอยู่อีก แล้วเ้าว่ารู้ว่าการตายทั้งเป็นั้นเป็อย่างไร"หลานซูเฟยพูดพร้อมกับปล่อยมือที่บีบคอกว๋อเสียนเฟยออกแต่ไปบีบหน้าของนางแล้วสะบัดให้หันไปอย่างแรง
"ทีนี้เ้ามาคิดแผนการกำจัดนังสองตัวนั้นให้ข้าได้แล้ว"หลานซูเฟยพูดพร้อมกับกลับไปนั่งยังที่ของตนเช่นเดิม
"แฮ่ก..แฮ่ก เช่นนั้นท่าน้าเช่นไร"เมื่อหลุดจากพันธนาการกว๋อเสียนเฟยจึงถามขึ้นพร้อมกับพยายามสูดเอาอากาศเข้าไปให้ได้มากที่สุด
"นั่นเป็ปัญหาของเ้า ข้าให้ใจคิดไม่ได้ให้เ้ามาถามข้ากลับ"หลานซูเฟยเอ่ยพร้อมกับยกชาขึ้นจิบ
กว๋อเสียนเฟยครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะกล่าวบางอย่างออกมาและตามด้วยเสียงหัวเราะของหลานซูเฟย
"ฮ่าฮ่าฮ่า ดี!ดียิ่ง! ข้าอยากจะรู้นักว่าพวกเ้าจะเป็เช่นไรนังฮุ้ยหลิน นังฮวนฮุย"หลานซูเฟยพูดออกมาและยกชาขึ้นจิบอีกครั้ง
.
.
วันรุ่งขึ้น
ฮุ่ยหลินฮองเฮาและหานหลงฮ่องเต้มาเยี่ยมฮวนฮุยั้แ่ยามเฉิน(7:00-8:59) จนถึงยามซื่อ(9:00-10:59)ฮ่องเต้จึงกลับไปว่าราชการต่อ
"ฮุยเอ๋อร์ เมื่อไหร่เ้าจะฟื้นเล่าข้าเหงาจะแย่อยู่แล้วนะ เ้ารีบๆตื่นขึ้นมาคุยกับข้าสิ ไหนว่าเ้าจะซื้อของมาฝากข้าด้วยไง ข้ายังไม่ได้ของจากเ้าเลยนะ"ฮุ้ยหลินเอ่ยขึ้นพางกุมมือสหายของตนไว้
หลังจากที่ฮ่องเต้กลับไปว่าราชการฮุ้ยหลินก็สั่งให้เหล่านางกำนัลและขันทีออกไปรออยู่ข้างนอก
"ฮุยเอ๋อร์ เ้ายังจำวันนั้นได้อยู่หรือไม่ วันที่ข้าฟื้นหลังจากที่ป่วยหนักแล้วข้าให้เ้าช่วยข้าแกล้งเสด็จพี่น่ะ"ฮุ้ยหลินกล่าวพร้อมกับกระชับมือให้แน่นขึ้น
.
.
สองปีก่อน
"ฮุยเอ๋อร์ เ้าช่วยไปพาเสด็จพี่มาแล้วให้เสด็จพี่พูดบอกรักข้าหน่อยสิ พักนี้ก่อนที่ข้าจะป่วยข้าไม่ได้ยินเสด็จพี่บอกรักข้าเลย นะ นะ ฮุยเอ๋อร์"ฮุ้ยหลินทำเสียงออดอ้อนพร้อมกับนำมือของสหายมาถูกข้างแก้ม
"เห้อ ก็ได้หลินเอ๋อร์"ฮวนฮุยจำยอมกับท่าทางออดอ้อนของสหายตรงหน้านางรู้ว่าฮวนฮุยนั้นแพ้ลูกอ้อนของนาง
.
.
"ย..แย่แล้วเพคะ หลิน..หลินเอ๋อร์"ฮวนฮุยที่วิ่งมาที่ตำหนักใหญ่และเปิดประตูเข้ามาและพูดถึงฮุ้ยหลิน
ยังไม่ทันที่นางจะได้พูดอะไรต่อ หานหลงฮ่องเต้ก็รีบวิ่งไปที่ตำหนักคุนหนิงเสียแล้ว แต่ทว่ายังมีอนุชาของฮ่องเต้ทั้งสี่คนไปด้วยนี่สิ
'เห้อ หลอกง่ายเสียจริงแต่ถึงจะผิดแผนที่ตกลงกันไว้ก็เถอะ'ฮวนฮุยคิดในใจก่อนที่จะวิ่งตามไป
"หลินเอ๋อร์ หลินเอ๋อร์ เ้าเป็อย่างไรบ้าง"หานหลงพูดพร้อมกับเขย่าตัวนางเบาๆ
"หม่อมฉันว่า..."ฮวนฮุยพยายามจะเสนอวิธีตามแผนที่วางไว้แต่ก็ถูกขัดขึ้นเสียก่อน
"กระหม่อมว่าลองเขย่าตัวนางแรงๆดูดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ เผื่อนางจะได้สติ" 'ถังอ๋อง'น้องสามของฮ่องเต้เอ่ยแทรกขึ้น
"เราจะลองดู"ว่าแล้วเขาก็เขย่าตัวฮุ้ยหลินแรงๆแต่นางก็ยังไม่ลืมตาขึ้น
"ไม่ได้ผล นางยังไม่ตื่น" หานหลงพูด
"หม่อมฉันว่า..."เป็อีกครั้งที่ฮวนฮุยโดนขัดจังหวะพูด
"กระหม่อมว่าพระองค์ลองพ่นน้ำใส่หน้านางดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ เผื่อว่านางโดนน้ำแล้วอาจจะตื่น" 'หงอ๋อง'น้องห้าของฮ่องเต้เอ่ยขึ้นพร้อมยื่นถ้วยน้ำชาให้กับพี่ชาย
"ได้เราจะลองดูอีกครั้ง”หานหลงพูดพร้อมกับรับถ้วยน้ำชามาดื่มและอมไว้ในปาก จากนั้นก็พ่นใส่หน้าของฮุ้ยหลิน
"กระหม่อมว่าอาจจะไม่พอ ท่านพี่ลองทำดูอีกสักครั้งเถอะพ่ะย่ะค่ะ" 'เจี้ยนอ๋อง'น้องรองของฮ่องเต้เอ่ยขึ้นพร้อมกับรินน้ำชาลงในถ้วยทันที
"แต่หม่อมฉันว่า..."ยังไม่ทันที่ฮวนฮุยจะพูดจบหานหลงก็พ่นน้ำใส่หน้าของฮุ้ยหลินอีกรอบ
"ไม่ได้ผล"หานหลงเอ่ยออกมา
"ดังนั้นหม่อมฉันว่า..."ฮวนฮุยพยายามจะเสนอบ้างแต่..
"ท่านพี่ลองจั๊กจี้เท้าของนางดูดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ เผื่อว่านางจั๊กจี้แล้วจะได้สะดุ้งตื่นพ่ะย่ะค่ะ" 'จินอ๋อง'น้องสี่ของฮ่องเต้พูดขึ้น
'นี่พี่น้องตระกูลนี้เป็อะไรกันไปหมดเนี่ย พวกเขาใช้สมองส่วนไหนคิดวิธีการปลุกคนเช่นนี้กัน ไหนจะฝ่าาที่ทรงเชื่ออีก'ฮวนฮุยถอนหายใจและสบถอยู่ในใจ
จากนั้นฮวนฮุยที่หันไปมองหน้าของฮุ้ยหลินที่นอนอยู่ก็พบว่าหางคิ้วของนางเริ่มกระตุกแล้ว จึงเอายห้ามฮ่องเต้ที่ทรงบ้าจี้เชื่อที่เหล่าน้องชายของตนบอกและกำลังจะจั๊กจี้เท้าของฮุ้ยหลิน
"เดี๋ยวก่อนเพคะเสด็จพี่ หม่อมฉันว่าวิธีนี้หลินเอ๋อร์คงไม่ฟื้นหรอกเพคะ เสด็จพี่ลองใช้วิธีบอกรักหรือจุมพิตนาง นางอาจจะฟื้นก็ได้นะเพคะ"ฮวนฮุยรีบพูดวิธีที่นัดแนะเอาไว้กับฮุ้ยหลิน
"ท่านพี่สะใภ้รองการบอกรักกับการจุมพิตมันจะไปทำให้คนฟื้นได้อย่างไร ท่านเพี้ยนไปแล้วหรือ"ถังอ๋องเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้างุนงง
'หากพวกท่านว่าข้าเพี้ยนแล้วสิ่งที่พวกท่านเอ่ยออกมาก่อนหน้านั้นเล่า พวกท่านไม่ถึงขั้นวิกลจริตเลยหรือ!!'ฮวนฮุยได้แต่สบถอยู่ในใจแต่ใบหน้าของนางนั้นยกยิ้มขึ้น
"หากไม่ลองก็ไม่รู้สิเพคะท่านอ๋อง เช่นนั้นแล้วเราให้เวลาส่วนตัวกับพวกเขากันเถอะเพคะ"หลังจากพูดจบฮวนฮุยก็ดึง จูง ผลัก เหล่าอ๋องทั้งสี่ออกไปจากตำหนักและตนก็เป็ผู้ปิดประตูให้พวกเขาทั้งสอง
จากนั้นไม่นานฮ่องเต้ก็ะโขึ้นบอกว่าฮุ้ยหลินนั้นฟื้นแล้วฮวนฮุยกับเหล่าอ๋องทั้งสี่จึงเข้าไปในห้องอีกครั้ง
"ตอนที่ข้ายังไม่ฟื้นนั้นข้าได้ยินเสียงของพวกท่านด้วย"ฮุ้ยหลินเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มเย็นไปทางอ๋องทั้งสี่
"หงอ๋อง เจี้ยนอ๋อง พวกท่านบอกให้เสด็จพี่พ่นน้ำใส่หน้าของข้าใช่หรือไม่"ฮุ้ยหลินพูดพลางใช้แขนเสื้อซับน้ำที่หน้า
หงอ๋องและเจี้ยนอ๋องมองหน้ากันและกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกับหันมายิ้มเจื้อนๆให้กับนาง
"เสด็จพี่เพคะ ท่านจำไหลายัที่ท่านรักมากได้หรือไม่ หม่อมฉันรู้สึกว่าหม่อมฉันจำได้ว่าใครเป็คนทำแตกนะเพคะ"ฮุ้ยหลินพูดและทำท่าครุ่นคิดพร้อมกับเบนสายตาไปยังหงอ๋องและเจี้ยนอ๋อง
หงอ๋องและเจี้ยนอ๋องต่างมองหน้ากันและพูดขึ้นว่า
"เสด็จพี่ น้องลืมว่าต้องไปหาซื้อของให้เสด็จแม่ เช่นนั้นน้องขอตัวก่อน"เจี้ยนอ๋องพูดขึ้นพร้อมกับเดินออกจากตำหนักไป
"เสด็จพี่น้องต้องไปช่วยพี่รองเลือกซื้อของให้เสด็จแม่ เช่นนั้นน้องขอตัว"หงอ๋องพูดพร้อมกับเดินตามเจี้ยนอ๋องออกไป
"ตามใจพวกเ้า"หานหลงพูดออกไปอย่างงงๆพร้อมกับมองตามหลังของน้องชายทั้งสอง
"ถังอ๋อง ท่านให้เสด็จพี่เขย่าข้างั้นสิ"ฮุ้ยหลินหันไปหาถังอ๋อง
"เสด็จพี่่นี้น้องกับฮวนฮุยรู้สึกอยากอาหารทะเล น้องจำได้ว่าถังอ๋องคุมเมืองท่าทางฝั่งทะเลอยู่"ฮุ้ยหลินหันมาพูดกับหานหลงและหันไปทางถังอ๋องอีกครั้ง
"ถังอ๋องช่วยนำอาหารทะเลมาเลี้ยงข้าที่เพิ่งฟื้นไข้ได้หรือไม่เพคะ"ฮุ้ยหลินเอ่ยพร้อมกับยิ้มเย็น
"ถังเอ๋อร์เ้าก็เลี้ยงนางหน่อยแล้วกัน"หานหลงพูดและหันไปทางถังอ๋อง
"ฮุยเอ๋อร์ด้วยนะเพคะ"ฮุ้ยหลินหันไปบอกกับหานหลง
"เ้าเอามาเผื่อฮวนฮุยด้วยอีกคนละกัน"หานหลงหันไปบอกน้องชาย
"พ่ะย่ะค่ะท่านพี่ อ..เอ่อเช่นนั้นน้องขอตัว"ถังอ๋องเมื่อรับรู้ว่าตนพลาดครั้งใหญ่จึงรีบขอตัวกลับก่อนที่จะต้องเสียเงินไปมากกว่านี้
"จินอ๋องดูเหมือนว่าเ้าจะให้เสด็จพี่จั๊กจี้เท้าข้าเช่นนั้นหรือ"ฮุ้ยหลินหันไปหาจินอ๋อง
"เอ่อ ท่านพี่สะใภ้รอง ข้านำผีผามาให้ท่านด้วยข้าสั่งทำพิเศษเลย งั้นเราไปดูกันเถอะ"จินอ๋องพูดพร้อมกับดันให้ฮวนฮุยออกไปพร้อมตน
.
.
"ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าเล่าแล้วก็ขำนัก ข้ายังจำสีหน้าที่ซีดเป็ไก่ต้มของพวกเขาได้อยู่เลย"ฮุ้ยหลินพูดพร้อมกับหัวเราะไปด้วย
"เห้อ หลินเอ๋อร์จำหากว่าข้าชอบฝันอะไรแบบนี้ เ้าก็ชอบเล่าอะไรแบบนี้เหมือนกันนั่นแหละ"ฮวนฮุยลืมตาขึ้นพร้อมกับกล่าวกับสหายที่เพิ่งเล่าความหลังจบ
"ฮุยเอ๋อร์เ้าฟื้นแล้ว เ้าทานยาก่อนนะ"ฮุ้ยหลินที่เห็นว่าสหายของตนฟื้นแล้วจึงรีบพยุงนางนั่งและป้อนยาทันที
"ขอบใจนะ หลินเอ๋อร์"ฮวนฮุยพูดและยิ้มให้กับสหาย
2K
