ตอนที่ 1 มินนี่
ท้องฟ้าสีครามสดใสในยามบ่ายตอนต้นฤดูร้อน ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงาเป็หย่อม ๆ เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วคลอไปกับเสียงใบไม้ไหวตามลมอย่างอ่อนโยน เป็บรรยากาศที่ “มินนี่” สาวน้อยแสนน่ารักชอบที่สุด
วันนี้เธออยู่ในชุดลำลองสบาย ๆ เสื้อยืดสีชมพูอ่อนตัวโปรดกับกางเกงยีนส์ขาสั้นที่เผยเรียวขาขาวเนียน รองเท้าผ้าใบสีขาวคู่ใจที่พร้อมจะพาเธอไปทุกที่ ผมบ๊อบสั้นประมาณคางสีดำเงางามพลิ้วไหวไปตามจังหวะก้าวเดิน
เธอเดินทอดน่องไปตามทางเดินในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ใบหน้าเรียวรูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มสดใสอยู่เสมอ ดวงตากลมโตเป็ประกายกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างสนใจ เธอมักจะชื่นชมกับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ รอบตัวเสมอ ไม่ว่าจะเป็ดอกไม้ริมทางที่กำลังเบ่งบาน หรือผีเสื้อตัวน้อยที่โบยบินอย่างอิสระ
“โอ๊ย! สวยจังเลย”
มินนี่อดไม่ได้ที่จะอุทานเบา ๆ เมื่อเห็นดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าอมม่วงกำลังออกดอกสะพรั่ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ ถ่ายในมุมเงยขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้เห็นท้องฟ้าเป็ฉากหลัง
ขณะที่กำลังเดินเพลินๆ สายตาของมินนี่ก็เหลือบไปเห็นม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ดูร่มรื่น เธอก้าวเข้าไปนั่งพักหย่อนใจ ปล่อยให้ลมเย็นๆ พัดโชยมาปะทะใบหน้าพลางหลับตาพริ้ม สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด
“อืม...สดชื่นที่สุดเลย”
เธอลืมตาขึ้นช้า ๆ มองไปรอบตัวอีกครั้ง แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกอยากอ่านหนังสือขึ้นมา เธอล้วงมือลงไปในกระเป๋าสะพายข้างใบเล็ก ควานหาหนังสือนวนิยายที่พกติดตัวมาด้วย
แต่ก่อนที่จะได้เปิดอ่าน มินนี่ก็สังเกตเห็นลูกแมวตัวเล็กๆ สีขาวปนส้มกำลังเดินโซเซอยู่ไม่ไกลจากม้านั่ง เธออดไม่ได้ที่จะส่งเสียงทักทาย
“เหมียว ๆ”
ลูกแมวตัวนั้นเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตากลมแป๋ว ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้ามาหาอย่างช้า ๆ มินนี่ค่อยๆ ยื่นมือออกไปลูบหัวมันอย่างเบามือ ลูกแมวก็ส่งเสียงครางในลำคออย่างพอใจ
“หลงทางมาเหรอตัวเล็ก”
เธอยิ้มให้มันอย่างอ่อนโยน มินนี่ไม่เคยปล่อยให้สัตว์ที่ดูโดดเดี่ยวอยู่เพียงลำพังได้นาน ๆ เพราะเธอมีความเมตตาอยู่เต็มเปี่ยม
แต่ขณะที่มินนี่กำลังเล่นอยู่กับลูกแมวอย่างเพลิดเพลิน สายตาของเธอก็พลันไปปะทะเข้ากับชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก เขาเป็ชายร่างอ้วนท้วน ใบหน้าของเขาดูเรียบเฉยจนยากจะคาดเดาความรู้สึก แต่ดวงตาของเขากลับจ้องมองมาที่เธอเพียงคนเดียว ราวกับว่าทั้งโลกนี้มีเพียงแค่เธอเท่านั้น
565
