ตอนที่4 ผู้ชายแสนดี
อรวีเดินออกมาหน้าบ้านตามเสียงกริ่งที่ดังขึ้น เมื่อออกมาเธอก็พบว่าชายสองยืนยิ้มเผล่รออยู่พร้อมกับข้าวของพะรุงพะรังเต็มไม้เต็มมือ ป้าอิ่มแม่บ้านของเธอลากลับบ้านต่างจังหวัดหลายวันทำให้อรวีต้องอยู่บ้านเพียงลำพังคนเดียว หลังจากเมื่อคืนเทวาผลุนผันขับรถออกไป กระทั่งป่านนี้สามีของเธอก็ยังไม่กลับมา เธอโทร.ไปเขาก็ไม่ยอมรับสาย
เทวามักจะเป็แบบนี้เสมือนหากเขาไม่ได้ในสิ่งที่้า สามีของเธอเป็คนเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจไม่เว้นแม้แต่เื่บนเตียง มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาเมากลับมาแล้วงุ่นง่านอยากร่วมหลับนอนกับเธอ ก่อนจะทราบภายหลังว่าเธอเป็วันนั้นของเธอ เขาหงุดหงิดอารมณ์เสียมากแล้วหายออกจากบ้านไปสามถึงสี่วันโดยไม่บอกให้เธอรู้ว่าเขาไปอยู่ที่ไหน เมื่อหายโกรธเธอเขาก็จะกลับมาเองแถมยังทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันเป็แบบนี้ตลอดมาจนหญิงสาวเริ่มจะชาและชินกับมัน
“สวัสดีค่ะคุณสองหอบหิ้วอะไรมาเยอะแยะคะ”
“สวัสดีครับคุณอร พอดีผมกลับไปเยี่ยมคุณแม่ที่ต่างจังหวัดมาน่ะครับ ท่านเลยให้ผลไม้มากินเยอะเชียวผมเลยแบ่งมาให้พี่เทวากับคุณอรด้วย ผลไม้สดๆ จากสวนเลยนะครับ”
บ้านที่ต่างจังหวัดของชายสองเป็สวนผลไม้เขาเลยมีผลไม้ตามฤดูกาลมาฝากเพื่อนบ้านอยู่บ่อยๆ
“อรเกรงใจคุณสองจังเลยค่ะ”
“ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับคนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน อีกอย่างผลไม้พวกนี้ผมก็ไม่ได้ไปซื้อหามา นี่เก็บมาจากสวนสดๆ เลยนะครับ” ชายสองชูถุงผลไม้ขึ้นอวดเพื่อนบ้านสาว
“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”
“จริงสิ วันนี้บ้านคุณอรดูเงียบๆ นะครับป้าอิ่มไปไหนซะละครับปกติผมจะเห็นป้าอิ่มแกออกมาเปิดประตู” ชายสองมองเข้าไปในบ้าน
“ป้าอิ่มลากลับบ้านต่างจังหวัดค่ะคุณสอง ส่วนพี่เทวาก็… เอ่อ ออกไปทำธุระั้แ่เช้าป่านนี้ยังไม่กลับเลยค่ะ อรก็เลยกลายเป็คนเฝ้าบ้านไป”
“แบบนี้นี่เอง งั้นผมถือผลไม้พวกนี้เข้าไปให้นะครับมันค่อนข้างหนัก”
ชายสองอาสา ก่อนจะเดินเข้ามาในรั้วบ้าน บ้านหลังนี้เขาเองก็เคยเข้านอกออกในอยู่บ่อยๆ ตามประสาคนคุ้นเคยกัน
“ได้ค่ะ เชิญค่ะคุณสอง”
อรวีมองตามแผ่นหลังกว้างเดินนำเธอเข้าไปในส่วนครัว
“นี่ก็เกือบเที่ยงแล้วคุณสองทานอะไรมาหรือยังคะ อรทำอาหารเอาไว้เยอะเชียวอยู่ทานด้วยกันก่อนสิคะให้อรได้ตอบแทนคุณเื่ผลไม้พวกนี้บ้าง นะคะ”
“อืม มันจะดีเหรอครับคุณอร”
ชายสองยกมือขึ้นจับที่ท้ายทอยตัวเองท่าทางเก้อเขิน สายตาคมกล้าจ้องใบหน้าหวานที่กำลังส่งยิ้มน่ารักมายังเขา รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจแบ่งบานชื่นฉ่ำ อรวีเป็คนสวย เธออ่อนหวาน อ่อนโยนยามที่ชายสองได้อยู่ใกล้ๆ เธอเขาแทบไม่เป็ตัวของตัวเองเอาซะเลย แม้นรู้ดีแก่ใจว่าหญิงสาวคนนี้มีเ้าของแล้วก็เถอะมันก็ยากมากเหลือเกินกับการตัดใจไม่ให้คิดเกินเลยกับเธอมากกว่าคนรู้จัก
“ดีสิคะ ทานข้าวเป็เพื่อนอรหน่อยนะคะ”
มือเล็กเอื้อมมาแตะแขนของชายหนุ่ม อากัปกริยาของเธอเป็ไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทว่าทำให้ชายสองคิดเลยเถิดไปมากกว่านั้น
“งั้นก็รบกวนแล้วนะครับคุณอร”
“คุณสองนั่งรอที่โต๊ะอาหารสักครู่นะคะเดี๋ยวอรจัดอาหารแพ็บหนึ่ง”
“ได้ครับ”
ชายสองมองตามก้นงอนที่เดินผละออกไป รอยยิ้มสวยงามของเธอเมื่อสักครู่ยังประทับอยู่ในสายตาของเขา อรวีเป็เหมือนผู้หญิงในฝันที่ผู้ชายทุกคนอยากได้เป็ภรรยา ชายหนุ่มคิดว่าเทวาเป็ผู้ชายที่โชคดีเหลือเกินที่ได้เป็เ้าของเธอ แต่เหมือนว่าเ้านายของเขาจะไม่รู้จักคุณค่าของผู้หญิงที่เพียบพร้อมคนนี้เอาซะเลย เทวายังคงไม่เลิกเ้าชู้เป็เสือผู้หญิง หลายต่อครั้งที่เขาเห็นเ้านายรุ่นพี่ออกไปกับสาวสวยในบริษัทเพียงลำพังโดยที่ไม่ได้แคร์สายตาหรือว่าคำนินทาของใคร
ผู้หญิงดีดีอย่างอรวีไม่เหมาะสมอย่างยิ่งที่จะเป็ภรรยาของผู้ชายแบบเทวา เธอดีเกินไปในทุกๆ เื่ ชายสองแอบมองอรวีอยู่บ่อยๆ จากทางห้องนอนของเขา หลายต่อหลายครั้งที่เขาต้องทนเห็นภาพเงาสีดำที่สะท้อนออกมาจากผ้าม่านห้องนอนของเธอ ดูออกไม่อยากว่ามันเป็ภาพกิจกรรมรักของอรวีและเทวาที่ทำให้หัวใจของเขาปวดตุบ จากตอนแรกที่แอบชอบเธอธรรมดากลายเป็ว่าตอนนี้เขาอยากได้เธอมาครอบเสียเอง
“ผมจะทำให้ไอ้เทวามันเลิกกับคุณให้ได้…” ชายสองพึมพำกับตัวเองเบา
177
