มหาลัย xxx
“ พวกเราเข้าเรียนวิชาแรกก็เกือบจะสายเลยนะมึง! ” ไอ้วินเอ่ยขึ้น
“ จะไม่ให้สายได้ไง ก็มึงเล่นวิ่งไล่ไอ้ขุนเขาจนเกือบถึงคณะมัน มึงนี่แม่งโกรธอะไรมันขนาดนั้นวะไอ้วิน ” ไอ้นีโอพูดขึ้น
“ เอาน่าๆ กูว่าตอนนี้พวกเรารีบหันไปสนใจอาจารย์กันก่อนเถอะ ดูหน้าแกด้วย หันมาจะกินหัวพวกเราอยู่แล้ว ” ผมพูดขึ้นบอกพวกมัน ก่อนที่พวกมันจะหันไปมองหน้าของอาจารย์ประจำวิชาแรกแล้วก็ต้องสะดุ้งใออกมา เพราะอาจารย์จ้องมาที่พวกเราแบบหมายหัวกันเลยทีเดียว
วิชาแรกที่กินเวลาไปเกือบๆ 4 ชั่วโมงที่พวกผมได้เรียนกัน เล่นเอาพวกผมที่ขนาดมีพื้นฐานการเรียนวิชานี้มาบ้างแล้วยังถึงกับเข่าแทบทรุดเมื่อเดินออกมาจากคลาสเรียน ไอ้วินนี่ถึงกับไอ้นีโอต้องลากมันออกมาเลยทีเดียวเพราะเ้าตัวทำเหมือนคนที่ไม่มีเรี่ยวแรงจะเดินซะงั้น
“ ไอ้วิน! มึงนี่ยังจะมาเล่นอีก รีบๆเดินดิ๊! ตัวก็เตี้ยขาก็สั้น เฮ้อ!! ” ไอ้นีโอเอ่ยขึ้นบ่นไอ้เพื่อนตัวเล็กของกลุ่มออกมา
“ โห! มึงก็เห็นนี่ไอ้นีโอ อาจารย์แมร่งมาถึงก็สอนๆ ไม่มีทักทายอะไรแบบมัธยมเลยหรอวะ กูคิดว่าวิชาแรกจะฟรีสไตล์สะอีก ที่ไหนได้! มาเต็มเสียยิ่งกว่ากูเรียนพิเศษอีก ” ไอ้วินบ่นออกมา
“ พอเลย! พวกมึงจะพูดให้มันได้อะไรขึ้นมาวะ กูว่า… พวกเราไปหาอะไรกินให้มันเยียวยาเวลาเครียดๆของพวกเราที่เสียไปก่อนหน้านี้ดีกว่าว่ะ กูรู้มาว่าคณะเรามีคาเฟ่เปิดอยู่ใกล้ๆด้วยนะเว้ย! ไปปะ! ” ไอ้ตั้มเอ่ยขึ้นบอกกับทุกคนออกมา
“ ไปดิ! กูอยากกินอะไรหวานๆว่ะ ได้เค้กสักชิ้นก็ยังดี ” ผมว่าขึ้นมาบ้าง ทุกคนจึงพยักหน้าออกมาและพากันเดินตรงไปที่คาเฟ่ข้างตึกคณะของตัวเองกันทันที
คาเฟ่ข้างตึกคณะสัตวแพทย์มหาลัย xxx
“ อ้าม!! อาย่อย!! ”
“ หืม! ไอ้วิน! ค่อยๆกินดิวะ กินเลอะเป็เด็กเลยนะมึงเนี่ย! ” ไอ้นีโอว่าออกมา
“ เอาน่า! มึงก็รู้ว่าไอ้วินมันเป็ยังไง มันก็เด็กเหมือนกับตัวมันนั่นแหล่ะ ” ไอ้ตั้มที่นั่งข้างๆผมเอ่ยขึ้นบอกไอ้นีโอออกมา
“ ไง! ไม่คิดว่าจะเจอพวกมึงที่นี่เลยนะเนี่ย! ” เสียงของใครบางคนดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของไอวิน พวกผมที่นั่งหันหน้าตรงข้ามกับวินต่างก็เห็นว่าเป็ไอ้ขุนเขาที่เดินเข้ามาในร้านคาเฟ่ที่พวกเรากำลังนั่งกินขนมกันอยู่ ไอ้วินที่ได้ยินเสียงก็ถึงกับชะงักแล้วทำตาโตขึ้นมาทันที ขนมที่มันกำลังเคี้ยวตุ้ยอยู่ในปากก็ถูกหยุดเคี้ยวในทันทีด้วยเช่นกัน
“ อ้าว!… ขุนเขา มึงมาได้ไงเนี่ย! ” ผมเอ่ยทักไอ้ขุนเขาออกไป เพราะคณะผมกับคระมันก็อยู่ไกลพอสมควรด้วย
“ พอดีกูเรียน่เช้าเสร็จแล้วนะ ก็เลยออกมาเดินเล่น เห็นมีคาเฟ่อยู่เลยแวะเข้ามาน่ะ บังเอิญจริงๆที่เจอพวกมึงที่นี่… จริงมั้ยวินนี่ ” ไอ้ขุนเขาบอกออกมา และมิวายจะไปแกล้งไอ้วินด้วยการดึงแก้มไอ้วินที่ยังมีขนมอยู่ในปากเล่นด้วย ทำเอาไอ้วินรีบลุกแล้วใช้มือน้อยๆของมันตีไปที่แขนของไอ้ขุนเขาอยู่หลายที ไอ้ขุนเขาก็ทำท่าเหมือนจะหลบนะครับ แต่ก็ยืนนิ่งให้ไอ้วินตีอยู่แบบนั้นพร้อมกับหัวเราะออกมา
“ พอๆเลย พวกมึงนี่เจอหน้ากันก็ตีกันตลอดเลยนะ ” ไอ้ตั้มว่าขึ้นพร้อมกับส่ายหัวออกมา
“ มึงก็ดูมันสิ่! นิสัยเสียขนาดไหนแกล้งกูได้ตลอดเวลาเลยเนี่ย! ไอ้วาฬกูว่ามึงเลิกคบคนอย่างไอ้เชี่ยนี่ได้แล้วนะ กูเจอมันทีไรแม่งรู้สึกไม่ชอบทุกที ” ไอ้วินว่าออกมาก่อนจะหันมาบอกกับผม
“ เออน่า! มันก็เอ็นดูมึงนั่นแหล่ะไอ้วิน อย่าไปถือสาคนอย่างไอ้ขุนเขาเลย เพื่อนมันน้อย… ที่มันมาที่นี่ก็คงจะเหงาไม่มีเพื่อนนั่นแหล่ะ จริงมั้ยไอ้ขุนเขา ” ผมว่าออกไปพร้อมกับยิ้มบางๆ
“ มึงนี่รู้ดีจริงๆนะไอ้วาฬ เป็หมอดูรึไง… แต่ก็จริงนั่นแหล่ะ! กูหนีออกมาเองล่ะเห็นมึงเช็กอินที่คาเฟ่นี้เลยตามมานะ ”
“ ห้ะ! หนีมา มึงหนีอะไรมาวะ? ” ไอ้นีโอเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย
“ กูว่ามึงมานั่งลงก่อนเถอะ! จะยืนให้เมื่อยทำไมวะ นั่งข้างไอ้วินนั่นแหล่ะ ” ไอ้ตั้มเอ่ยขึ้นบอกไอ้ขุนเขา ทำเอาไอ้วินหน้างอออกมาทันที แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยอมให้ไอ้ขุนเขานั่งลงข้างๆมันเหมือนกัน
“ ก็กูหนีพวกพี่ๆให้กูไปซ้อมดาวเดือนอ่ะดิ พอพวกพี่เขาได้ข่าวว่า่บ่ายอาจารย์ที่สอนกูวันแรกยกคลาสเพราะมีธุระ ก็เรียกกูให้กูไปรีบไปซ้อมดาวเดือนเลย อีกอย่าง… พี่กูเป็ประธานว๊ากกับอดีตเดือนมหาลัยด้วย กูเลยเลี่ยงไม่ได้ เลยขอหลบมาทำใจให้สบายๆ อยู่แกล้งวินนี่สักหน่อยค่อยกลับไป นะคร๊าบ! วินนี่!! ” พูดจบไอ้ขุนเขาก็หันไปแกล้งไอ้วินนี่ต่อทันที แถมยังขโมยเค้กช็อกโกแล็ตในจานของไอ้วินนี่ไปกินอย่างหน้าตาเฉยด้วย ทำเอาไอ้วินนี่ของขึ้นทุบตีไอ้ขุนเขาด้วยความโมโหทันที
สุดท้ายไอ้ขุนเขาก็ได้สั่งเค้กจานใหม่ให้ไอ้วินนี่มันกินและนั่งพูดคุยเล่นกับพวกผมอีกสักพัก ก่อนที่จะมีเสียงโทรศัพท์ของมันดังขึ้นมา ทันทีที่มันกดรับสายสีหน้าของไอ้ขุนเขาก็ดูหงิกงออย่างเห็นได้ชัด และพูดแต่คำว่า ครับๆ รับปากปลายสายออกไปใน่สุดท้ายก่อนจะกดวางสายไป
“ เออ! กูต้องไปแล้วว่ะ แม่งเล่นให้พี่กูโทรตามเลยด้วย เดี๋ยวพี่กูก็คงมารับละ เดี๋ยวกูไปสังกาแฟให้พี่กูก่อนนะ ” ไอ้ขุนเขาว่าขึ้นก่อนจะเดินไปสั่งกาแฟกับพนักงานในคาเฟ่ แต่เพียงแค่ไอ้ขุนเขาเดินไปสั่งกาแฟสายตานับสิบคู่ก็หันไปมองมันทันที อันนี้ผมยอมรับจริงๆครับว่าไอ้ขุนเขามันหล่อมาก หล่อไม่แพ้พี่มันจริงๆ แต่ผมเองก็ถือว่าหล่อกินกันไม่ลงกับมันเหมือนกันนะครับ เพราะตอนที่ผมเดินเข้ามาก็แอบเห็นว่ามีคนใช้โทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่ายรูปผมกันเต็มเลย หุหุ
“ ว๊าย!! แก! นั่นพี่ทะเลนี่! ”
“ ไหนๆแก! ว๊าย! จริงด้วย… วันนี้มันวันอะไรนะเจอแต่คนหล่อๆทั้งนั้นเลย ”
เสียงเอ่ยพูดคุยกันที่ดูเหมือนจะกระซิบ แต่ก็ดังพอจะทำให้พวกผมที่นั่งอยู่ได้ยินกัน ผมเองเงยหน้าหันไปมองยังประตูร้าน ที่ตอนนี้ถูกเปิดออกด้วยผู้ที่สามารถเรียกสายตาของคนทั้งร้าน ให้หันไปมองยังผู้มาใหม่ที่เป็จุดศูนย์รวมโฟกัสของสายตาของทุกคน ผู้ที่มีดีกรีเป็ถึงเดือนมหาลัยเมื่อ 2 ปีก่อน และยังเป็หน้าเป็ตาของคณะวิศวะที่ผู้หยิงต่างหมายปอง เ้าของส่วนสูงที่สูงเกือบ 190 ซม. เพราะชอบเล่นบาส ทรงผมทูบล็อคสีดำสนิทที่ทำให้ใบหน้าดูดีจนเหมือนหลุดออกมาจากนิยาย และไหนจะปาก จมูก คิ้ว และดวงตาที่ดึงดูดทุกคนให้ไปอยู่ในภวังค์ความหล่อของคนคนนี้อีก ผมที่วันนั้นได้เห็นพี่มันแต่งตัวในชุดไปรเวทเสื้อยืดกางเกงยีนขาสั้นสีซีดขาดๆกับรองเท้าผ้าใบสีขาว ตอนนั้นผมยังตะลึงกับความหล่อของพี่เขาอยู่ แต่มาถึงตอนนี้กลับต้องมาตะลึงอีกครั้งเพราะชุดนักศึกษาแบบเต็มยศที่ผูกไทด์สีดำที่มีตราประจำมหาลัยติดอยู่กลางเน็กไทด์ของพี่มัน ทำให้ผมถึงกับจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา
“ ไอ้ขุนเขาล่ะ! ” พี่ทะเล หรือทะเล เดินตรงเข้ามายังกลุ่มพวกผม และเอ่ยขึ้นถามออกมา… แต่สายตาของพี่แกจ้องมาที่ผมที่ยังมองพี่มันพร้อมกับอ้าปากค้างอยู่ จนไอ้ตั้มที่นั่งอยู่ใกล้ๆใช้มือมันตีขึ้นมาที่ค้างของผมให้หุบปากลงก่อนทันที
“ อ๊ะ!! อะเอ่อ… ไปสั่งกาแฟ! อยู่นั่นไงครับ ” ผมว่าขึ้นก่อนจะหันหน้าไปมองไอ้ขุนเขาพร้อมกับชี้ไปที่มันที่ยืนหันหลังให้พวกเราอยู่
“ อื้ม! ” พี่มันไม่ได้ตอบอะไรแต่ตอบเพียงแค่ อื้ม! คำเดียวออกมา สายตาของพี่มันมองไปที่น้องชายของตัวเอง ก่อนที่จะหันมาสบตาของผมอย่างที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว จนตัวเองต้องสะดุ้งแล้วกลับมาก้มกินขนมในจานของตัวเองต่อทันทีอย่างอายๆ
“ อ้าว! เฮีย! มาแล้วหรอ… นี่ครับ กาแฟที่เฮียสั่ง ” ไอ้ขุนเขาที่ได้กาแฟจากพนักงานแล้วก็เดินเอาแก้วกาแฟมายื่นส่งให้พี่ชายมัน พี่มันก็รับกาแฟจากมือน้องชายของตัวเอง ก่อนที่ไอ้ขุนเขาจะทำการแนะนำพี่ชายมันให้กับกลุ่มผมได้รู้จักอย่างเป็ทางการอีกที
“ เออ! พวกมึง นี่พี่ชายกูเอง… พี่ทะเล ”
“ สวัสดีครับ ” พวกเราทุกคนต่างพากันยกมือขึ้นไหว้พี่ทะเลออกไป แต่สายตาของพี่ทะเลยังจ้องมองมาที่ผมอยู่ พี่มันที่ไม่ได้เอ่ยทักอะไรพวกเรากลับมาจนไอ้ขุนเขาต้องหันกลับมามองพี่มันแล้วพูดขึ้น
“ อะไรอะเฮีย ทำไมมองหน้าไอ้วาฬมันงั้นอ่ะ ”
“ เปล่าหรอก… รูมเมทมึงนี่ไม่ได้เรียนคณะเดียวกันกับมึงหรอ ”
“ ไม่นะเฮีย ไอ้พวกนี้เรียนสัตวแพทย์หมดเลย ”
“ แล้วมึงเรียนวิศวะ มึงไม่มีกลุ่มเพื่อนวิศวะแต่มามีกลุ่มเพื่อนสัตวแพทย์เนี่ยนะ ”
“ โห! ไม่ใช่ว่าผมไม่มี ผมแค่… บังเอิญมาเจอพวกมันเฉยๆหรอก ”
“ มึงรู้ตัวมั้ยว่ามึงโกหกไม่เก่ง เอาเถอะ! รีบไปได้ละ พวกรุ่นพี่มึงให้กูมาตามมึงไปซ้อมดาวเดือน ถ้าไม่ติดว่ากูได้เป็เดือนมหาลัยเมื่อ 2 ปีก่อนกับมึงที่เป็ทั้งรุ่นน้องและน้องชายของกูนะ อย่าหวังว่ากูจะมาตามมึงแบบนี้เลย ไปได้แล้ว! ” ว่าจบพี่ชายไอ้ขุนเขาก็เดินออกจากร้านไปทันที
“ เอ้า!! อยู่ๆก็มาโมโหใส่กูซะงั้น! อะไรวะ! งั้นกูไปก่อนนะพวกมึง แล้วเจอกัน… ไปแล้วนะวินนี่! ” ไอ้ขุนเขาว่าก่อนที่จะรีบเดินเข้าไปบีบแก้มไอ้วินหนึ่งทีแล้ววิ่งตามพี่มันออกจากร้านไป
“ กูว่า… ไม่เต็มทั้งพี่ทั้งน้องเลยวะ ” ไอ้วินว่าขึ้น
“ แต่แม่งหล่อทั้งพี่ทั้งน้องจริงๆ เห็นทีเดือนคณะเราคงต้องส่งไอ้วาฬไปสู้จริงๆแหละ ถึงจะพอสู้ได้ ” ไอ้นีโอว่าขึ้น
“ เออ… กูเห็นด้วย กูถอนตัวให้ไอ้วาฬไปแข่งเลยแล้วกัน ฮ่าๆ ” ไอ้ตั้มว่าขึ้นก่อนจะหัวเราะออกมา
หลังจากนั้นพวกเราก็พากันขึ้นเรียนอีกวิชานึงใน่บ่าย ก่อนที่จะถูกพวกรุ่นพี่เรียกรวมเพื่อพูดคุยกิจกรรมของเด็กปี1 อย่างการจับสายรหัสและเลือกดาวเดือน โดยทุกคนก็ให้ความร่วมมือกันเป็อย่างดี และก็อย่างที่ทุกคนได้รู้ล่ะครับว่าไอ้ตั้มมันพูดว่าจะถอนตัวจากการคัดเดือน สุดท้ายแจ็คพ็อตก็มาแตกที่ผมจริงๆ เฮ้อ! ไอ้เพื่อนเวร!
“ ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยดิวะ ไอ้วาฬ! มึงเป็ตัวแทนคณะเลยนะเว้ย ”
“ หุบปากไปเลยไอ้เพื่อนเวร! มึงแม่งทำร้ายกูสัส! ” ผมว่าตั้มออกไป
“ เอาน่าๆ หล่อสุดในคณะเราก็ต้องมึงแล้วแหละ ฮ่าๆ ”
" ชิ! กูจะบอกให้พวกรุ่นพี่เลือกมึงเป็พี่เลี้ยงกู ไม่งั้นกูจะไม่ยอมประกวดเด็ดขาด! ผมว่าขึ้นก่อนจะเดินหนีไอ้ตั้มไปบอกพวกรุ่นพี่ของตัวเองทันที พวกรุ่นพี่ก็ตอบตกลงอย่างง่ายดายเพราะกำลังหาคนมาช่วยดูแลผม ทำเอาไอ้ตั้มถึงกับคอตกทันทีที่คิดว่าตัวเองจะสบาย แต่กลับต้องมาติดเป็พี่เลี้ยงดูแลผมแทน ฮ่าๆ สะใจผมยิ่งนัก
หอพักในนักศึกษาปี1 มหาวิทยาลัย xxx
19.10 น.
“ เฮ้อ!!! เหนื่อยชิบหายเลยวะ! แม่ง! ” เสียงบ่นของไอ้ขุนเขาดังขึ้นมา ขณะที่ผมเองก็พึ่งจะถึงห้องพร้อมกับมันและกำลังปลดเปลื้องชุดนักศึกษาของตัวเองออกทีละชิ้น
“ อะไรมันจะขนาดนั้นวะ ” ผมเอ่ยถามมันออกไป
“ โห! มึงรู้ปะ เป็เดือนแม่งซ้อมนั่นซ้อมนี่ ซ้อมอะไรนักก็ไม่รู้ ” ไอ้ขุนเขามันพูดออกมาขณะที่มันนอนหงายอยู่บนเตียงของมันโดยที่ยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดนักศึกษาออกแต่อย่างใด
“ เออ… กูรู้ครับ ”
“ ห้ะ! นี่มึงอย่าบอกนะว่ามึงก็ได้เป็เดือนคณะด้วยน่ะ ” ไอ้ขุนเขาว่าขึ้นมาอย่างใ
“ ก็เออดิ! ไอ้เชี่ยตั้มแม่งสละสิทธิ์เฉย แถมยังเอามึงมาเป็เหตุผลอ้างว่ากูเหมาะจะเป็มากกว่าเพราะพอจะได้สูสีกับมึง พวกรุ่นพี่แม่งก็คล้อยตามมันทันที มึงดูหน้ากูกับหน้ามึงด้วย… กูจะเอาอะไรไปสู้มึงวะ ” ผมว่าออกไปขณะที่ตอนนี้ถอดเสื้อนักศึกษาออกจนเหลือแต่เสื้อกล้ามสีขาวแล้ว
“ เห้ย! ไม่จริงหรอก! มึงรู้มั้ยว่าคณะกูมึงป็อปปูล่าขนาดไหน แค่รูปวันนี้ที่เอาไปลงในเพจของมหาลัยเรา มึงกับกูก็กลายเป็คนดังเฉยเลย ” ไอ้ขุนเขามันรีบลุกขึ้นมานั่ง ก่อนจะเล่าเื่รูปของผมกับมันในคาเฟ่ที่คนเขาแอบถ่ายผมกับมันไปลงกันออกมา
“ หึ! มึงนี่ก็ติดโซเชียลเหมือนกันนะ ”
“ โห! หรือมึงจะบอกว่ามึงไม่เล่นล่ะครับคุณปลาวาฬ ” ไอ้ขุนเขามันว่าล้อเลียนผม
“ กูบอกแล้วไงว่ากูชื่อวาฬ ไม่ใช่ปลาวาฬ! วาฬเป็สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมครับ! ไม่ใช่ปลาเว้ย! ” ผมว่าออกไปอีกครั้ง ไอ้ขุนเขาถึงกับหัวเราะร่าออกมาเสียงดัง
“ ฮ่าๆ มึงนี่แม่ง มาวิชาการกับกูอีกละ มิน่าล่ะ! เฮียกูถึงพูดถึงมึงบ่อยๆ แถมยังชมว่ามึงหล่อกว่ากูอีก ” ไอ้ขุนเขามันว่า
“ เฮียมึงเขาก็แค่หมั่นไส้มึงหรอก! ช่างเถอะ! กูอาบน้ำก่อนแล้วกันนะ มึงนอนเล่นไปก่อนเลย ” ผมว่าขึ้นก่อนจะเก็บชุดนักศึกษาที่ถอดเสร็จแล้วไปใส่ตระกร้าของตัวเอง แล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป
“ พูดถึงเราหรอ…. คนอย่างพี่ไอ้ขุนเขาเนี่ยนะจะพูดถึงเรา แต่แม่งหน้าก็คุ้นจริงๆนะ แต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน ช่างมันๆ เลิกสนใจแล้วอาบน้ำรีบนอนดีกว่า ”
ฝากกดไลค์กดติดตามและคอมเมนต์เป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ เอ๊ะ! ยังไงกันนะสองคนนี้ สรุปแล้วมันยังไงหรอเนี่ย! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะครับ ฝากติดตามนิยายเื่นี้ด้วยนะครับ ><
430
