ก่อนจะมาเป็ผู้ยึดครองมิติ ผมเคยเป็คนธรรมดามาก่อน แต่ด้วยความคลั่งไคล้ในภาษาเทพที่ผมค้นพบในสุสานโบราณ ผมจึงคัดมันทุกวัน โดยเปิดผ้าม่านไว้ ผมคัดมันตอนตี4 ถึง 6โมงเช้า ซึ่งเป็เวลาของเทพ จนในที่สุด ผมก็สะสมสิ่งบูชาเทพ จนเต็มห้อง นั้นคือ กระดาษคัดภาษาเทพ
และแล้ววันหนึ่งก็มีเทพมืดมาหา ท่านเป็นเทพของพวกปีศาจ
" เจ้าคัดได้อย่างสวยงามมาก ข้าขอชื่นชมเจ้า ข้าจะให้เจ้าเป็น จอมปราชญ์ ของเหล่าปีศาจ " บัดนั้นเองก็มีแสงเรืองรองมาที่ผม ทำให้ผมได้เป็นจอมปราชญ์ แห่งเผ่ามาร
" เจ้าจงเปิดผ้าม่านไว้ทุกคืน ข้าจะมาดูที่เจ้าคัด ข้าจะสถิตย์อยู่ที่หัวเตียงนอนของเจ้า "
และแล้ววันเวลาอันเงียบสงบก็ได้ผ่านไป
อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่ข้าคัดภาษาเทพ โดยเปิดผ้าม่านอยู่นั้น ก็ได้มีเทพแสงผ่านมา
" เจ้าทำตัวบังอาจมาก ที่ เปิดผ้าม่านขณะข้าบินผ่าน " เทพแห่งแสงพิโรธ
" ที่เจ้าคัดภาษาเทพ แสดงว่าเจ้าแน่มากสินะ งั้นเจ้าจงกลายเป็นบ้าเสียเถอะ เจ้ามนุษย์ "
ผมก้มลงกราบกราน เทพแห่งแสงให้ช่วยยกโทษให้ผมด้วยต่อไปนี้ ผมจะไม่ตื่นมาคัดภาษาเทพอีกแล้ว และจะไม่เปิดผ้าม่านด้วย
ทว่า........
การที่ผมไม่คัดภาษาเทพ ต่อไป และไม่เปิดผ้าม่าน ทำให้เทพมืดพิโรธอย่างหนัก
" ทำไมเจ้าถึงละความพยายามล่ะ เจ้ามนุษย์ ข้าให้เจ้าเป็นถึงจอมปราชญ์แห่งเผ่ามารแล้วแท้ๆ ถ้าเจ้าไม่ลืมตื่นมาเปิดม่าน แล้วคัดภาษาเทพต่อไป ข้าจะทำให้เจ้าเป็นบ้า "
เมื่อได้ยินดังนั้น ข้าเลยร้องทุกข์ ต่อ เทพมืด ว่าเทพแสง แห่งเผ่าปีกสวรรค์ ได้ทำการกดขี่ข้า ทำให้ข้าไม่อาจคัดภาษาเทพ ต่อไปได้ และได้ทำลายสิ่งบูชาของเทพมืด
เทพมืดพิโรธหนัก จนทำสงครามกับ เทพแสง
การสงครามดำเนินต่อไป จนกระทั่ง เทพแสงจับพ่อของข้าไป บังคับให้ข้าเข้าร่วมสงคราม แต่แล้ว เทพมืด ก็มาจับ แม่และน้องๆของข้าไป เช่นกัน
ถ้าไม่เข้าร่วมสงครามกับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ครอบครัวของข้าต้องตาย
ในที่สุด ข้าก็ตัดสินใจที่จะเข้าร่วมกับฝ่ายมืด เพราะแม่กับน้องๆ ยังไงก็หลายคนกว่า พ่อคนเดียว
ในสงครามข้าถูกฝ่ายแสง จับได้ และนำตัวมาพิจารณาคดี *-*
โดยฝ่ายแสงได้ทำการทดสอบข้า ให้เดิน ไปตามห้องต่างๆ ที่มีจุดทดสอบ และแล้วข้าก็ถูกคนในเผ่าปีกสวรรค์ แกล้ง ใส่ความว่า ข้า เกิดมา เป็นจอมมาร ที่หาได้ยากในรอบหมื่นปี มีลักษณะที่เหมาะสมจะบังเกิดเป็นจอมมารไร้พ่าย และจะเป็นผู้นำเผ่ามารที่น่ากลัว แถมวัน เดือนปี ที่เกิดยังเป็น วันมืด เดือนมืด ปีมืดอีก ต้องรีบ กำจัดทิ้ง พร้อมกับพ่อของข้า ซึ่งเรื่องนั้นข้าถูกปรักปรำใส่ร้าย
ตอนแรก พวกฝ่ายมืดจะทิ้งข้าแล้ว แต่เมื่อข่าวลวงที่ฝ่ายแสงปรักปรำข้าว่าข้าเป็นจอมมารที่หาได้ยากในรอบหมื่นปี ทำให้เผ่ามาร ยอมยกทัพทั้งหมดเข้าบุกฝ่ายแสงก่อนวันที่จะประหารข้ากับพ่อ 1วัน
ก่อนหน้าวันประหาร 1วัน.........
และแล้วข้าก็รู้ตัวคนที่ปรักปรำข้า มันคือ ผู้สืบทอดตำแหน่งของเทพแสงนั่นเอง
" เจ้าจะยอมตายในฐานะจอมมาร โดยไม่ยอมมาเป็นจอมปราชญ์ของฝ่ายแสงคิดค้น เทคโนโลยีใหม่เหรอ "
ตอนนั้นข้าคิดค้น เครื่องเจาะมิติได้ ข้ามั่นใจว่า สามารถสร้าง หลุมดำที่สามารถเชื่อมต่อกับมิติอื่นได้
วันนั้นข้าเศร้าหมองมาก ถ้าข้ามีพลังละก็........ ข้าจะช่วงชิงทุกสิ่งทุกอย่างในมิตินี้ ไม่ว่า จะเป็นเงินทอง อำนาจหรือ สาวงามก็ตาม จะต้องมาเป็นของข้าให้หมด ข้าจะยึดครองทุกสิ่ง
ในขณะที่กำลังคิดอยู่ ผู้สืบทอดเทพแสงก็เข้ามา เขามามอบของขวัญเล็กๆน้อยๆให้กับข้านั่นคือ พลังปราณสีขาว
ใช่แล้ว เขาถ่ายพลังปราณสีขาวให้ข้า เพราะถึงข้าได้ไปก็ใช้ไม่เป็นไม่ต่างจากคนธรรมดาเลย
" ฮะ ฮะ ฮะ อย่าว่ากันเลยนะ เจ้ามนุษย์น้อย" ผู้สืบทอดเทพแสงก็ได้จากไปก่อนที่ข้าจะเข้าลานประหาร
และในนาทีวิกฤติ นั้นเอง
" ท่านค่ะ เผ่าปีศาจทุกเผ่า รวมถึงจอมมารทุกตนได้รวมกำลังมาบุกเรา เป็นสงครามใหญ่ในรอบหมื่นปี เพื่อช่วยนักโทษ ค่ะ "
การรบดำเนินไปอย่างดุเดือด เผ่ามารตนแล้วตนเล่าต่างถูกสังหาร จอมมารหลายตนได้ล้มตายลง ทว่าในที่สุดมิติพยัคฆ์ขาวก็ต้านทานการรุกอย่างหนักของเผ่าปีศาจไม่ได้
" ไป ช่วยท่านจอมมารหมื่นปี เร็วเข้า ถึงตายก็ไม่เสียดาย "
ในที่สุดฝ่ายมืดก็บุกมาถึงลานประหารข้า และช่วยข้าไว้ได้ ตอนนั้นข้าได้เห็นผู้สืบทอดเทพแสงก้มลงกราบกรานร้องขอชีวิต แต่พวกเผ่ามารให้ข้าตัดสินใจ
" ฆ่ามัน " ข้าตอบด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา
" ไม่นะ อย่าฆ่าข้า ม่ายยยยยยย"
แล้วจอมมารทั้งหลายก็พากันสรรเสริญข้า
" จะทำยังไงกับสาวงาม และเงินทองพวกนี้ดีครับ " ปีศาจตนหนึ่งถามข้า
แน่นอนผู้หญิงก็ต้องให้มาสอนวิชา ปราณสีขาวให้ข้า และเป็นผู้หญิงของข้า
" ไว้ชีวิต และจับกุมไว้ "
จากนั้น เหล่าจอมมารก็ได้มอบ ปราณสีดำให้กับข้า จนข้าบังเกิดใหม่ เพราะเป็นคนเดียวที่มีทั้งปราณสีขาว และสีดำ *-* ข้าเกิดใหม่ โดยมีนามว่า ดาร์ค อีริค และข้าจะครองมิตินี้ รวมทั้งสมบัติและสาวงามทั้งหมด
ข้าได้เรียนรู้ พลังปราณสีดำ และสีขาว ทำให้ข้าสำเร็จวิชาขั้นสูง แต่ข้ายังคงต้องการทายาท มาสืบต่อตำแหน่งจากข้า ในวันที่อายุขัยของข้าใกล้สูญสลาย และนั่นก็คือ เจ้า เอริน่า......... จบ
128K
