จอมยุทธ์ซุปตาร์

        ก่อนหมดเวลาฝึกช่วงบ่ายประมาณ 30 นาที  เริ่มมีคนทยอยกลับมาที่ลานฝึกของตระกูลกันแล้ว  ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 เริ่มทำการตรวจสอบสมุนไพรและแกนอสูร  ด้วยความชำนาญทำให้การตรวจสอบและประเมินคะแนนเป็นไปอย่างรวดเร็ว

        ไป่ชิงหยางกำลังมองหาไป่ฉี  จนเวลาผ่านไปเหลืออีก 10 นาทีจะหมดเวลาฝึกฝนช่วงบ่ายแล้ว  แต่ไป่ฉีก็ยังไม่กลับมา  นอกจากนี้คนในลานฝึกฝนต่างก็มองหาไป่ฉีเช่นกัน  บางคนคิดว่าไป่ฉีน่าจะถูกสัตว์อสูรฆ่าตายไปแล้ว  บางคนคิดว่าไป่ฉีอาจจะหลงทางอยู่ในป่าอาถรรพ์

        ส่วนผู้อาวุโสลำดับที่ 2-5 ต่างก็ยกยิ้มขึ้น  ดูท่าทีมสังหารจะทำงานได้เรียบร้อยดี  ตัวผู้อาวุโส 5 นั้นมีสีหน้าสดชื่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

        'หลานตา  ตาได้ฆ่ามันเซ่นวิญญาณของเจ้าแล้ว' ผู้อาวุโสลำดับที่ 5 คิด  แต่คิดได้ชั่วครู่  ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นมืดครึ้มขึ้นอีกครั้ง  เมื่อร่างของคนที่คิดว่าถูกมือสังหารฆ่าตายไปแล้ว  กลับเดินเข้ามาในลานฝึกฝนหน้าตาเฉย  ซ้ำยังไร้รอยขีดข่วนอีกด้วย

        ไป่ฉีเดินมาเนื้อตัวสะอาดสะอ้าน  ไม่มีเหงื่อออกแม้แต่หยดเดียว  เขาเดินมาตรงหน้าผู้อาวุโสลำดับที่ 1 ก่อนจะวาดมือครั้งหนึ่งก็ปรากฎแกนอสูรจำนวนมากร่วงกราวลงมา  เสียงของมันราวกับเม็ดทรายที่ร่วงลงมาบนพื้น  สร้างความแตกตื่นให้กับคนในตระกูลไป่เป็นอันมาก  ในเวลาเท่ากัน  แต่ไป่ฉีสามารถไปหาแกนอสูรจำนวนมากพวกนี้มาจากไหนกัน

        “นะ...นี่มัน  ข้าสามารถบอกได้เลยว่าแกนอสูรที่เจ้าหามามันมีจำนวนมากเกินไป  คงต้องขอเวลาตรวจนับสักครู่” ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 กล่าว

        ตอนนี้คนในตระกูลต่างพูดคุยกันเกี่ยวกับไป่ฉี  พวกเขาคิดว่าไป่ฉีคงล่าพวกสัตว์อสูรระดับต่ำจำนวนมากเพื่อหวังจะได้คะแนนเยอะ ๆ  นอกจากนี้ยังไม่เห็นไป่ฉีนำสมุนไพรออกมาแม้แต่ต้นเดียว

        “สมุนไพรสักต้นก็ไม่ได้เก็บ  แกนอสูรน่ะมันเป็นของที่ได้คะแนนรองลงมาจากสมุนไพร คิดว่าไป่ฉีมันจะฉลาดกว่านี้ซะอีก” ชายคนหนึ่งพูด

        “คิก คิก นั่นสิ  เสียเวลาไปกับอสูรกระจอก ๆ มันเปล่าประโยชน์จริง ๆ” หญิงสาวพูดขึ้น

        ไม่นานผู้อาวุโสลำดับที่ 1 ก็นับแกนอสูรจนหมด  ซึ่งมันมีจำนวน 1 พันกว่า  ซ้ำยังมีระดับตั้งแต่ปฐพีจนถึงระดับราชันย์เลยทีเดียว  การประกาศของผู้อาวุโสลำดับที่ 1 สร้างความตกตะลึงให้กับคนในตระกูลไป่อีกครั้ง

        “แต่ว่าคะแนนของเจ้าก็ยังไม่ติด 1 ใน 8 อยู่ดี  เพราะคะแนนจากสมุนไพรนั้นข้าตีค่าให้มากกว่าแกนอสูรมาก  ด้วยเพราะเป็นภารกิจหลัก” ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 ชี้แจงให้ไป่ฉีฟัง  เขาแสดงความเป็นธรรมให้ทุกคนได้เห็น

        “ใครว่าหมดแล้วกัน  ข้ารอให้ท่านเก็บแกนอสูรพวกนั้นให้หมดก่อนต่างหาก” ไป่ฉีกล่าว พร้อมกับวาดมือออกไปอีกครั้ง  ก็ปรากฎสมุนไพรจำนวนมากกองสูงท่วมหัว  ซ้ำยังถล่มลงมาใส่ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 อีกด้วย

        “ว๊าก  เยอะไป๊” ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 พูดได้แค่นั้นก็ถูกภูเขาสมุนไพรทับจนมิด

        “ผู้อาวุโส” ทุกคนต่างร้องอุทานขึ้นพร้อมกัน  ก่อนที่ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 จะค่อย ๆ ตะเกียกตะกายออกมาจากภูเขาสมุนไพรย่อม ๆ

        “เจ้าหามาได้ยังไงกันตั้งมากมายขนาดนี้  แต่ข้าขอตรวจดูก่อนว่าเป็นสมุนไพรระดับไหนบ้าง  หากมีหญ้าปนมาข้าไม่นับหรอกนะ” ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 กลับมาสุขุมเยือกเย็นอีกครั้งและเริ่มประเมินสมุนไพรอย่างละเอียด  แต่ขณะที่ผู้อาวุโสกำลังตรวจอยู่  เขาพบสมุนไพรที่ไป่ฉีหามาต้นหนึ่งมีสีฟ้าโปร่งแสง  ด้วยความสนใจจึงจะยื่นมือไปเพื่อจะหยิบมาพิจารณา

        “ช้าก่อนผู้อาวุโส  หญ้าเหมันต์นั่นท่านควรใช้พลังปราณสัมผัส  ไม่ควรใช้มือของท่าน  มันเป็น 1 ในสมุนไพรหยินรุนแรง  ข้าพบมันในถ้ำส่วนลึกของป่าอาถรรพ์  หากท่านจับด้วยมือเปล่า  เกรงว่าท่านคงจะต้องสังเวยแขนกับมือของท่านให้มันแล้ว” ไป่ฉีกล่าวเตือน  นั่นทำให้ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 ต้องชะงักมือ

        “เซี่ยงชุน” ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 เรียกหญิงคนหนึ่ง (อันนี้ตั้งเอาฮานะ 555)

        “เจ้าคะ” หญิงสาวเดินออกมาหลังจากได้ยินเสียงเรียก

        “ไปนำตำราสมุนไพรหยินมาให้ข้า  หญ้าเหมันต์ นี้ข้ามิเคยเห็นของจริงมาก่อน  จำเป็นต้องตรวจสอบลักษณะมันจากตำรา  ถ้ามันเป็นของจริง  มันจะมีค่ามากสำหรับผู้หญิงในตระกูลหากนำมาปรุงเป็นโอสถเสริมพลังปราณ” ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 กล่าวก่อนจะใช้มือลูบเครายาวของตน

        หญิงสาวไปเพียงไม่นานก็ได้ตำราสมุนไพรหยินจำนวนมากมา  ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 ค่อย ๆ พลิกเปิดหาจนกระทั่งพบจนได้  สาเหตุที่ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 ต้องทำการเปิดหาเพราะเขาไม่เคยพบหญ้าเหมันต์ของจริงมาก่อน  จึงต้องตรวจสอบดูอย่างถี่ถ้วน  แม้เขาจะไม่คิดว่าไป่ฉีจะโกหกแหกตาเขาก็ตาม  เมื่อพบว่ามันตรงตามตำรา  สีหน้าของผู้อาวุโสลำดับที่ 1 ก็มองมาที่ไป่ฉีด้วยสายตานับถือ  ก่อนจะหัวเราะออกมา

        “ฮ่า ฮ่า ฮ่า  หลานไป่ฉี  ข้านับถือในความใจกล้าของเจ้ายิ่งนัก  ผู้คนในตระกูลมากมายหาสมุนไพรแต่เฉพาะในเขตที่ถูกระบุว่าเป็นเขตปลอดภัย  แต่เจ้ากลับกล้าออกจากเขตปลอดภัยเข้าไปในส่วนลึกของป่า  สมุนไพรนี่แค่ต้นเดียวก็ทำให้เจ้าได้คะแนนมากแล้ว” ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 กล่าว  เขาเคยเห็นถ้ำที่ไป่ฉีบอกตอนออกไปหาสมุนไพรด้วยตัวเอง  แต่ไม่เคยเข้าไป  เพราะตามปกติพวกสัตว์อสูรหลายชนิดมักทำรังอยู่ในถ้ำ

        “กล่าวชมเกินไปแล้ว  ท่านตรวจต่อเถอะ หากพบสมุนไพรใดไม่คุ้น  ให้ท่านข้ามพวกมันไปก่อน” ไป่ฉีกล่าว

        ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 พยักหน้า  ก่อนจะเริ่มใช้ปราณชักนำเอาสมุนไพรที่เขาคุ้นเคยมาแยกและตรวจนับอย่างรวดเร็ว  แม้จะคัดเอาที่เขารู้จักออกมาจนหมดแล้ว  แต่ก็ยังเหลือสมุนไพรกองใหญ่ที่เขาไม่รู้จักมัน

        “เซี่ยงชุน  นำคนไปด้วยสัก 10 คนไปหยิบตำราโอสถทั้งหมดมาที่นี่” ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 สั่งการทันที  ระหว่างรอ  ผู้อาวุโสได้ทำการแยกสมุนไพรชนิดเดียวกันไว้เป็นกอง ๆ แล้วตรวจนับเอาไว้

        ใช้เวลาไม่นานเซี่ยงชุนกับคนอีก 10 คนกลับมาพร้อมกับตำราจำนวนมาก  ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 ได้สอบถามไป่ฉีถึงชื่อของสมุนไพรที่เขาไม่คุ้น ก่อนจะเปิดตำราสมุนไพรดูทีละเล่ม  เป็นเวลากว่า 10 นาที  สมุนไพรทุกตัวจึงถูกยืนยัน

        “จากนี้ไปข้าจะประกาศผลคะแนน สำหรับผู้ที่ได้คะแนนเป็นอันดับ 1 คือไป่ฉี ส่วนถัดมา…....” ไป่ชิงหยางที่รับกระดาษบันทึกคะแนนมาจากผู้อาวุโสลำดับที่ 1  ได้เริ่มอ่านอันดับคะแนน  ผลที่ได้คงไม่ต้องเดา  ด้วยจำนวนสมุนไพรและแกนอสูร  ไป่ฉีกินขาดทั้ง 2 อย่าง  สีหน้าของผู้อาวุโส 5 ยิ่งทมึนมากขึ้น

        'เหตุใดมันถึงรอดจากทีมสังหารที่เราส่งไปได้กัน หรือมันจะโชคดีที่ทีมสังหารอาจโดนสัตว์อสูรระดับสูงฆ่าตายกันแน่' ผู้อาวุโส 5 คิด

        “ข้าได้ให้คนติดตามไปดูแลความปลอดภัยให้เจ้า  เหตุใดเจ้าจึงกลับมาโดยไร้วี่แววของพวกเขา” ผู้อาวุโส 5 ถาม  ในใจเขาอยากรู้เหลือเกินว่าเกิดอะไรขึ้นกับทีมสังหาร  ไป่ฉีและทุกคนหันไปมองผู้อาวุโส 5 กันหมด

        “ท่านรึส่งคนไปคุ้มกันข้า  ไม่ใช่ทีมสังหารหรอกหรือ” ไป่ฉีกล่าว  แม้ปากจะยิ้ม  แต่ดวงตานั้นไม่ได้ยิ้มไปด้วย  เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะโง่ขนาดนี้  เขาฆ่าหลานชายมัน  มีหรือจะส่งคนคุ้มกัน  เรื่องนี้ใครที่ได้ฟังก็ต้องดูออก

        “ชะ...ใช่ ข้าส่งคนไปคุ้มกันเจ้า  เพราะเจ้าเพิ่งฝึกพลังปราณ จึงไม่น่าจะปลอดภัยหากไปเจอสัตว์อสูรระดับสูงเข้า” ผู้อาวุโส 5 กล่าว  ภายในใจก็คิดว่าตัวเองพลาดเสียแล้ว

        “งั้นก็ต้องขอบคุณผู้อาวุโส 5 มาก  พวกเขาได้ถูกสัตว์อสูรกัดกินไปตอนอยู่ในป่าแล้ว” ไป่ฉีกล่าว

        “จะเป็นไปได้ยังไงกัน  พวกเขามีปราณระดับจักรพรรดิขั้น 6 กันทั้งนั้น  เจ้าฆ่าพวกเขาใช่หรือไม่” ผู้อาวุโส 5 ชี้หน้าไป่ฉี

        “ข้าเนี่ยนะฆ่าพวกเขา  นอกจากส่งคนมาฆ่าข้าแล้วยังคิดจะป้ายความผิดฐานฆ่าคนในตระกูลให้ข้าอีกงั้นเหรอ  ถ้างั้นลองถามไป่ชิกับไป่เชอะดูไหมว่าที่ชายป่าข้ากับพวกเขาเจออะไรกันมา” ไป่ฉีกล่าว

        “เรียนผู้อาวุโส  ระหว่างทางมาที่ตระกูลเราพบเห็นฝูงหมาป่าเหมันต์กลุ่มใหญ่ทั้งหมด 31 ตัวครับ  คาดว่าถิ่นที่อยู่ในป่าด้านในอาจมีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งกว่าพวกมันมากเข้ามายึดครองแทน  ทำให้พวกมันหนีมาอยู่แถวชายป่าครับ” ไป่ชิกล่าวรายงาน

        “อืม ที่เจ้าพูดมามีเหตุผล  บ่อยครั้งพวกสัตว์อสูรนักล่าหรือเหยื่อมีการเปลี่ยนแหล่งที่อยู่อาศัย  เพราะถูกสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งกว่าเข้ามายึดครอง” ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 ซึ่งเข้าป่าอาถรรพ์บ่อย  เห็นเรื่องแบบนี้มาก็มาก  จึงช่วยยืนยันคำพูดของไป่ชิ ว่ามีโอกาสเป็นไปได้

        “แต่ว่าระดับจักรพรรดิ 10 คนเชียวนะ  สัตว์อสูรอะไรจะแข็งแกร่งขนาดนั้นกัน” ผู้อาวุโส 5 กล่าว

        “อสรพิษ 9 หัว  ระดับราชันย์ทรราช” ไป่ฉีกล่าวขึ้น  ทำให้ทุกคนหันมามองไป่ฉีพร้อมกัน

        “เจ้าว่ายังไงนะ  เจ้าบอกว่าเจ้าพบสัตว์อสูรระดับราชันย์ทรราชในเขตป่าชั้นในงั้นเรอะ” ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 สีหน้าดูวิตกกังวลทันที  ส่วนไป่ฉีนั้นพยักหน้าให้เป็นคำตอบ

        “ข้าเห็นมันจากระยะไกล และสัมผัสได้ถึงพลังปราณของมัน  แต่ก็เฉียดระยะการรับรู้ของมันไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น  จากนั้นข้าก็ถอยออกมา” ไป่ฉีกล่าว

        “ทำไมท่านต้องตกใจขนาดนั้นกัน” ไป่ชิงหยางถาม

        “สัตว์อสูรที่มีระดับสูง  ถิ่นหากินก็จะยิ่งกว้างขวาง  ซึ่งสัตว์อสูรนักล่าตัวอื่นที่ถูกแย่งถิ่นหากิน  พวกมันจะถูกผลักดันให้ออกมาแถวชายป่ามากขึ้น  ข้าเกร่งว่าที่ตั้งของเราตอนนี้จะไม่ปลอดภัยเสียแล้ว  หากมีสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิหลุดมาที่นี่สักตัว  คงได้มีคนตายนับไม่ถ้วนแน่” ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 กล่าว

        “เช่นนั้นพวกเราต้องจัดทีมออกล่ารึไม่” ไป่ชิงหยางถาม

        “เมื่อครู่ที่ออกไปกันน่าจะกวาดล้างไปได้ระดับหนึ่ง  แต่หลังจากนี้ให้เพิ่มเวรยามลาดตระเวนโดยรอบมากขึ้นกว่าเดิม 2 เท่า” ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 กล่าว

        “ได้  ถ่ายทอดคำสั่งให้เพิ่มเวรยามมากกว่าเดิม 2 เท่า  ลาดตระเวนบริเวณโดยรอบอย่างเข้มงวด  ส่งคนที่เคลื่อนที่เร็วที่สุดไปสอดแนมในระยะที่ไกลออกไปจากหน่วยลาดตระเวนหน่อย” ไป่ชิงหยางกล่าวก่อนจะหันมามองที่ไป่ฉี

        “จบเรื่องนี้  ขอต่อเรื่องที่ค้างเอาไว้ว่า 10 คนที่ผู้อาวุโส 5 ส่งไปเป็นทีมสังหาร  ไม่ใช่ทีมคุ้มกัน” ไป่ฉีกล่าว

        “เจ้ามีหลักฐานงั้นเหรอ  คนตายไปแล้วจะพูดอะไรได้” ผู้อาวุโส 5 กล่าว

        “เช่นนั้นก็จงดูสิ่งนี้ก็แล้วกัน” ไป่ฉีหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา ก่อนจะกดเล่นคลิปที่เขาถ่ายไว้ตอนสนทนากับมือสังหารทั้ง 10 คนเอาไว้

        สีหน้าของไป่ชิงหยางกับผู้อาวุโสลำดับที่ 1, 6, 7 และ 8 ดำมืดขึ้นทันที  เขามองไปยังผู้อาวุโสลำดับที่ 2 และ 5  ส่วนผู้อาวุโสลำดับที่ 2 กับ 5 มีสีหน้าซีดเผือดขึ้นทันที

        “นั่นมันสิ่งใดกัน ทำไมพวกมันถึงไปอยู่ในนั้นได้” ผู้อาวุโส 5 ชี้ไปที่สมาร์ทโฟนของไป่ฉี

        “สิ่งนี้เรียกว่าสมาร์ทโฟน  มันใช้บันทึกภาพและเสียง หรือแม้แต่ภาพนิ่ง  ภาพเคลื่อนไหวต่าง ๆ  คล้ายศิลาหวนคนึง  แต่ใช้งานได้ง่ายกว่า  ข้าถึงได้บอกพวกท่านไงว่าถึงเวลาส่งคนออกไปเรียนรู้โลกภายนอกได้แล้ว  มิเช่นนั้นพวกท่านก็ไม่ต่างจากคนป่านักหรอก” ไป่ฉีกล่าว

        “บ้าน่า  มีของแบบนี้อยู่บนโลกนี้ด้วยรึ” ผู้อาวุโสลำดับ 2 ทรุดตัวลงเหมือนรู้ชะตากรรมของตนเอง

        “เช่นนั้นพวกเจ้าทั้ง 2 คน  ข้าขอลงโทษพวกเจ้า  ผู้อาวุโส 5 ท่านผิดกฎเพราะคิดแค้นเคืองไป่ฉีที่ฆ่าหลานชายท่าน  ทั้งที่หลานชายท่านเป็นคนประกาศประลองเป็นตายกับไป่ฉี  ซ้ำยังส่งคนไปสังหารเขาอีก  ดีที่เขารอดมาบอกความจริงให้ทุกคนได้รู้  ไป่ฉีนับเป็นหลานของข้า  ดังนั้นโทษของเจ้าคือตายสถานเดียว” ไป่ชิงหยางกล่าวจบ  ยังไม่ทันที่ผู้อาวุโส 5 จะได้พูดอะไร หัวของมันก็ถูกผู้อาวุโสลำดับที่ 1 ตัดขาดสะบั้นลงไปอยู่ที่พื้นเสียแล้ว  แต่เลือดนั้นกลับไม่พุ่งออกมา  ทำให้ทุกคนต่างสงสัย  แต่เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของผู้อาวุโสลำดับที่ 1 พวกเขาก็เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น

_____________________________

ฝากเพจด้วยนะครับ ถ้ามีอะไรอัพเดต ผมจะประกาศผ่านทางนั้นเลย