หลังจากดื่มต่อเข้าไปอีก 2-3 อึก ไดอาน่าก็พบว่าเขาพูดถูกความร้อนอาจจะลวกลามลงไปในคอจริง แต่ก็ไม่รุนแรงเหมือนครั้งแรกทำให้สมองของเธอปลอดโปร่งขึ้นอย่างประหลาดและทำให้อะไรต่อมิอะไรรอบตัวกลายเป็สีกุหลาบไปหมดเริ่มพูดคุยด้วยเื่ไร้สาระ เขาเติมเหล้าให้เธออีก ไดอาน่ารู้สึกตัวตอนที่เคอร์ลี่ดีดนิ้วขึ้น
“เออ...เมื่อกี้ผมสัญญากับคุณเื่เต้นรำใช่ไหมล่ะมาสิ...มาเต้นรำกัน” เขาเอื้อมมือไปรั้งเธอเข้ามาหาตัวจูงออกมานอกห้องเก็บของ
ตรงช่องทางเดินซึ่งแล่นไปตามความยาวของคอกม้าแบ่งพื้นที่ออกจากกันนั้นเคอร์ลี่เปิดวิทยุที่เมเจอร์ติดไว้เพื่อกล่อมม้าขึ้น เสียงเพลงเบาๆดังออกมาจากลำโพงเป็ทำนองเดียวกันทั้งสิ้นแสงไฟสลัวรางส่องออกมาจากในห้องเก็บของนั้น
เขาหันกลับมา ยิ้มอย่างมีเล่ห์เหลี่ยมฉาบขึ้นบนใบหน้า
“คุณจะเต้นรำไหมล่ะ?” เขาถามราวกับว่าขณะนี้เขากับเธอกำลังอยู่ในไนต์คลับเช่นนั้น
“ค่ะ” ไดอาน่ามีความรู้สึกเหมือนล่องลอยเข้าไปในอ้อมแขนเขา
มันเป็อ้อมแขนที่แข็งแรงยิ่งนักเธอัักล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งยามที่เขากระชับร่างเธอไว้มั่นและหมุนร่างเธอไปตามจังหวะช้าๆ ของท่วงทำนองเพลง ไดอาน่าไม่เคยเต้นรำแบบนี้มาก่อนต้นขาของเคอร์ลี่แนบอยู่กับสะโพกของเธอ อ้อมแขนโอบกระชับอยู่กับแผ่นหลัง
“คุณชอบการฉลองวันเกิดแบบนี้ไหม?” ใบหน้าของเคอร์ลี่ห่างจากใบหน้าเธอเพียงแค่นิ้วเดียว “มีทั้งการดื่มแล้วก็เต้นรำ...”
“ค่ะ...แล้วก็มีเพื่อนที่ถูกใจด้วย” ไดอาน่าช่วยต่อประโยคสุดท้ายให้
“ใช่...แล้วก็เพื่อนที่ถูกใจ” เคอร์ลี่คล้อยตาม ดวงตาโลมไล้ไปทั่วใบหน้าที่กำลังแหงนขึ้นมองเขา “น่าเสียดายจริงๆที่ผมไม่ได้อยู่ที่นี่ตอนที่คุณฉลองวันเกิดปีกลายนี้...สวีทซิกซทีน...ผมคิดว่าคุณคงไม่โตมาจนอายุ 17ปี โดยที่ยังไม่ถูกใครจูบหรอกนะ?”
“ก็เคยมีคนจูบฉันบ้างเหมือนกัน” เธอตอบเสียงเบา ทำเสียให้ฟังคล้ายกับว่ามันไม่ใช่เื่สลักสำคัญอะไรนัก มองดูเส้นผมหยักศกเป็ลอนของเคอร์ลี่อย่างพิจารณาใคร่จะได้ลูบไล้เรือนผมนั้นอย่างยิ่ง
“วันนี้น่ะรึ?” เขาถาม
“ไม่ใช่หรอก”
“วันเกิดมันจะสมบูรณ์แบบไม่ได้หรอกถ้าไม่มีการจูบอวยพร”เคอร์ลี่ว่า
เธอเคยถูกจูบมาก่อนแล้วก็จริงแต่ยามที่ริมฝีปากของเขาประทับลงบนเรียวปากของเธอนั้นมันไม่เหมือนการจูบแบบที่ไดอาน่าเคยรู้จักมาก่อนเขาโลมไล้ริมฝีปากเหมือนลองลิ้มชิมรสตามสบาย ฤทธิ์ของสุราที่ดื่มเข้าไปเมื่อครู่ทำให้ไดอาน่าปล่อยให้เขาทำตามใจชอบ
“อา...ไม่เลวนักสำหรับจูบแบบสมัครเล่นนี่”
“ครูของฉันไม่ใช่พวกมืออาชีพนี่” เธอพยายามแต่งน้ำเสียงให้สงบเหมือนกันกับเขา แต่รสจูบของเคอร์ลี่ออกจะ
มหัศจรรย์เหมือนที่เธอเคยวาดภาพไว้อย่างโรแมนติกว่ามันควรจะเป็เช่นนั้นจริงๆ
“ถ้าอย่างนั้นผมจะสอนให้โดยไม่คิดค่าจ้างเลยนะ”
“โอเค”
การเสแสร้งแกล้งทำเป็ว่าเต้นรำหยุดลงทันทีอ้อมแขนของเธอยกขึ้นโอบรัดรอบคอเขาไว้ นิ้วจิกลงตรงปลายผมต้นคอได้กลิ่นเหล้าระเหยออกมาทางลมหายใจของเคอร์ลี่และรู้ว่าลมหายใจของตัวเองก็เป็กลิ่นเหล้าเช่นเดียวกันแรงกดกระชับริมฝีปากของเขาทำให้ใบหน้าเธอแหงนหงายขึ้น
ไดอาน่าไม่แน่ใจว่าเพราะฤทธิ์เหล้าหรือจูบที่หนักหน่วงและเนิ่นนานกันแน่ที่ทำให้เธอมีความรู้สึกเหมือนจะเป็ลม แต่ก็สรุปเอาว่าคงจะต้องทั้ง 2สิ่งประสมกันและยิ่งเมื่อเขาซุกใบหน้าลงตรงต้นคอและเริ่มเร้าอารมณ์ด้วยวิธีใหม่เธอก็ครางออกมาเบาๆ และเบียดเข้าชิดร่างเขายิ่งขึ้นเขาหวนกลับมาประทับจูบลงบนริมฝีปากอีกครั้งอย่างชำนิชำนาญ
“มาเถอะ” เขาจูงเธอให้เดินเข้าไปในมุมลึกที่สุดทางด้านในของคอกม้าขณะนี้สมองของไดอาน่ามึนงงเลื่อนลอย ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับตัวเองด้วยซ้ำหรือทำไมต้องทำอย่างนี้ มีกองฟางกองหนึ่งข้างผนังคอกม้าด้านนั้น
“ตรงนี้สบายกว่า” เขาคุกเข่าดึงเธอให้นั่งลงตาม
“เสื้อฉันล่ะ?” เสียงของไดอาน่าเหมือนจะทักท้วง
“อย่าไปห่วงมันเลยน่าแม่หนู” เคอร์ลี่ผลักร่างเธอให้ล้มลงบนกองฟางและริมฝีปากของเขาก็ประทับลงบนริมฝีปากเธออย่างแแ่อีกครั้ง
มันมีอะไรบางอย่างในจิตใต้สำนึกของไดอาน่าที่ร้องเตือนอยู่ว่า...มันเป็ความผิด
“แต่...”
“ก็คุณว่าผมเป็เพื่อนที่ถูกใจยังไงล่ะ” เคอร์ลี่พูดเหมือนจะเตือนความจำ ฝ่ามือลูบไล้ไปตามท่อนแขนของไดอาน่า
“ใช่ค่ะ...” เธอกระซิบเสียงแ่จ้องมองริมฝีปากของเขาที่โน้มลงมาใกล้ “จูบฉันสิคะเคอร์ลี่”
ซึ่งเขาก็ปฏิบัติตามคำขอร้องนั้นครั้งแล้วครั้งเล่าจูบทุกครั้งที่ประทับลงดูจะเพิ่มความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆยิ่งเขาซอนไซ้เข้าไปในปากมากเท่าไรไดอาน่าก็พยายามต้านทานความรู้สึกหวั่นหวาดที่กำลังกระจายไปทั่วเรือนร่าง
“เถอะน่า แม่หนู” เขายังคงดื้อรั้นต่อไป“มีใครเคยสอนจูบแบบฝรั่งเศสให้บ้างไหมล่ะ?”
“มะ...ไม่...”
“ง่ายจะตาย” เขาจูบลงตรงมุมปากของเธอเร่งเร้าความรู้สึกให้เกิดขึ้น“ผมจะสอนให้เอง” แต่ดูเหมือนเธอไม่ได้รู้สึกเต็มใจที่จะเรียนรู้ในสิ่งที่เขา้าสอนเท่าใดนัก“เปิดปากขึ้นสิ”
ไดอาน่าทำตามที่เขาบอก เคอร์ลี่ซอนลิ้นเข้าไปในปากของเธอช้าๆราวกับจะสำรวจภายในปากเช่นนั้น ความปรารถนาเริ่มจุดประกายขึ้นลิ้นของเธอตวัดเข้าหาเขาอย่างไม่ตั้งใจและกลายเป็ไฟเสน่หาที่กระพือโหมขึ้น
“โอ...ก๊อด...แม่หนู...!” เคอร์ลี่หอบหายใจริมฝีปากของเขาเลื่อนมาประทับอยู่กับนวลแก้มและซอกคอ “เธอนี่เก่งไม่หยอกแฮะ...!”
แล้วเขาก็เลื่อนไปตรงติ่งหู ซอนลิ้นอยู่ตรงบริเวณนั้นไดอาน่าสั่นสะท้านไปทั่วร่างด้วยความรู้สึกวาบหวามที่บังเกิดขึ้นจนขนลุกพราวไปทั้งตัวฝ่ามือของเคอร์ลี่โลมลูบอยู่ตรงสะโพกรั้งร่างเธอให้แนบชิดเข้ามาอีกซุกไซ้ใบหน้าลงบนทรวงอกของไดอาน่า ที่พยายามจะปัดมือเขาออกแต่ดูเหมือนจะไม่มีเรี่ยวแรงเอาเสียเลยการโลมเล้าของเขาทำให้เธออ่อนอกอ่อนใจอย่างที่สุ คิดแต่เพียงว่าอยากจะห้ามเขาไว้แต่กล้ามเนื้อกับประสาทไม่อาจไม่อาจออกคำสั่งเขาได้อย่าง นอกจากพยายามยับยั้งเขาไว้เท่านั้น
เคอร์ลี่กำลังหวนกลับมาจูบตรงริมฝีปากครั้งแล้วครั้งเล่ามือโลมไล้อยู่กับเนินทรวงหนักขึ้นทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นดูจะไม่มีอะไรรุนแรงไปมากกว่านี้จนเมื่อไดอาน่ารู่สึกตัวว่าเขากำลังแกะกระดุมเสื้อด้านหน้าของเธอออกจึงรีบเบี่ยงตัวออกจากเขา
“อย่านะ...น้ำเสียงของเธอบอกความขัดเคืองรวบอกเสื้อที่เปิดออกเข้าไว้ด้วยกันแต่การกระทำของเธอดูเหมือนจะไม่ก่อให้เกิดประโยชน์อะไรขึ้นเลย
“อย่าต่อต้านเลยน่า แม่หนู”
ลมหายใจของเคอร์ลี่ร้อนผ่าวปะทะอยู่กับนวลแก้มของเธอริมฝีปากของเขากำลังควานหาริมฝีปากเธออีกครั้งและไดอาน่าก็รู้ตัวลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศการจูบกันนั้นมันไม่สลักสำคัญอะไรและเธอเองก็ชอบที่จะให้เขาจูบแต่การกระทำที่ต่อเนื่องของเขาดูจะไปไกลจนเกินกว่าที่ไดอาน่า้าจะไปเธอจับข้อมือเขาไว้ แต่ไม่อาจหยุดยั้งไม่ให้เขาสอดมือเข้าไปใต้บราเซียและปลดออกได้ดูเขาจะไม่พอใจจนกระทั่งเนินทรวงของเธอหลุดออกมานอกเสื้อทั้งสองข้างแล้วเขาจึงพึมพำออกมา
“โอ...แม่หนู...เธอนี่ช่างยอดเยี่ยมของเธอหน้าอกของเธอ...”
ก่อนที่ไดอาน่าจะทันเดาความคิดของเขาออกใบหน้าของเขาก็ก้มลงบนเนินทรวงของเธอแล้วและโลมเล้าอย่างตั้งใจ เธอพยายามทั้งผลักทั้งดันให้ใบหน้าเขาหันไปความหวาดกลัวเริ่มมีอิทธิพลเหนือฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ย้อมใจให้มึนเมาแต่บางส่วนของร่างกายดูจะไม่ยินยอมพร้อมใจและกำลังจะคล้อยตามอารมณ์ที่ถูกเร่งเร้าไปด้วย
“เคอร์ลี่...ฉันไม่อยากให้คุณทำอย่างนี้”น้ำเสียงของเธอแฝงด้วยความโกรธประสมความใ
“แน่นอน...แม่หนู...แน่นอน...” แต่เขาไม่ได้ใส่ใจกับคำทักท้วงของเธอเลย
ไดอาน่าััความรู้สึกว่ามือของเขากำลังเคลื่อนขึ้นมาตรงหัวเข่าและรุกรานเข้าไปใต้ชายกระโปรงที่สวมไว้ความรู้สึกปลื้มเปรมกับรสััที่เป็มาั้แ่ต้นสูญสลายไปในทันทีที่ได้ตระหนักถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เธอพยายามบิดตัวให้หลุดพ้น ทุบลงบนหัวไหล่ของเคอร์ลี่ทั้งเตะทั้งถีบเพื่อให้เขาปล่อยมือจากกระโปรงของเธอ” หยุดนะ...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ...!”
“แกมันอีนางช่างยั่ว...!” เขาตวาดกลับกลิ้งตัวขึ้นทับร่างเธอไว้
906
![ชาติก่อนข้าคืออดีตรัชทายาท [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1742380268_23942756.webp)
