เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        อีกหน่อยถ้าเพ้อแบบนี้ทุกวันเธอจะทำอย่างไร

        ความลับน้อยใหญ่ของเธอเขาคงรู้เข้าให้สักวันแน่ๆ

        ซูเจี่ยนอันส่ายหน้าไม่ได้ๆ เธอจะต้องพัฒนาภูมิคุ้มกันคนหล่อของตัวเองให้มากขึ้นกว่าเดิมซะแล้ว

        เธอพาดผ้าขนหนูที่ลู่เป๋าเหยียนใช้ซับเหงื่อเมื่อครู่ไว้ตรงท้ายทอยจากนั้นจึงเดินก้มหน้าคิดหนักพลางใช้มือจับผ้าขนหนูสองข้างไว้ขณะเดินออกจากห้องฟินเนสไป

        แต่เหมือนเธอกำลังเดินอยู่ในเขาวงกตอย่างไรอย่างนั้นทำอย่างไรก็หาทางกลับไปที่ห้องอาหารไม่เจอเสียทีเธอไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเดินวนไปวนไปอยู่ที่เดิมกี่รอบแล้ว

        พวกคนรับใช้เห็นซูเจี่ยนอันเดินวนไปมาสีหน้านิ่งเหมือนกำลังใช้ความคิดจึงไม่กล้าส่งเสียงเรียก

        จนกระทั่งลู่เป๋าเหยียนลงมาจากห้องเขาเห็นซูเจี่ยนอันกำลังเดินลอยไปลอยมาอย่างกับวิญญาณเร่ร่อน

        เขาขมวดคิ้วและเดินไปหยุดตรงหน้าเธอซูเจี่ยนอันรู้สึกเหมือนตัวเองเดินชนอะไรสักอย่าง จึงหยุดเดินและเงยหน้าขึ้นมอง

        ลู่เป๋าเหยียน?

        เธอยิ้มอย่างอัตโนมัติ“นายลงมาแล้วเหรอ”

        ลู่เป๋าเหยียนชี้ไปยังผ้าขนหนูที่อยู่บนคอเธอ

        “เธอพาดผ้าขนหนูที่ฉันใช้แล้วเอาไว้ทำไมกัน”

        ซูเจี่ยนอันก้มหน้ามองตามที่เขาชี้

        จริงด้วย!

        แต่มันมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไรกันเธอไม่เห็นรู้เรื่อง

        “เอ่อ ฉัน...เอามาเช็ดเหงื่อฉันใช้เสร็จแล้วล่ะ คืนให้นาย”

        พูดจบเธอก็ยัดผ้าขนหนูใส่มือลู่เป๋าเหยียนจากนั้นจึงวิ่งไปที่ห้องอาหารทันที

        หลังกินข้าวเช้าเสร็จลุงสวีก็ส่งกุญแจรถให้ลู่เป๋าเหยียน

        “คุณชายครับผมเตรียมรถไว้ด้านหน้าเรียบร้อยแล้ว สามารถออกเดินทางได้เลยครับ”

        ลู่เป๋าเหยียนยื่นมือให้ซูเจี่ยนอัน

        “ไปกันเถอะ”

        ซูเจี่ยนอันยังจำเรื่องที่เขาบอกได้ว่าจะพาเธอไปที่แห่งหนึ่งส่งมือให้เขาจับอย่างว่าง่าย และคิดสงสัยไปตลอดทางว่าลู่เป๋าเหยียนจะพาเธอไปไหนกัน

        เธอคิดเอาไว้ก็หลายที่ตั้งแต่สวนสนุกยันสถานที่สุดโต่งที่ลู่เป๋าเหยียนไม่น่าจะพาเธอไปแต่นึกไม่ถึงเลยว่า ที่ที่เขาจะพามาคือที่นี่

        ‘เซี่ยงหยวน’ เป็นเขตเมืองเก่าที่ถูกอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดีสองข้างของทางเท้าที่ปูด้วยหินเรียงรายไปด้วยอาคารไม้เก่าแก่ที่ถูกรีโนเวทเป็นร้านค้าและร้านอาหารช่วงสุดสัปดาห์ที่นี่มักจะเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว

        เนื่องจากรถไม่สามารถเข้ามาได้ลู่เป๋าเหยียนจึงจอดเอาไว้ที่ลานจอดรถใกล้ๆและจูงมือซูเจี่ยนอันเดินเข้าไปท่ามกลางผู้คน

        “ตอนเด็กๆแม่ฉันชอบพามาที่นี่” ซูเจี่ยนอันพูดพลางมองวิวรอบกาย“ที่นี่มีช่างตัดเสื้ออยู่คนหนึ่งที่เย็บกี่เพ้าได้สวยมากแม่ฉันชอบใส่กี่เพ้าเลยมักจะมาให้ช่างคนนั้นตัดให้ ว่าแต่ ตอนเด็กๆ นายเองก็อยู่เมืองนี้นี่นาเคยมาที่นี่บ้างหรือเปล่า”

        “ไม่เคย”ลู่เป๋าเหยียนตอบ “ฉันไม่ชอบที่ที่คนเยอะๆ”

        ซูเจี่ยนอันไม่แปลกใจลู่เป๋าเหยียนเป็นคนเก็บตัว จะไม่เคยมาที่นี่ก็ไม่แปลก

        “ไม่เป็นไร” เธอยิ้ม“งั้นเดี๋ยวฉันเล่าให้ฟัง แต่ก่อนถนนเส้นนี้ยังไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยวคนส่วนใหญ่ที่มาจึงมีแต่คนท้องถิ่น ฉันชอบตามแม่มาเวลาที่แม่มารับกี่เพ้าพอเสร็จธุระก็มักจะขอให้แม่พาไปกินน้ำหวานที่ร้านน้ำชาตรงสุดซอยได้ข่าวว่าร้านนั้นปิดไปนานแล้ว ฉันเองก็ลืมรสชาติมันไปแล้วล่ะแต่ยังจำภาพเวลาที่แม่ใส่กี่เพ้าได้ แม่สวยกว่าแมกกี จาง1อีกนะ...”

        ถนนเก่าแก่เส้นนี้เต็มไปด้วยความทรงจำระหว่างซูเจี่ยนอันกับแม่ซูเจี่ยนอันเล่าเรื่องราวของเธอไปตลอดทางในขณะที่ลู่เป๋าเหยียนมีหน้าที่เป็นผู้ฟังที่ดี

        แต่ฟังไปฟังมา อยู่ดีๆ เสียงเธอก็เงียบหายไป

        ลู่เป๋าเหยียนใจหายเขารีบหันกลับไปมอง จึงพบว่าซูเจี่ยนอันเดินเข้าไปในร้านขายเสื้อผ้าดั้งเดิมร้านหนึ่งแต่เธอแค่เดินดูรอบๆ โดยไม่ได้สนใจเสื้อผ้าที่ถูกแขวนไว้มากเท่าไร

        หนึ่งนาที่ต่อมาซูเจี่ยนอันก็เดินออกจากร้าน

        “ที่นี่เป็นร้านของช่างตัดเสื้อคนนั้นที่เล่าให้นายฟังแต่เขาไม่ขายกี่เพ้าแล้วล่ะ”

        ลู่เป๋าเหยียนไม่ได้พูดอะไรเขากุมมือเธอ และจูงเดินต่อไป

        ซูเจี่ยนอันเริ่มสงสัย“ลู่เป๋าเหยียน ตกลงนายจะพาฉันไปไหนกันแน่ ไหนบอกว่าไม่ชอบที่ที่คนเยอะๆ ไงแล้วทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ”

        “มาหาหมอ”ลู่เป๋าเหยียนตอบสั้นๆ

        ซูเจี่ยนอันนึกว่าตัวเองหูฝาดไม่ก็ลู่เป๋าเหยียนกำลังล้อเธอเล่น

        แต่คำว่า “มาหาหมอ”สามคำนี้เธอได้ยินเต็มสองหู แถมลู่เป๋าเหยียนก็ไม่ใช่คนที่ชอบล้อเล่นซะด้วย

        “เดี๋ยวก่อน!”ซูเจี่ยนอันดึงมือเขาให้หยุดเดิน สายตาเต็มไปด้วยความร้อนใจ

        “นายป่วยงั้นเหรอป่วยเป็นอะไร อาการหนักหรือเปล่า”

        ลู่เป๋าเหยียนยกนิ้วนวดขมับ

        “ฉันไม่ได้ป่วย”

        “งั้นจะไปหาหมอทำไม”ในที่สุดซูเจี่ยนอันก็เริ่มเข้าใจ

        “หรือว่านายพาฉันมาหาหมอ? แต่ฉันก็ไม่ได้ป่วยนี่!”

        “ไม่ป่วย?” ลู่เป๋าเหยียนเลิกคิ้ว

        “ตอนอยู่เมือง G ใครกันที่ได้แต่นอนนิ่งอยู่บนเตียงขนาดลุกยังลุกไม่ไหว?”

        พอนึกไปถึงตอนอยู่เมือง G ซูเจี่ยนอันก็เริ่มหน้าแดงเธอก้มหน้าพึมพำ

        “นั่นไม่ใช่อาการป่วย...”

        นิ่งไปสักพักเธอจึงเงยหน้าขึ้นมา และใช้สายตาออดอ้อนราวกระต่ายขาวตัวน้อยมองลู่เป๋าเหยียน

        “พวกเรากลับกันเถอะสุดสัปดาห์ทั้งที อย่าเสียเวลาอยู่ที่นี่เลยเนอะ”

        สถานที่ที่เธอกลัวที่สุดก็คือโรงพยาบาลคนที่เธอกลัวที่สุดก็คือหมอตอนนี้ขอแค่โน้มน้าวให้ลู่เป๋าเหยียนพาเธอกลับออกจากที่นี่ได้ จะให้ทำอะไรเธอก็ยอมรวมถึงการแกล้งทำเป็นน่าสงสาร

        แต่ลู่เป๋าเหยียนยอมหลงกลง่ายๆเสียที่ไหน

        “แค่ไปหาหมอเอง เด็กดีตามฉันมา”

        “ไม่เอานะ!”ซูเจี่ยนอันพยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเขา “ฉันจะกลับบ้าน”

        ผิวขาวบอบบางของเธอเพียงแค่ดึงมือไม่กี่ครั้งก็เริ่มเป็นรอยแดง ลู่เป๋าเหยียนปล่อยมือเธอด้วยสีหน้าเคร่ง

        “แน่จริงก็ลองกลับไปสิ”

        ที่จริงเธอจะหันหลังกลับวิ่งหนีไปก็ได้แต่เมื่อเห็นสีหน้าของลู่เป๋าเหยียนแล้ว เธอเลยไม่กล้าที่จะทำจึงได้แต่พูดเสียงเบา

        “ก็ฉันไม่อยากหาหมอนี่นาอีกอย่าง มันไม่ใช่โรคร้ายแรงอะไรสักหน่อย...”

        “ถ้าไม่เป็นไรจริงๆหมอก็คงไม่ทำอะไรเธอ”

        ลู่เป๋าเหยียนกุมมือซูเจี่ยนอันอีกครั้งและเริ่มเดินต่อไป

        ซูเจี่ยนอันเดินตามเขาไปอย่างงงๆเธอไม่ได้ป่วยก็ควรได้กลับบ้านไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมถึงกลายเป็นว่า ถึงจะสบายดีเธอก็ควรไปหาหมอ?

        เธออดบ่นขึ้นมาไม่ได้“ลู่เป๋าเหยียน นายจะสนใจฉันทำไม ช่วงนี้นายงานยุ่งมากไม่ใช่เหรอ”

        พวกเธอไม่ใช่สามีภรรยากันจริงๆสักหน่อย ถึงเธอจะป่วย เขาก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจเธอก็ได้นี่

        ลู่เป๋าเหยียนหยุดเดินและใช้สายตาน่ากลัวมองจ้องซูเจี่ยนอัน

        “เธอแต่งงานกับฉันแล้วไม่ให้ฉันใส่ใจเธอ แล้วจะให้ใครใส่ใจ?”

        ซูเจี่ยนอันเม้มปากไม่พูดจา

        ที่จริงถ้าลองคิดอีกมุม สิ่งเหล่านี้ที่เธอได้รับก็ถือเป็นกำไร

        จริงๆ ลู่เป๋าเหยียนไม่ต้องสนใจเธอก็ได้แต่เขาก็ยังพาเธอมาหาหมอ หากคิดซะว่าการกระทำของเขาคือการใส่ใจมันก็ถือเป็นกำไรที่เธอได้จากการแต่งงานหลอกๆ ในครั้งนี้

        “งั้นก็ได้”ซูเจี่ยนอันคิดได้ดังนั้นจึงยอมทำตามอย่างว่าง่าย

        “งั้นฉันจะยอมให้นายดูแลสักสองปีละกัน”

        เพราะถึงอย่างไรเธอก็ไม่ขาดทุน!

        ลู่เป๋าเหยียนเองก็ไม่รู้ว่าในสมองของปีศาจน้อยตนนี้กำลังคิดเพ้อเจ้ออะไรอยู่เขาจูงเธอเดินต่อไปจนสุดซอย

        ที่นั่นมีคลินิกแพทย์แผนจีนตั้งอยู่ซึ่งวันนี้แขวนป้ายหน้าร้านไว้ว่าปิดทำการ

        ซูเจี่ยนอันตาส่องประกายอย่างอดดีใจไม่ได้

        “ลู่เป๋าเหยียนวันนี้เขาปิดร้านล่ะ พวกเรากลับกันเถอะ”

        ลู่เป๋าเหยียนลูบหัวซูเจี่ยนอันเบาๆ

        “คุณนายลู่จะดีใจเร็วไปแล้ว”

        ซูเจี่ยนอันงง “เอ๋?”

        ในตอนนั้นเองประตูที่ปิดอยู่เมื่อครู่ก็ถูกเปิดออก มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมา

        “คุณลู่กับภรรยาใช่ไหมครับผมเป็นผู้ช่วยของซินแสถัง เชิญเข้ามาก่อนครับ ซินแสถังกำลังรอพวกคุณอยู่”

        ซูเจี่ยนอันเข้าใจทันทีประกาศหยุดร้านอะไรนั่นเป็นเรื่องโกหก ที่จริงพวกเขาต้องการต้อนเธอให้ขึ้นเขียงชัดๆ

        เมื่อเดินเข้าคลินิกมากลิ่นฉุนของสมุนไพรจีนก็เริ่มปะทะเข้าจมูกทันที

        ซูเจี่ยนอันไม่ได้แอนตี้กลิ่นนี้เธอยังค่อนข้างชอบมันอีกด้วย แต่ถ้าจะให้เธอดื่มยาที่ทำจากสมุนไพรพวกนี้แล้วล่ะก็ฆ่าเธอเลยเสียดีกว่า

        “คุณลู่ครับซินแสถังจะเริ่มจากการจับชีพจรให้ภรรยาคุณก่อนนะครับ” ผู้ช่วยหนุ่มกล่าว

        ลู่เป๋าเหยียนปล่อยมือซูเจี่ยนอันพลางส่งสายตาเชิงให้เธอเดินตามผู้ช่วยคนนั้นไป เธอรู้ดีว่าตนคงหนีไม่รอดแล้วจึงได้แต่นั่งลงตรงเก้าอี้ตรวจอย่างว่าง่าย

        “รบกวนด้วยค่ะซินแสถัง”

        ซินแสถังเป็นหมอแผนจีนที่มีประสบการณ์มากที่สุดของเมือง A เป็นชายชราที่ดูใจดีมีเมตตาเมื่อเขาเห็นซูเจี่ยนอันนั่งตัวเกร็งอยู่ จึงยิ้มและพูดว่า

        “คุณนายลู่ไม่ต้องตื่นเต้นผมแค่จับชีพจรคุณเท่านั้น ไม่เจ็บหรอก ไหน ยื่นมือออกมาสิ”

        ซูเจี่ยนอันยื่นมือออกไปซินแสจึงเริ่มทำการจับชีพจร

        สีหน้าของซินแสนิ่งเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ไม่นานจึงปล่อยมือเธอ จากนั้นก็ถามคำถามบางอย่าง สุดท้ายจึงเขียนใบสั่งยาให้ผู้ช่วยไปจัดยาให้

        ลู่เป๋าเหยียนเดินเข้ามา“ซินแสครับ ภรรยาผมเป็นอย่างไรบ้าง”

        “ไม่ได้มีปัญหาใหญ่อะไร”ซินแสตอบ “แค่มีภาวะหยางพร่อง2 ให้ระวังเรื่องอาหารการกินแล้วก็กินยาปรับสมดุลเล็กน้อย อาการปวดประจำเดือนก็จะเริ่มหายไปอย่างช้าๆ วิธีการต้มยาฉันสั่งให้ผู้ช่วยจดไว้ให้แล้วกลับไปกินยาให้ตรงเวลา ถ้ายาหมดแล้วก็ให้กลับมาตรวจใหม่อีกครั้งร่างกายกลับสู่สภาพปกติเมื่อไรก็ไม่ต้องกินยาแล้วล่ะ”

        พูดจบผู้ช่วยหนุ่มก็จัดยาเสร็จพอดี ลู่เป๋าเหยียนรับยาจากเขาจากนั้นจึงกล่าวลาและพาซูเจี่ยนอันเดินออกไป

        ซูเจี่ยนอันก้มหน้าไม่พูดไม่จาปล่อยให้เขาจูงมือเดินต่อราวกับสูญเสียความสามารถในการพูดไปแล้ว

        หลังจากได้ยินคำว่า“กินยา” สมองเธอก็หยุดประมวลผลไปชั่วขณะ ยิ่งเห็นยาที่อยู่ในมือลู่เป๋าเหยียนเธอก็อดนึกถึงรสชาติขมติดลิ้นของมันไม่ได้ จนนึกอยากจะแย่งมันมาและปาลงแม่น้ำไปเลยจริงๆ

        คนที่มาเที่ยวที่นี่เริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆทำให้ถนนสายนี้เริ่มคึกคักลู่เป๋าเหยียนรุ้สึกได้ว่ามือน้อยที่เขากุมอยู่ติดจะเย็นๆ

        “เธอหนาวงั้นเหรอ”เขาถาม

        “หนาวสิ”ซูเจี่ยนอันทำหน้าอยากจะร้องไห้ “แค่คิดว่าต้องกินยา ฉันก็หนาวแล้วโทษนายคนเดียวเลย!”

        ลู่เป๋าเหยียนยิ้ม “อืมโทษฉันคนเดียว แต่ยังไงเธอก็ต้องกินยา”

        “...”

        เมื่อถึงที่จอดรถซูเจี่ยนอันทำท่าเหมือนจะไม่ยอมขึ้นรถ ลู่เป๋าเหยียนจึงใช้สายตามองถามเธอ เธอถอนหายใจและตอบออกไป

        “นายกลับไปก่อนเถอะฉันมีธุระต้องไปที่หนึ่ง”

        “เธอจะไปไหน”ลู่เป๋าเหยียนถาม

        “เจียงเส้าข่ายยังไม่ออกจากโรงพยาบาลฉันจะไปเยี่ยมเขา” ซูเจี่ยนอันตอบ “จะมองยังไงที่เขาต้องมานอนโรงพยาบาลแบบนี้ก็เพราะเขาช่วยชีวิตฉัน”

        “งั้นฉันไปด้วย”

        “หา?”ซูเจี่ยนอันมองหน้าลู่เป๋าเหยียนอย่างไม่อยากเชื่อ

        “นะ...นายจะไปทำไมกัน”เขากับเจียงเส้าข่ายไม่สนิทกันสักหน่อย

        ลู่เป๋าเหยียนยกมุมปากยิ้มเล็กน้อย

        “เขาอุตส่าห์เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยภรรยาของฉันฉันก็ควรต้องไปขอบคุณเขาสักหน่อยจริงไหม?”

        ซูเจี่ยนอันเงียบไปชั่วอึดใจจากนั้นจึงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

        “ก็ควรอยู่นะ...”

        ลู่เป๋าเหยียนผลักเธอให้เขาไปนั่งในรถตอนนั้นเองซูเจี่ยนอันก็เริ่มคิดอะไรขึ้นมาได้ จะว่าควรก็ควรอยู่หรอก แต่ว่า...เธอกับเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบ“สามีภรรยาทั่วไป” สักหน่อย รู้สึกแปลกๆ อย่างไรก็ไม่รู้

        แต่ก่อนที่เธอจะพูดความคิดนี้ออกไปลู่เป๋าเหยียนก็เหยียบคันเร่ง ONE77 จึงเคลื่อนตัวเข้าสู่ท้องถนน เพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลเป็นที่เรียบร้อย...

********************

1 จางม่านอวี้ หรือ แมกกี จาง (Maggie Cheung)นักแสดงหญิงที่มีชื่อเสียงชาวฮ่องกง

2 ภาวะพร่องของพลังหยาง(ความสามารถในการผลิตพลังความร้อนของร่างกายลดลง)เนื่องจากความเสียสมดุลของร่างกายจากหลายปัจจัย เช่น จากพื้นฐานทางกรรมพันธุ์การเจ็บป่วยเรื้อรัง การใช้ยาที่ผิดพลาด  วิธีดำเนินวิถีชีวิตที่ไม่ถูกต้องเป็นเวลายาวนาน (ที่มา :http://www.samluangclinic.com/index.php/blog/Chinese_Medicine_010215/)