เซนต์เซย่า ภาคนักรบคนสุดท้าย Saint Seiya The Last Hope

...................................

            รุ่งเช้าวันถัดมา  กล้ารู้สึกอ่อนเพลีย  เพราะเขาผล็อยหลับไปแค่ชั่วโมงเดียว แต่เด็กหนุ่มจะคุดคู้ในผ้าห่ม เหมือนตอนอยู่ที่โลกไม่ได้  ด้วยอีกไม่กี่นาที  ต้องไปกับคนขับรถของมูลนิธิแกรนด์ เพื่อสู้ศึกกาแล็คเซี่ยนวอร์ 

“ เฮ้อ….” กล้าถอนหายใจยาว  ดวงตาเหม่อมองเงาตัวเองในกระจก ที่ตอนนี้ดูยับยู่ยี่  ผมดกดำยุ่งเหยิงเป็นกระเซิง  แถมใบหน้าคมสันยังแลอ่อนเพลีย สังเกตจากขอบตาที่ค่อนข้างดำ

           แม้ในใจจะแอบตื่นเต้น แต่กล้าก็ยังแปรงฟันอย่างเลื่อนลอย พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จสรรพ  บรรดาเด็กๆก็กรูเข้ามาในห้อง 

“ เฮ้…พี่เซย่าเป็นไง  พร้อมลุยมั้ย ” 

“ พี่เซย่าเอาชนะให้ได้นะคะ  หนูรอเชียร์อยู่ ” 

“ ใช่แล้ว  พวกผมจะรอเฮ  เพราะพี่คือความหวังของหมู่บ้าน”

             สารพันเสียงเอ็ดตะโลดังสนั่น มันมาจากกลุ่มเยาวชนนับสิบที่หลากหลายทั้งชายหญิง ทำให้กล้าปวดหัว  และตื่นตัวจากภาวะง่วงซึมอย่างถาวร 

“ จะ….ใจเย็นๆ  พวกนายค่อยๆพูด  ชั้นตอบสนองพร้อมกันไม่ไหว ”

            แต่แล้วทุกสำเนียงก็แปรเปลี่ยนเป็นเงียบงัน คล้ายมีเจ้าป่าปรากฏตัวกลางพงไพร หรือไม่ก็…ใครบางคนที่มีอำนาจเหนือเด็กกลุ่มนี้ ได้ก้าวเข้ามาในห้อง  ซึ่งถ้าคาดไม่ผิด  คนๆนั้นน่าจะเป็น……มิโฮ 

“ เอ๊ะ!  พะ…พี่มิโฮ….” เหล่าเยาวชนขนานนามพร้อมกัน ทำให้รู้ชัดว่าผู้มาใหม่คือ…..วัยรุ่นสาวที่ดูแลสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าจริงๆ 

“ มิโฮ….” กล้าพึมพำเบาๆ  ดวงตากลมโตสีน้ำตาลจ้องมองเด็กสาวร่างบางตรงหน้าแน่วนิ่ง  ในใจนึกตุ้มๆต่อมๆ  เพราะภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงตราตรึงอยู่ในสมอง

           เหมือนเด็กๆจะรู้บทของตัวเองว่า….ยามนี้เป็นเวลาเข้าพระเข้านาง ทโมนทั้งหลายจึงค่อยๆย่องออกจากห้อง  ในที่สุดก็เหลือเพียงสองหนุ่มสาว ความเงียบเลยปกคลุมสถานการณ์อยู่นานสองนาน ก่อนที่กล้าจะเอ่ยขึ้นมา 

“ ฮะ  ฮะ  ฮะ  เช้านี้สดชื่นจัง  หลับสบายมั้ยครับ  คุณมิโฮ….”

            คำทักทายนั้น  ทำให้มิโฮดูอึ้งไปชั่วขณะ  ก่อนจะกลับมาตีหน้าขึงขัง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน พร้อมประกายแวววาวที่ปรากฏบนดวงตาหวานซึ้งคู่นั้น บ่งบอกถึงอารมณ์โกรธเคืองที่กำลังปะทุอยู่ภายใน 

“ ชั้นบอกเธอกี่ครั้งกี่หนแล้วว่า…..ไม่ต้องพูดสุภาพขนาดนั้นก็ได้  เพราะมันดูไม่เป็นตัวเอง หรือว่าการไปกรีซหลายปี  จะทำให้เธอเปลี่ยนไป” ถึงประโยคสุดท้าย  ท่าทีของมิโฮก็กลับกลายเป็นแง่งอน อันดูน่ารักเหลือประมาณ  เพราะเจ้าหล่อนเป็นเด็กสาวที่ค่อนข้างสวย กระนั้นกล้าก็ยังกลัวอยู่ดี 

“ อ่า…คะ…ครับ  เฮ้ย…ได้สิ  ต่อไป ผม  เอ๊ะ ชั้นจะไม่พูดเพราะอีกแล้ว ”

          พอมิโอได้ยินคำพูดผิดๆถูกๆ และท่าทีเงะงะของกล้า  ความขัดเคืองก็เริ่มคลายตัว  จนแปรเป็นขบขำ 

“ ฮะ  ฮะ  พอแล้ว  ไม่ต้องพูดต่ออีก  ชั้นกลัวจะกลั้นขำไม่ไหว ”

            กล้ารู้สึกใจชื้นขึ้นมานิดนึง เพราะเห็นเด็กสาวคลายอาการตึงเครียด แต่แล้วเจ้าหล่อนก็กลับมาขึงขังอีก  พร้อมไถ่ถามเสียงเข้ม 

“ เธอจะไปประลองในศึกกาแล็คเซี่ยนวอร์แล้ว  ใช่มั้ย ” 

“ อ่า….ชะ…ใช่  ผะ..ผม  ไม่สิ  ชั้นจะไปแข่งในวันนี้” กล้าไม่แน่ใจในคำตอบ  แถมยังติดสุภาพอยู่หน่อยๆ  เหตุเพราะตอนอยู่บนโลก เขาไม่เคยแสดงอาการก้าวร้าวกับใครเลย  อันที่จริง  ออกจะขี้กลัวเสียด้วยซ้ำ จึงไม่ชินกับการใช้สรรพนามห้าวห้วนแบบเซย่า

            กระนั้นมิโฮก็ดูไม่ใส่ใจ  ดวงตาหวานซึ้งแลอ่อนลง  คล้ายฉายแววเป็นห่วง  ก่อนที่เธอจะก้มลงนั่งข้างๆ  พร้อมยื่นมือมาแตะแก้ม 

“ คะ….คุณ เอ๊ะ!  ไม่ใช่  มิโฮ….” กล้ากล่าวเบาๆ  สำเนียงใกล้เคียงคนละเมอ สองแก้มแดงก่ำ  เพราะสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนของฝ่ามือบาง และประกายอาทรบนดวงตาสดใสคู่นั้น  ทว่ามิโฮกลับไม่สังเกตเห็น พร้อมเริ่มต้นเปลือยหัวใจของตัวเอง 

“ เธอต้องชนะ  และปลอดภัยกลับมาให้ได้นะ ”

        กล้าไม่รู้ว่าควรตอบยังไง  เพราะถึงอย่างไร  เขาก็เป็นเพียงเด็กเนิร์ดที่ไร้ประสบการณ์ด้านความรัก  ยิ่งมาเจอเสียงสั่นๆ  และขอบตารื้นน้ำตาของเด็กสาววัยใส  ยิ่งทำให้เด็กหนุ่มไปไม่เป็น จึงได้แต่ติดอ่างอย่างน่าอดสู 

“ เอ่อ…อ่า…”

            ทว่ามิโฮยังคงไม่ถือสา ก่อนจะยื่นสองนิ้วมาปิดปากเล็กบางของกล้า พร้อมเอื้อนเอ่ยอย่างใจเย็น 

“ เอาล่ะ  ไม่ต้องพูดแล้ว  ขอเพียงเธอสัญญาว่าจะปลอดภัยกลับมา  ชั้นก็พอใจแล้ว  เพราะที่ผ่านมา  เซย่าเป็นคนรักษาคำพูดโดยตลอด  ครั้งนี้  เธอก็ต้องทำได้….”

            ทีแรกกล้าทำท่าจะรับปาก แต่พอนึกขึ้นมาได้ว่า…อีกไม่กี่ชั่วโมง จะต้องต่อสู้กับเหล่าบรอนด์เซนต์  ผู้มีพลังเหนือมนุษย์  เขาก็ไม่กล้ารับปาก  นั่นทำให้มิโฮร้อนใจเป็นการใหญ่   

“ ทำไมเซย่าถึงไม่พูดอะไรบ้างล่ะ  ชั้นเริ่มใจคอไม่ดีแล้วนะ  อึก….ฮือ……”

          แม้กล้าจะเป็นคนโลเล  ไม่มั่นใจในตัวเอง แถมไม่ใช่คนเข้มแข็งซักเท่าไหร่  แต่มีสิ่งหนึ่งที่แพ้ทางเอามากๆ  นั่นก็คือ…..น้ำตาของสาวๆ และภาพที่ปรากฎตรงหน้าก็ทำร้ายจิตใจอย่างยิ่งยวด  ด้วยมันคือภาพของมิโฮที่กำลังก้มหน้าร้องไห้  จึงรีบรุดเข้าไปจับสองไหล่เป็นเชิงปลอบ 

“ อย่าร้องไห้สิ  มิโฮ….ผะ…ผม  เฮ้ย!  ชั้นไม่เป็นไรซักหน่อย  และขอสัญญาว่า…จะคว้าชัยกลับมา ” 

“ สัญญาจริงๆนะ  เซย่า…” มิโฮสะอึกสะอื้น มือขวาพยายามปัดคราบน้ำตาบนใบหน้าหวานใส ทำให้กล้ารู้สึกสะท้อนใจ และอยากบอกไปตามตรงว่าตัวเองไม่ใช่เซย่า คนรักที่เธอเฝ้ารอ  แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะตามน้ำ  เพราะไม่แน่ใจว่าถ้าทำแบบนั้น  ผลที่ตามมา  จะเป็นเช่นไร 

“ ใช่ ชั้นสัญญา  จะกลับมาอย่างปลอดภัย  มิโฮไม่ต้องกังวลนะ ” กล้พูดจบ  ก็บีบหัวไหล่เบาๆ  ทำให้สัมผัสถึงความบอบบางที่แสนนุ่มนิ่มอย่างเต็มที่  แต่แล้วก็เกิดเหตุที่ชวนตระหนก เมื่อสาวน้อยผมแกละก้มหน้าลงมาซบหลังมือ ทำให้เด็กหนุ่มถึงกับไปไม่เป็น  ทว่าเขาก็ไม่กล้าขยับตัว 

“ เอ่อ….มิโฮ….”

……………………………

             กลุ่มเด็กๆยืนออกันอยู่หน้าบ้าน  สีหน้าดูเคร่งเครียด  หลายคนรู้สึกเป็นห่วงกล้า เพราะไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มจะต้องเจอกับอะไร  ด้วยผจญกับมิโฮที่ดูขึงขังขนาดนั้น 

“ น่าสงสารพี่เซย่าจังเลย ” 

“ นั่นน่ะสิ  ตั้งแต่อยู่ที่นี่มาหลายปี ไม่เคยเห็นพี่มิโฮทำหน้าแบบนี้มาก่อนเลย ” 

“ สงสัยพี่เซย่าจะโดนพี่มิโฮเล่นงานหนัก  อาจถึงขั้นแจกขนาตุ้บตั้บก็เป็นได้ ”

            สารพันสมมุติฐานถูกงัดขึ้นมาหลายแง่มุม กระนั้นผลลัพธ์ก็มุ่งไปทิศทางเดียวกัน นั่นก็คือ….หนุ่มรุ่นพี่ต้องโดนเล่นงานอย่างแน่นอน ทว่ามีเพียงโยชิโร่เท่านั้นที่ยังไม่เชื่อทฤษฎีนี้ เพราะเท่าที่สัมผัสได้ มิโฮทั้งรักและเป็นห่วงเซย่ามาโดยตลอด ดังนั้นจึงไม่น่าหักใจทำร้ายกัน 

“ พี่มิโฮไม่น่าทำอย่างที่เจ้าพวกบ้านี่ว่า  หรือ  หรือ หรือว่า…….” ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในสมอง ทำให้สองแก้มบนใบหน้าอ่อนเยาว์ถึงกับแดงก่ำในบัดดล และสิ่งที่โยชิโร่มโนก็คือ……. 

“ สองคนนั้นต้องสารภาพรักกันอย่างแท้ทรู ”

            เหมือนสองสมุนอ้วนผอมของโยชิโร่จะสังเกตเห็น เลยเตร่เข้ามาถาม 

“ เฮ้…โยชิโร่  นายเป็นอะไร  ทำไมถึงหน้าแดงแบบนั้น  เป็นไข้หรือเปล่า ” 

“ เปล่า ชั้นสบายดี แต่ดูท่าทางพี่มิโฮและพี่เซย่าน่าจะไม่ค่อยสบาย ” โยชิโร่กล่าว  ทำให้สองสมุนดูงุนงง  เพราะได้รับคำตอบที่กำกวม  ลูกพี่ใหญ่ประจำก๊วนเลยขยับเข้ามาบอกความในใจด้วยเสียงกระซิบ 

“ เรื่องที่ชั้นสงสัย  ก็เป็นแบบนี้แหละ ”

            สมุนร่างผอมถอดแว่นออกมาเช็ดหลายรอบ ส่วนสมุนร่างอ้วนอ้าปาก  ตาค้าง  พร้อมกับนิ่งไป  ราวกับวิญญาณได้หลุดออกจากร่าง  และพอสตั้นได้พักหนึ่ง  พวกเขาก็โต้ตอบ 

“ นายแน่ใจหรือ ” 

“ ก็ใช่น่ะสิ  นายเชื่อเถอะ  เซ็นท์ของชั้นแรงนะเฟ้ย  รับประกันว่า….ไม่ผิดจากที่คาดแน่ ” โยชิโร่การันตี  แต่ไม่ทันขาดคำ ประตูบ้านพักเด็กกำพร้าก็เปิดออก 

“ แอ๊ด…….”

            สายตาหลายสิบคู่หันไปมองผู้ที่ออกมา  ซึ่งหนีไม่พ้นสองหนุ่มสาว  แน่นอนว่าพวกเขามีสีหน้าที่ดูงงๆ 

“ เอ่อ….ทำไมพวกนายถึงมายืนจับกลุ่มกันแบบนั้น” กล้าเอ่ยถาม 

“ นั่นสิ  พวกเธอทำท่าเหมือนจะรอต้อนรับพี่เลย ” มิโฮตั้งข้อสงสัยบ้าง  โยชิโร่ซึ่งเป็นหัวโจกก็เลยออกมาเสนอหน้า 

“ ไม่ได้คิดจะตั้งกระบวนต้อนรับหรอก  พี่  แต่พวกผม เอ่อ….อ่า….อยากถามว่า….อ่อ….” แม้โยชิโร่จะเป็นเด็กแสบที่ก๋ากั่น  แต่เขาก็เป็นเพียงเด็กแปดเก้าขวบที่ยังไม่ประสากับเรื่องหัวใจ  จึงไถ่ถามได้ไม่เต็มปาก ร้อนถึงสองสมุนที่รายล้อม  ต้องเป็นคนกล่าวเสริม 

“แค่พวกผมอยากถามว่า……พี่ทั้งสองสารภาพรักกันเสร็จหรือยัง ”

           สิ้นคำของสองสมุนอ้วนผอม ก็บังเกิดความเงียบอยู่อึดใจ ก่อนที่เหล่าเด็กๆจะระเบิดเสียงเฮออกมาอื้ออึง 

“ ว้าว  ว้าว  ว้าว  สุดยอดไปเลย เพ่ ” 

“ จะแต่งปีไหน ” 

“ จะมีลูกเมื่อไหร่ ” 

“ ผมโตพอจะเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวได้มั้ย ” 

“ ชิ…พี่เซย่านี่ล่ะก็  ทำไมไม่รอให้หนูโตก่อน  งอนแล้วนะ ”

           สรรพวาจาถาโถมเข้าใส่สองหนุ่มสาว  ทำให้กล้าตีหน้าเหวอ  ผิดกับมิโฮที่ปิดปากหัวเราะคิกๆ ด้วยความขบขัน 

“ อ๋า….ตายแล้ว  เจ้าพวกนี้ทำไมคิดลึกกันนัก  คุณ  เฮ้ย!  ไม่ใช่ มิโฮอย่ามัวแต่หัวเราะสิ  มาช่วยชั้นแก้ตัวหน่อย ” 

“ ไม่เห็นต้องแก้เลย…ก็เธอพูดเองนี่  ว่าสัญญาจะกลับมา ” พอมิโฮพูดจบ เสียงหัวเราะของเด็กๆก็ยิ่งดังกึกก้อง  ประมาณแอบเชื่อว่าพวกตนคิดถูก  ขณะที่หัวใจของกล้ากลับเต้นแรงไม่แพ้ตอนที่ได้ต่อสู้จริงๆบนสังเวียน 

สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2