บทที่ 31 โชคดี
"เ้าบอกว่าท่านพ่อข้าเป็คนมีความชอบธรรมใช่ไหม? "
เฉิงมู่ถามย้ำชายกลางคนอีกครั้ง
"ใช่ขอรับ าุโม่อจัดการแบ่งสรรเบี้ยเลี้ยงที่ต้องจ่ายแก่เหล่าคนต่ำต้อยอย่างพวกข้าได้เป็ธรรมมาก"
ในขณะที่ชายกลางคนตอบเฉิงมู่ สีหน้าท่าทางของมันแสดงออกอย่างเทิดทูนและซาบซึ้งมาก
"เข้าใจล่ะ ขอบใจเ้ามาก"
เฉิงมู่พยักหน้าอย่างมั่นอกมั่นใจ สิ่งที่มันคาดคิดเอาไว้เป็ความจริง
"น้องซินเื่นี้ต้องเก็บเป็ความลับ ต่อให้เป็ท่านพ่อท่านแม่ก็ห้ามบอกว่าเรารู้เื่นี้แล้ว ที่พวกท่านไม่เล่าให้ฟังต้องมีสาเหตุบางอย่างแน่"
เฉิงมู่หันมาบอกกล่าวน้องสาว แม้เฉิงซินจะยังสงสัยอยู่บ้าง แต่นางตกลงทำตามพี่ชายบอกแต่โดยดี
...
"มันหรือ ที่ท่านพ่อบอกพวกเราว่าเ้าเฉิงมู่ที่ไม่สามารถเปิดชีพจรปราณได้ตอนนี้กลับมาที่ตระกูลสาขาแล้ว"
"ใช่ แม้ว่าข้าจะหลงลืมมันไปแล้ว แต่ข้าจำน้องสาวน่ารักมันได้ไม่วันลืม"
"ข้าอยากรู้นักว่ามันมีดีอะไร น้องสาวถึงตัวติดมันแจมากขนาดนั้น"
"ฮึ่ม มันโชคดียิ่งนักที่มีน้องสาวน่ารักเช่นนี้ ข้าอยากจะฆ่ามันให้ตายไปซะเดียวนี้"
"ถ้าบิดาของมันไม่ใช่าุโหนึ่ง ป่านนี้มันคงตายด้วยน้ำมือข้าไปนานแล้ว"
สายตาหลายคู่จดจ้องคู่พี่น้องชายหญิงอย่างไม่ละสายตา แววตาและคำพูดพวกมันช่างเหี้ยมหาญ
"ตอนนี้บิดาของมันก็ไม่ได้เป็ผู้าุโตระกูลเฉิงอีกต่อไปแล้ว แต่มันกลับกล้าโผล่หัวมาเสนอหน้าที่ตระกูลเช่นนี้ ช่างโง่เง่ายิ่งนัก"
"ใช่ มันคงไม่รู้สินะว่ามีคนจ้องเล่นงานมันอยู่"
"มันมารนหาที่ตายเองแท้ๆ "
เด็กหนุ่มทั้งสี่พูดคุยอย่างออกรส พวกเขามีสถานะสูงส่งกว่ารุ่นเยาว์คนอื่นๆ แม้แต่าุโบางคนยังต้องเกรงกลัวว่าจะสร้างปัญหาให้พวกมัน คนรับใช้ต้องรีบหลบซ่อนและกลัวว่าจะถูกลงโทษหากเกิดทำให้พวกมันไม่พอใจ
เหล่าสี่รุ่นเยาว์นี้ คือ บุตรหลานของาุโอันดับบน (าุโหนึ่ง สอง สาม สี่) ทั้งหมดเป็รุ่นเยาว์ตระกูลสาขาเฉิง
"คราวนี้น้องสาวมันเป็ของข้าแน่"
"ใครว่าของข้าต่างหาก"
"ของเ้านี้นะ ฝันไปเหอะ"
"น้องซินไม่ชอบพวกเ้าหรอก เค้าเหมาะกับข้ามากกว่า"
ในขณะที่เหล่ารุ่นเยาว์ต่างแสดงความ้าเฉิงซิน อีกหนึ่งรุ่นเยาว์เดินเข้ามาได้ยินพอดี
"พวกเ้าทั้งหมดหุบปาก ข้าขอบอกทุกคนให้รับรู้ไว้ น้องซินเป็ของข้าคนเดียว ห้ามพวกเ้าแตะต้องหรือทำร้ายนางเด็ดขาด ส่วนไอ้พี่ชายขยะของนาง ข้าจะปล่อยให้พวกเ้าสามารถระบายอารมณ์ออกมาได้ตามใจชอบ"
ได้ยินเหล่าสี่รุ่นเยาว์ต่างเกิดความไม่พอใจ พวกมันหันมามองเพื่อเตรียมตัวจะเข้าเล่นงานสั่งสอนคนปากดีทันที
แต่เมื่อเห็นใบหน้าของวัยรุ่น ความคิดเล่นงานรุ่นเยาว์คนนี้หายไปพริบตา
"ขอรับนายน้อย"
สี่รุ่นเยาว์ตอบรับอย่างพร้อมเพรียง
"หึ" วัยรุ่นมองสี่รุ่นเยาว์คราหนึ่ง มันเลิกสนใจและมองที่พี่น้องชายหญิง
"เป็อย่างที่ท่านพ่อบอกจริงด้วย"
วัยรุ่นลอบตรวจสอบระดับพลังของพี่น้องทั้งสอง มันประหลาดใจชั่วครู่ แต่ไม่นานมันกลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง
การที่มันมาปรากฏตัวที่นี่ เพราะบิดาของมันได้รับข่าวจากาุโหนึ่งว่า ครอบครัวเฉิงม่อกลับมาแล้ว
ตอนแรกมันไม่อยากเชื่อเื่ที่บิดาฟังจากาุโหนึ่งเท่าไหร่ จนมันต้องออกมาตรวจสอบเื่นี้ด้วยตนเอง
แม้ในใจมันสงสัยและอยากรู้ว่าไอ้ขยะเฉิงมู่ทำได้อย่างไง แต่มันไม่มีทางเดินเข้าไปถามตรงๆแน่
"เอาเถอะ อย่างน้อยการแข่งขันจะได้เพิ่มความสนุกขึ้นมาอีกหน่อย"
วัยรุ่นเลิกสนใจและจากไป มันเป็ถึงบุตรชายของผู้นำสาขาและได้รับการยกย่องว่าเป็ รุ่นเยาว์ที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งตระกูลสาขาเฉิง รุ่นเยาว์คนอื่นไม่มีทางเทียบติด มันจะมาเสียเวลากับมดปลวกได้อย่างไร
ในเวลาเดียวกัน สองพี่น้องรับรู้สายตาที่จ้องมองมาทางพวกมันชัดเจน
"ท่านพี่จะไม่ทำอะไร?"
เฉิงซินถามอย่างสงสัย นาง้าไปจัดการเหล่ารุ่นเยาว์ให้หายแค้นเสียตอนนี้ เพราะพวกมันเคยบังอาจดูถูกเหยียดหยามพี่ชายนางเป็อย่างมากตอนอยู่ในตระกูลสาขา
"ปล่อยไปก่อน ไว้จัดการบนเวที"
เฉิงมู่ตอบอย่างใจเย็น แม้สีหน้าท่าทางมันไม่แสดงออก แต่น้ำเสียงของมันเยือกเย็นลงจนชวนให้ผู้คนหนาวสั่น
ณ.สนามแข่งขัน
พื้นที่รอบลานกว้างของสนามแข่งเนืองแน่นไปด้วยรุ่นเยาว์และลูกศิษย์ของตระกูลสาขาเฉิงมากมาย แต่ละคนต่างพกความมั่นอกมั่นใจในฝีไม้ลายมือของตนเองอย่างเต็มเปี่ยม
ในอีกด้าน ฝั่งที่นั่งของผู้ชมล้วนเต็มไปด้วยเหล่าาุโตระกูลสาขาที่มารับชมการแข่งของลูกศิษย์อย่างคับคั่ง
ทันใดนั้นชายวัยกลางคนเดินขึ้นสูงลงสู่ลานกว้างของสี่เหลี่ยมจัตุรัส
"สวัสดีผู้ชมทุกท่าน วันนี้เป็การแข่งขันประลองรุ่นเยาว์เพื่อเปิดโอกาสให้ได้รับการคัดเลือกเพื่อเข้าไปฝึกฝนและพัฒนาฝีมือในตระกูลหลักเฉิง"
"ตอนนี้ได้เวลาอันสมควรแล้วที่จะถึงเวลาเปิดการแข่งขันประลองขึ้น ขอให้ผู้เข้าแข่งขันทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม และเหล่าแขกที่มีเกียรติทุกท่านเตรียมตัวรับชม อีกไม่นานการแข่งขันของรุ่นเยาว์ใกล้จะเริ่มต้นขึ้นแล้ว"
าุโกล่าวเปิดงานเรียบร้อย
9K
