เลย์ลา:Loving Moon

“อรุณสวัสดิ์จ้า โอปอล ลิลิ”เลย์ลาแบ่งปันรอยยิ้มสวยหวานมาให้เขา โอปอลยังไม่เอาขาที่พาดโต๊ะเรียนลงและดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจจะว่าไป เก้าอี้ตัวนี้นั่งสบายชวนหลับเสียจริง“เนี่ยๆ ลิลิโดนโอปอลแกล้งอีกแล้วอะ แกล้งทำเป็นไม่รู้จักกันได้ไง”“โอปอลนี่ละก็”“คุณหัวหน้าห้อง จัดการกับรองหัวหน้าหน่อยสิ!”ปกติเขาไม่คุยกับผู้หญิงแท้ๆ ก็บังคับให้ต้องมาอยู่กลางวงล้อมพวกเธอจนได้ โอปอลคิดว่ายังไงพวกเธอก็ไม่ใช่คนจริงเลยพูดอย่างไม่มีความเกรงใจ“ชีวิตของเธอนี่ดูไร้ความหมายจริงๆ”เด็กหนุ่มเหมือนเห็นสัญลักษณ์ Loading หมุนติ้วๆ บนใบหน้าสองสาว แน่ล่ะ ผู้ผลิตเกมที่ไหนจะเดาได้ว่าจะมีผู้เล่นพูดอย่างนี้ใส่หน้าตัวละครตั้งแต่แรกเจอ“พวกเธอน่าสงสารนะ พูดบทซ้ำๆ จนกว่าผู้เล่นจะเลือกจีบเธอ ชีวิตพวกเธอก็มีไว้แค่นี้สินะ” โอปอลลุกขึ้นและเดินแทรกกลางระหว่างสองสาวออกจากห้องเรียน ขอร้องล่ะ ขอให้เกมนี้มีระบบข้ามเวลาไปสองทุ่มเลยจะได้ไหม เขาจะได้ตามหาตัวละครลับให้มันจบๆ“โอปอล!”เลย์ลาผลุนผลันออกจากห้องและดึงแขนเขาไว้ก่อนจะเข้ากอดและเบียดหน้าอกนุ่มๆ เข้ากับแขนเต็มๆ“จะไปไหน? ฉันไม่ให้ไป! เช้านี้ต้องไปเชิญธงชาติกับฉันไม่ใช่เหรอ?”พูดไปก็ยิ่งกอดแขนแน่นขึ้น โอปอลอยากก่นด่าถึงบรรพบุรุษคนสร้างเกมเหลือเกินเลย์ลาน่ากลัวจริงๆ สมแล้วที่เป็นนางเอก เจอความสมจริงนี้เข้าไปเขาที่ไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับผู้หญิงวัยเจริญพันธุ์ก็ไปต่อไม่ถูก“กะ ก็ไปสิ...”“ขอบใจนะ ถ้าอย่างนั้นไปกันดีกว่า!”รู้ตัวอีกทีก็โดนจูงมือมาถึงหน้าเสาธง ดูเหมือนว่าไม่ว่าโรงเรียนแพงแค่ไหนก็ยังต้องมีการให้เด็กเชิญธงชาติสินะ เขาหยิบเชือกแบบเกร็งๆในชีวิตจริงเขาเป็นแค่นักเรียนชั้นปลายแถว เป็นอันธพาลที่แม้แต่ครูบายังไม่อยากข้องแวะแต่ในเกม เขาเป็นรองหัวหน้าห้อง สนิทกับหัวหน้าห้องคนสวยที่ยืนส่งยิ้มหวานให้ แถมยังเป็นนักเรียนดีเด่นในโรงเรียนดังค่าเทอมเฉียดล้านเพลงชาติดังขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว เขาดึงเชือกทีธงชาติก็พรวดขึ้นไปเกือบถึงยอดเสา ต้องค่อยๆ เลี้ยงจนขึ้นไปสุดพร้อมโน้ตสุดท้ายพอดีแม้จะเป็นแค่เกมแต่โอปอลก็เหงื่อแตก เขาเกลียดการเป็นเป้าสายตาที่สุด และการมีนักเรียนปลอมๆ หลายร้อยยืนมองเขาเชิญธงชาติด้วยสายตาว่างเปล่าทำเอาแทบลมจับหลังผูกเชือกกับเสาเรียบร้อย เขาก็รีบจ้ำไปเข้าแถว แต่ยังไม่ทันไรก็โดนเลย์ลาคว้าไว้ ตอนนั้นทั้งโรงเรียนสนใจครูที่ประกาศข่าวสารประจำวันจนไม่ได้มองทั้งสอง“ขอบใจนะ โอปอล”เธอส่งยิ้มหวานให้ก่อนจะ...หอมแก้มเขาหนึ่งฟอดใหญ่ๆ“หา...?”“ฮิๆ หน้าแดงเชียว!” เลย์ลาหัวเราะฮิฮะก่อนจะแจ้นไปต่อแถว ปล่อยเขายืนจับแก้มตัวเองอยู่กลางสนามสมจริงมาก... ทั้งกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่แตะจมูก ทั้งเส้นผมที่ปัดกระทบใบหน้า ทั้งเสียงที่ยังดังก้องในหูจนเหมือนมีสาวน่ารักในชีวิตจริงมาหอมแก้มอย่างไรอย่างนั้นหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นตึกตัก ทั้งที่เขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับแม่สาวตัวละครสมมุตินี่เลย...เขารู้สึกว่า คิดผิดเหลือเกินที่ตอบรับทำงานนี้ให้อัศวิน -------- โชคดีที่หากไม่ใช่ฉากบังคับ(เช่นถ้าสาวๆ จะแกล้งเราในคาบเรียน) เกมนี้สามารถเลือกข้ามชั่วโมงเรียนไปชั่วโมงพักได้เลย โอปอลไม่ได้ชอบเข้าเรียนแต่ก็สงสัยว่าเกมนี้จะสอนยังไงผลคือเหมือนคลิปสอนตามยูทูป มีครูยืนพูดหน้ากระดานไปเรื่อยในวิชาที่เขาก็ไม่ได้สนใจ ผ่านไปสองนาทีโอปอลก็ลุกพรวดขึ้น“จะไปไหนเหรอนักเรียน?”เสียงครูถามขึ้นทันทีที่เขาเดินพ้นที่นั่ง เขาเดินดุ่มๆ ขึ้นไปยืนหน้าครูที่ยังทำหน้านิ่งสนิท ท่าทาง AI จะไม่ได้รับความใส่ใจเท่ากับสาวๆ เพราะแม้จะยืนอยู่ตรงนี้ก็ยังย้ำประโยคเดิมเป๊ะ“จะไปไหนเหรอนักเรียน?”ครูไม่มีทีท่าจะไล่เขากลับไปนั่ง โอปอลยกขาเตะโต๊ะข้างๆ จนกระเด็น“จะไปไหนเหรอนักเรียน?”ครูก็ยังย้ำคำเดิม นักเรียนเจ้าของโต๊ะไม่กระดิก เลย์ลากับลิลิที่นั่งขนาบข้างเขาไม่มีปฏิกิริยาอะไรนอกจากขมวดคิ้วน่าเบื่อ...โอปอลเดินออกจากห้องเรียนแต่ยังไม่ทันไร...“หวาๆ!!!”เด็กหนุ่มได้ยินเสียงวิ่งมาจากด้านหลัง เขาก้าวหลบไปด้านข้าง แต่คนที่กำลังวิ่งมากลับหักเลี้ยวในแบบที่เป็นไปไม่ได้ทางฟิสิกส์ ชนเขาจนได้จงใจชนชัดๆ!“โอ๊ยๆ” ตัวคนร้ายนั่งลูบก้นป้อยๆ โอปอลยืนล้วงกระเป๋าจ้องเธอ หัวใจสีชมพูแสดงขึ้นข้างๆ แสดงว่าคนนี้ก็จีบได้เด็กสาวคนนี้ตัดผมสั้นระต้นคอ อยู่ในเครื่องแบบพละ ประกอบด้วยเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นซึ่งสั้นกว่าระเบียบโรงเรียนหลายนิ้ว เธอสวมรองเท้าวิ่งดูมีราคา ที่ข้อมือก็มีสมาร์ตวอทช์ที่คนออกกำลังชอบใช้กัน ดูรวมๆ เหมือนสาวทอมบอยที่แม้จะห้าวแต่ก็มีความน่ารักในตัวว่าแต่ เขายืนจ้องเธอมาร่วมสิบวิ เธอก็ยังนั่งลูบก้นอยู่ท่าเดิม รออะไรอยู่? เขาควรสนใจเธอรึเปล่า? หรือหันหลังเดินหนีเลยดี?เขาไม่รู้เลยว่าเงื่อนไขการได้พบตัวละครลับมีอย่างอื่นนอกจากการอยู่บนดาดฟ้าตอนประมาณสองทุ่มหรือไม่ ทำดีไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย“...ลุกไหวไหม?” เขายื่นมือพยุงเธอให้ลุกขึ้น“แหะๆ ขอบใจมากนะ!” เธอจับมือนั้นและดึงตัวเองขึ้นจากพื้น เด็กสาวตัวเบาโหวง “เราชื่อหญ้าหวาน นายคือคนที่เชิญธงชาติเมื่อเช้าสินะ? ยินดีที่ได้รู้จัก!”“อือ” โอปอลตอบรับในลำคอสั้นๆ และหมุนตัวเดินหนี แต่เธอก็วิ่งเหยาะๆ ตามเขา“แล้ว นายล่ะ?”“...”“นายชื่ออะไร? บอกชื่อหน่อยได้ไหม?”“...” ยุ่งยากชะมัด “โอปอล”“โอปอล! ยินดีที่ได้รู้จัก อ้อ แล้วก็ขอโทษนะที่วิ่งมาชนเมื่อกี้ พอดี... จริงสิ!!! ต้องรีบหาชุดนักเรียนให้เจอก่อนหมดคาบนี่นา! ขอตัวก่อนล่ะ!”โอปอลมองหญ้าหวานวิ่งแซงไป“โดนซ่อนไว้น่ะสิ” เขาถอนหายใจสั้นๆ ไม่คิดว่าในโรงเรียนแพงๆ อย่างนี้จะเกิดเรื่องงี่เง่าอย่างการเอาชุดไปซ่อนอยู่อีก อายุเท่าไหร่กันแล้วนะ แล้วทำไมโรงเรียนถึงไม่ทำอะไรเลย แต่อย่างว่า เกมนี้มีฉากที่ผู้เล่นโดนแฟนคลับของดาวโรงเรียนรุมประชาทัณฑ์นี่นาโอปอลตัดสินใจใช้ปุ่มข้ามเวลาเรียนไปจนถึงพักกลางวัน ออดดัง และนักเรียนก็กรูกันออกมาจากห้องโดยแสดงท่าทางตามที่ถูกโปรแกรมไว้แล้วเด็กหนุ่มไม่รู้จะไปไหน แต่สามัญสำนึกบอกว่าเขาควรเล่นฉากบังคับกับตัวละครสาวที่จีบได้ให้จบๆ เลยเดินไปยังโรงอาหารเผื่อจะโชคดีเจอใครเข้าทว่าก็ผิดคาดนิดหน่อยเมื่อเดินเข้าไปก็พบผู้ชายนั่งเรียงกันเป็นโขยง และหนึ่งในนั้นกำลังโบกมือให้เขา“นาย...?” มองชื่อที่ขึ้นเหนือหัวก็เห็นว่า คนคนนี้ชื่อ Paladin“ว่าไงโอปอล รอตั้งนานแน่ะ อันที่จริงฉันไม่นึกว่านายจะเข้าเกมวันนี้ แต่ก็นะ” อัศวินลุกขึ้นมาตบบ่าเขา “โห หน้าตาในเกมนาย...บูดบอกบุญไม่รับพอๆ กับหน้าตานอกเกมเลย สุดยอด” พอเห็นว่าเพื่อนมองไปรอบตัวเหมือนสงสัยก็อธิบาย “โรงอาหารเป็นที่ให้ผู้เล่นมาเจอกันน่ะ ตอนนี้ฉันเข้าเกมด้วยไอดีรองเลยหากันง่ายหน่อย เป็นไง? เล่นถึงไหนแล้ว? พักกลางวันของวันแรกสินะ”เด็กหนุ่มพยักหน้า“เจอใครแล้วบ้าง?”“ผมแกละ หางม้า ผมสั้น”“ลิลิ เลย์ลา กับหญ้าหวาน” อัศวินทวน “อ้อ แล้วนายได้ทำเควสตามหาชุดนักเรียนให้หญ้าหวานรึเปล่า? ถ้าอยากจีบเธอต้องหาให้เจอก่อนหมดวันแล้วเอาไปคืน”“ไม่สน”“ว่าแล้ว” อัศวินยักไหล่ “ลิลิกับเลย์ลาทำแต้มด้วยง่ายมากเพราะสองคนนี้มีใจให้เราอยู่แล้ว ระวังฉากรุนแรงพวกนั้นไว้ก็พอ”“ลิลิคือคนที่ถือมีดซวกผู้เล่น ส่วนเลย์ลาคือคนที่ถ้าจีบจะโดนรุมกระทืบ?”“ถูกเผง นอกจากสามคนที่นายเจอ ปัจจุบันมีสาวที่จีบได้ทั้งหมดหกคน ตอนแรกก็วางแผนไว้ที่สิบเอ็ดคนแต่โดนสับขนาดนี้คงหมดหวังได้เจอคนที่เหลือ ไอ้ฉันก็อุตส่าห์เล่นจบไปห้าคน เหลือสาวแว่นนี่แหละที่จีบไม่ติดสักที”“นายคงไม่ได้มานั่งรอฉันแค่เพื่อจะสอนเล่นหรอก อีกอย่าง ทำไมต้องเล่นจบตั้งห้ารูท? แต่ละรูทก็ไม่ได้จะสั้น”“ฉันชอบความตรงของนายจัง โอปอล” อัศวินนั่งลงอีกครั้ง ตอนนั้นบางอย่างในตัวเขาก็เปลี่ยนแปลง แม้ใบหน้าตัวละครจะแทบไม่เปลี่ยนแต่ โอปอลรับรู้ได้... อัศวินกำลังจะพูดบางอย่าง และมันไม่ใช่เรื่องดีแน่“ฉันไม่ได้มาเล่นเกมจีบสาวหวังเอาเงินอย่างเดียวหรอก โอปอล” อัศวินประสานมือใต้คาง “ฉัน... จะล้างแค้นเกมเวรตะไลนี่ไงล่ะ”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

3 เลย์ลา: สกิลนางเอก

นิยายแนะนำ

เลย์ลา:Loving Moon

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

3 เลย์ลา: สกิลนางเอก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้