“ท่านแม่ ท่านอย่าไปฟังอวิ๋นเอ๋อร์พูดจาเหลวไหลนะขอรับ” ซย่าหลี่จวินเอ่ยเ็าจ้องซย่าจิ่นอวิ๋นจนนางหวาดผวา ก้มหน้าร้องไห้อย่างน้อยใจ
“อาสะใภ้ แม่หนูจิ่นอวิ๋นแย่มาก นางไปหาลูกชายข้าที่บ้าน เพื่อให้ลูกชายข้าพาเซวียนเซวียนหนีตามกันไป นี่มิได้จะทำลายทั้งชีวิตเซวียนเซวียนกับลูกข้าหรือเ้าคะ？”ซย่าหลี่จวินเพิ่งเอ่ยจบเจิงซื่อก็กล่าวเสริม
คำพูดนางอาจไม่น่าเชื่อถือ แต่คำพูดซย่าหลี่จวินนางจำเป็ต้องฟัง
จิ่นเซวียนไม่ให้โอกาสท่านย่าได้ตั้งตัว “ท่านย่าเ้าคะ ข้ากับพี่อาหู่พวกเราบริสุทธิ์ใจกัน อวิ๋นเอ๋อร์มาใส่ร้ายบอกว่าข้ามีความสัมพันธ์กับเขาไปเพื่ออะไรกันเล่าเ้าคะ”
“เจินเจิน เกิดสิ่งใดขึ้น？” เกาซื่อไม่โง่ เสี่ยวเกาซื่อเป็คนเช่นไรนางรู้ดี เื่จริงหรือเท็จนางต้องตัดสินเอง
“ท่านแม่ ข้าโดนปรับปรำเ้าค่ะ！” เสี่ยวเกาซื่อไม่ยอมรับว่านางทำเื่ดังกล่าว
“ท่านแม่ ข้าขอพูดวันนี้ตรงนี้เลยนะขอรับ ว่าข้าจำเป็ต้องบังคับภรรยาหย่า ข้าปล่อยให้นางทำลายชื่อเสียงบ้านซย่าต่อไปไม่ได้แล้วขอรับ” ซย่าหลี่จวินพูดเด็ดขาด ภรรยาคนนี้เขาหย่าแน่
“ท่านพ่อ เื่นี้ข้าผิดเองเ้าค่ะ ข้าไม่ควรอิจฉาพี่จิ่นเซวียน” ซย่าจิ่นอวิ๋นใที่ท่านพ่อยืนกรานบังคับหย่ากับท่านแม่ นางกลัวท่านแม่โดนหย่าแล้วนางจะซวยไปด้วย
“สามี ท่านอย่าหย่าข้าเลย ข้าขอร้องเ้าค่ะ” เสี่ยวเกาซื่อร้องไห้หนักกว่าเดิม นางคุกเข่าคลานไปหาซย่าหลี่จวิน สองแขนกอดขาเขาร้องขอความเมตตา
“หากท่านหย่าข้า เผิงเอ๋อร์กับอวิ๋นเอ๋อร์จะทำเช่นไรเล่าเ้าคะ？”
“เ้าวางใจ ข้าจะหาแม่ใหม่จิตใจดีงามให้พวกเขาเอง” ซย่าหลี่จวินก้มลงดึงมือเสี่ยวเกาซื่อออกจากขา
“เจินเจิน ข้าคิดเสมอว่าเ้าเป็สตรีที่ดี แต่ที่ไหนได้เ้ากลับโหดร้าย ถึงขนาดปล่อยเด็กคนหนึ่งไปไม่ได้”
เจิงซื่อกับสวี่ติ้งหรงสบตากัน พวกนางอารมณ์ดีมากเพราะรอวันนี้มานานแล้ว
“ลูกเอ๋ย เห็นแก่หน้าข้าเ้าอย่าหย่ากับเจินเจินเลย จากนี้พวกนางกล้าคิดร้ายข้าจะไม่ผ่อนปรนเด็ดขาด” แน่นอนว่าเกาซื่อเอ่ยคัดค้าน นางยัง้าบ้านพ่อแม่อยู่ หากคนบ้านพ่อแม่รู้ว่าลูกนางหย่ากับเสี่ยวเกาซื่อ จะมองหน้าพี่ใหญ่อย่างไร พี่ใหญ่เป็คนไม่มีเหตุผล ไม่ยอมฟังนางแน่！
“ท่านแม่ ครั้งนี้ข้าไม่ให้อภัยนางจริงๆ ขอรับ” ซย่าหลี่จวินผิดหวัง เขารู้สึกว่าท่านแม่ตามใจเสี่ยวเกาซื่อเกินไปแล้ว เขาอยู่กินกับเสี่ยวเกาซื่อ่แรกแค่เพียงเล่นๆ เท่านั้น หากนางไม่ท้องเขาคงไม่แต่งงานด้วย
ซย่าหลี่จวินเผยธาตุแท้ออกมา จิ่นเซวียนรู้อยู่แล้วว่าเื่นี้จะจบแบบเื่ใหญ่กลายเป็เื่เล็ก แทนที่จะปล่อยให้เสี่ยวเกาซื่อตั้งหลักได้แล้วมาจัดการนางตอนเื่เงียบ มิสู้ตัดกำลังนางเสียก่อน
“ท่านพ่อ แม้ว่าแม่เลี้ยงจะแย่ แต่ดีร้ายอย่างไรนางก็คลอดลูกชายลูกสาวให้ท่านตั้งสองคน เหตุใดท่านไม่ลดขั้นนางเป็อนุ แล้วค่อยให้ท่านย่าหาสตรีจิตใจดีงามฐานะเท่าเทียมมาเป็ภรรยาเอกเล่าเ้าคะ”
“นางสารเลว เ้าหมายความว่าอย่างไร？” ซย่าจิ่นอวิ๋นควบคุมตัวเองไม่ได้ตะคอกใส่จิ่นเซวียน และโดนเกาซื่อถลึงตาใส่ทันทีที่เอ่ยจบ “อวิ๋นเอ๋อร์ เ้าทำผิดยังกล้าเถียง หากยังมิรู้ผิดชอบชั่วดี ข้าจะไล่เ้าออกจากบ้านซย่า”
“.......ข้า” ซย่าจิ่นอวิ๋นสะอื้นไห้เสียงแ่เบา ไม่กล้าพูดต่อ
“เซวียนเซวียน ข้าขอโทษ เ้าช่วยข้าเถิด！” เสี่ยวเกาซื่อกระวนกระวายรีบลุกขึ้นจากมาพื้นจับมือขอความช่วยเหลือจากจิ่นเซวียน
“คนที่มีอำนาจในบ้านหลังนี้คือท่านพ่อกับท่านย่า ท่านไปขอร้องพวกเขาเถิดเ้าค่ะ” จิ่นเซวียนผลักเสี่ยวเกาซื่อออก หากช่วยนางคงโง่เต็มที
“ข้ารู้ั้แ่แรกแล้วว่าเ้ากับเจินเจินดวงไม่สมพงษ์กัน ก็ยังยืนกรานให้เ้าแต่งกับนาง ข้าผิดเอง” เกาซื่อเกลียดจิ่นเซวียน แต่นางเชื่อเื่ปั้นแต่งก่อนหน้านี้ คิดอยู่เนิ่นนาน บางทีนี่อาจเป็วิธีที่ดีในการข่มดาวพิฆาตลูกชาย
“เห็นแก่ที่เซวียนเซวียนกับท่านแม่ขอร้อง ข้าจะให้เ้าสองทางเลือก คือเป็อนุภรรยากับออกจากบ้านข้าไปเสีย” คำพูดไร้ความปรานีของซย่าหลี่จวินทำลายความหวังของเสี่ยวเกาซื่อเป็เสี่ยงๆ
เสี่ยวเกาซื่อรู้ดีว่าหากนางโดนหย่า คนบ้านพ่อแม่คงไม่ยอมรับนาง
เดิมทีนางพยายามล่อลวงซย่าหลี่จวินก็เพื่อทรัพย์สินบ้านซย่า
บ้านเกาเทียบกับบ้านซย่าไม่ติด ตอนนี้บ้านเกายังไม่ค่อยมีจะกินเลย！
“หลี่จวินเอ๋ย！อยู่กับคนดวงไม่สมพงศ์กันเ้าไม่มีความสุขหรอก ไม่แน่หลังจากนี้ดวงเ้าคงดีขึ้น” สวี่ติ้งหรงพอใจกับผลลัพธ์มาก นางยิ้มตาหยีชมซย่าหลี่จวิน เขาเลยตอบกลับสุภาพ “ขอให้สมพรปากขอรับ หากข้าสอบติดจะไม่ลืมบุญคุณของท่านแน่”
“ติดสิ เ้าสอบติดแน่ เ้าเป็ความหวังของตระกูลซย่าของเราเชียว” สวี่ติ้งหรงยิ้มให้ซย่าหลี่จวินแบบขอไปที
“อาสะใภ้เล็ก เซวียนเซวียนของข้าจะแต่งออกแล้ว ท่านสามารถไปส่งตัวนางได้หรือไม่ขอรับ” ซย่าหลี่จวินถือโอกาสตอนสวี่ติ้งหรงยังอยู่เชิญนางมาส่งตัว
“เื่นี้เซวียนเซวียนบอกพวกข้าแล้ว พวกข้าจะมาส่งนางออกเรือน”
“ขอบคุณท่านอาสะใภ้ขอรับ” ซย่าหลี่จวินประสานมือคารวะสวี่ติ้งหรง จากนั้นก็เชิญเจิงซื่อกับสามีมาช่วยงานในบ้าน
“บ้านใกล้เรือนเคียงควรช่วยเหลือกันเป็ธรรมดา หลี่จวินพวกข้าขอตัวกลับก่อน” เจิงซื่อตกลงจะช่วยแล้วเดินออกไปกับสวี่ติ้งหรง
“สามี ท่านจะลดขั้นข้าหรือเ้าคะ？” เสี่ยวเกาซื่อซักถามซย่าหลี่จวินอย่างไม่ยอม หลังเจิงซื่อกับสวี่ติ้งหรงออกไป ซย่าหลี่จวินบอกนางว่าไม่มีการต่อรองเื่นี้ นางต้องรับผลการกระทำของตัวเอง
“เซวียนเซวียน เ้าไปพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ข้าจะพาไปซื้อข้าวของเครื่องใช้ในงานแต่ง” หลังจากซย่าหลี่จวินด่าเสี่ยวเกาซื่อเสร็จ เขาก็บอกให้จิ่นเซวียนไปพัก
“อี๋เหนียง[1] อย่าเกลียดท่านพ่อเลย เื่มันเกิดเพราะท่านหาเื่ใส่ตัวเองทั้งนั้น” ก่อนกลับห้องจิ่นเซวียนเรียกเสี่ยวเกาซื่อว่าอนุจนนางโกรธหน้าดำหน้าแดง
“ท่านแม่ นางสารเลวต้องโดนผีเข้าแน่เ้าค่ะ ั้แ่นางฟื้นพวกเราก็ซวยกันอยู่เรื่อย” ซย่าจิ่นอวิ๋นกำหมัดแน่น จ้องแผ่นหลังจิ่นเซวียนด้วยความแค้นแล้วสาปส่ง “ซย่าจิ่นเซวียน เ้าอวดดีไปเถิด ข้าขอให้เ้าเป็ม่ายในเร็ววัน”
“เบาเสียงหน่อย เ้าอยากให้พ่อเ้าได้ยินหรือ？” ลูกสาวทำท่าจะด่าจิ่นเซวียนต่อเสี่ยวเกาซื่อเลยรีบปิดปากนาง
“ท่านแม่ พวกเราต้องยอมแพ้กันแบบนี้หรือเ้าคะ？ท่านเป็อนุ ข้ากับเผิงเอ๋อร์ก็กลายเป็ลูกอนุหรือเ้าคะ” ซย่าจิ่นอวิ๋นห่วงตัวเองที่สุด หากเป็ลูกอนุจะแต่งเป็ฮูหยินบ้านเศรษฐีได้อย่างไร！
ซย่าจิ่นเซวียนทำให้นางเสียตำแหน่งภรรยาเอก นางไม่ปล่อยไปง่ายๆ หรอก
“่นี้เ้าอย่าไปกวนโมโหท่านพ่อ วันที่นางสารเลวแต่งงาน ข้าจะหาทางให้ท่านตาขอร้องแทนพวกเรา” เสี่ยวเกาซื่อไม่กล้าทำสิ่งใดบุ่มบ่าม นางหวังเป็อย่างยิ่งว่าท่านพ่อของนางที่มาดื่มเหล้ามงคลจะถอนคำพูดของซย่าหลี่จวินได้
ครั้งนี้นางพ่ายแพ้ย่อยยับ ต่อให้ซย่าหลี่จวินถอนคำพูดแต่ภาพแม่เลี้ยงใจหยาบก็สลักลึกในใจทุกคนไปเสียแล้ว
เสี่ยวเกาซื่อไม่ยอมโดนลดขั้นหรอก พอลูกสาวกลับห้องนางก็แอบออกเรือนทางด้านหลังไปท้ายหมู่บ้าน
เชิงอรรถ
[1] อี๋เหนียง หมายถึง คำเรียกอนุภรรยา
5K
