ตอนที่ 20: นิติกรอัปเวล! ระบบเก็บ EXP จากความยุติธรรม (จบภาค 1)
แสงสีทองเรืองรองสว่างวาบขึ้นในหอจดหมายเหตุใต้ดินอันมืดมิด มันไม่ได้พุ่งออกจากแกนเหล็กสีดำเพื่อจับเท็จใครเหมือนทุกครั้ง แต่มันกำลังไหลทะลักเข้าสู่ฝ่ามือ ท่อนแขน และซึมลึกเข้าไปในจุดศูนย์กลางปราณของรพี!
"อั้ก! ท... ท่านประมุข! นี่มันเครื่องช็อตไฟฟ้าหรือไงเนี่ย!" รพีร้องเสียงหลง พยายามจะสะบัดคัมภีร์สัจจะทิ้ง แต่มันกลับดูดติดหนึบอยู่กับมือของเขา ราวกับกำลังบังคับดาวน์โหลดข้อมูลขนาดมหาศาลเข้าสู่ร่างกาย
"อย่าสะบัดทิ้ง! ตั้งสมาธิแล้วเปิดจุดชีพจรรับมันไว้!" หลิงหยุนะโสั่ง ั์ตาสีเทาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงปนยินดี "คัมภีร์กำลังถ่ายโอนพลังตบะให้เ้า!"
นิติกรหนุ่มไม่มีทางเลือก เขาหลับตาปี๋ กัดฟันแน่น เตรียมรับความเ็ปจากการถูกพลังเวทอัดกระแทก ทว่า... ความรู้สึกที่ตามมากลับไม่ใช่ความเ็ป แต่มันคือความรู้สึก 'สดชื่น' อย่างประหลาด!
กระแสพลังอุ่นๆ ไหลเวียนไปทั่วร่าง มันชำระล้างความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักรวดเดียวหายเป็ปลิดทิ้ง รพีรู้สึกเหมือนได้นอนหลับสนิทเต็มอิ่มแปดชั่วโมง ดื่มกาแฟเอสเพรสโซ่ช็อตเข้มๆ และเข้าสปานวดแผนไทยไปพร้อมๆ กัน! กล้ามเนื้อที่เคยอ่อนปวกเปียกแบบหนุ่มออฟฟิศเริ่มตึงกระชับขึ้น ััถึงพลังงานที่อัดแน่นอยู่ภายในจนแทบจะะเิออกมา
เมื่อแสงสีทองค่อยๆ จางลงและถูกดูดซับเข้าไปในตัวรพีจนหมด คัมภีร์สัจจะก็หลุดจากมือตกลงสู่พื้นไม้ รพีค่อยๆ ลืมตาขึ้น หอบหายใจเบาๆ มองมือตัวเองที่ตอนนี้มีออร่าสีฟ้าอ่อนๆ แผ่ออกมาจางๆ
"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นครับท่านประมุข? ผมรู้สึกเหมือนวิ่งมาราธอนสิบกิโลได้โดยไม่หอบเลย" รพีกำหมัดสลับกับแบมือ
หลิงหยุนเดินเข้ามาใกล้ หยิบคัมภีร์สัจจะขึ้นมาส่งคืนให้รพีด้วยรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง
"นี่คือความลับอีกข้อของคัมภีร์สัจจะ ที่แม้แต่อดีตหัวหน้าแผนกของเ้าก็ไม่เคยล่วงรู้... มันไม่ใช่แค่เครื่องมือสอบสวน แต่มันคือ 'ตัวแปลงพลังศรัทธาแห่งความยุติธรรม'"
ประมุขเทพชี้ไปที่คัมภีร์ "ทุกครั้งที่เ้าใช้มันเปิดเผยความจริง และตัดสินคดีอย่างเที่ยงตรงโดยไม่เกรงกลัวอิทธิพลใดๆ คัมภีร์จะดูดซับ 'ผลบุญ' และ 'ความถูกต้อง' จากคดีนั้นๆ เปลี่ยนมันให้เป็พลังปราณบริสุทธิ์ แล้วโอนถ่ายกลับมายังผู้ถือครอง... ยิ่งคดีใหญ่ ยิ่งยุติธรรม พลังที่ได้รับก็ยิ่งมหาศาล"
รพีอ้าปากค้าง สมองนักกฎหมายประมวลผลอย่างรวดเร็ว "เดี๋ยวๆ หมายความว่า... คดีของปีศาจเย่เฮยเมื่อวาน ที่ผมช่วยคนไว้เป็ร้อยเป็พันชีวิต แถมยังล้มเทพชั้นสูงได้..."
"ถูกต้อง" หลิงหยุนพยักหน้า "คดีนั้นสั่นะเื์ พลังความยุติธรรมที่ก่อเกิดจึงมหาศาลมากพอที่จะทะลวงจุดชีพจรของเ้า... ลองเพ่งสมาธิไปที่ก้อนหินตรงมุมห้องนั่นสิ"
รพีหันไปมองก้อนหินศิลาขนาดเท่าลูกแตงโม เขาลองยกมือขึ้น เพ่งสมาธิไปที่มันตามความรู้สึกใหม่ที่เพิ่งได้รับมา
เพล้ง!!
ก้อนศิลาแตกกระจายเป็ผุยผงในพริบตา โดยที่รพียังไม่ได้ขยับตัวไปแตะต้องมันเลยแม้แต่นิดเดียว!
"เฮ้ยยย!" นิติกรหนุ่มเบิกตากว้าง มองมือตัวเองด้วยความช็อก "นี่มันพลังจิตระดับเจไดแล้ว! ผมเลื่อนขั้นเป็เทพชั้น 8 แล้วใช่ไหมครับเนี่ย! นั่งทำงานเอกสารอยู่ดีๆ ก็อัปเวลได้เฉยเลย โกงสุดๆ!"
"ไม่ใช่แค่ชั้น 8 หรอก" หลิงหยุนกอดอก สายตาประเมินความสามารถลูกน้อง "พลังปราณของเ้าตอนนี้ เทียบเท่าเทพชั้น 7 ตอนปลายแล้ว และหากเ้ายังคงตัดสินคดีด้วยความสัตย์จริงต่อไปเรื่อยๆ สักวันหนึ่ง... พลังของเ้าอาจจะเทียบเคียงหรือเหนือกว่าพวกสภาเทพ 12 ตระกูลเสียด้วยซ้ำ"
คำพูดของเ้านายทำเอารพีถึงกับขนลุกซู่ จากนิติกรธรรมดาที่สู้ใครไม่ได้ ต้องใช้ข้อกฎหมายและวาทศิลป์เข้าข่ม บัดนี้เขามี 'พลัง' เป็ของตัวเองแล้ว พลังที่ไม่ได้มาจากการนั่งสมาธิบำเพ็ญเพียรหลายร้อยปี แต่มาจากการ 'ทำงานตามหน้าที่อย่างซื่อสัตย์'!
"แต่จำไว้ให้ดี รพี" น้ำเสียงของหลิงหยุนกลับมาจริงจังและเย็นเยียบ "พลังที่ได้มาอย่างรวดเร็ว ย่อมมาพร้อมกับสายตาที่จับจ้อง การที่เ้ามีพลังเพิ่มขึ้นอย่างก้าวะโ จะทำให้สภาเทพรู้ตัวว่าเ้าไม่ใช่แค่เทพชั้นผู้น้อยที่ใช้ช่องโหว่กฎหมายป่วน์อีกต่อไป... แต่เ้าคือ 'ภัยคุกคาม' ที่พวกมันต้องกำจัดทิ้งอย่างจริงจัง"
"ผมทราบดีครับท่านประมุข"
รพีเก็บคัมภีร์สัจจะเข้าไว้ในเสื้ออย่างทะนุถนอม แววตาของเขาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับทอประกายแห่งความมุ่งมั่น เขาไม่ได้อยากมีพลังเวทมนตร์อลังการเพื่อไปสู้รบกับใคร เขาแค่อยากให้์แห่งนี้มีระบบที่มัน 'เมคเซนส์' และยุติธรรมกับทุกคนก็เท่านั้น
ถ้าการเรียกร้องความยุติธรรมทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น... งั้นเขาก็จะฟ้องมันให้หมดทั้ง์นี่แหละ!
รพีหันหลังเดินกลับขึ้นบันไดมุ่งสู่เบื้องบน หลิงหยุนมองตามแผ่นหลังนั้นไป รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ประมุขเทพรู้ดีว่า ยุคสมัยที่หยุดนิ่งมาห้าร้อยปี กำลังจะถูกพายุหมุนลูกใหม่ที่ชื่อว่า 'กฎหมายและตรรกะ' พัดถล่มในไม่ช้า
เมื่อรพีเดินกลับขึ้นมาถึงแผนกรับเื่ร้องเรียน เหม่ยหลิงกำลังยืนยิ้มกว้างต้อนรับอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ข้างหลังเธอคือตู้เก็บเอกสารที่อัดแน่นไปด้วยแฟ้มคดีใหม่เอี่ยม และด้านนอกประตู... แถวของเทพ เซียน และปีศาจที่มารอรับบัตรคิวยังคงยาวเหยียดไปจนสุดสายตา
"พร้อมทำงานหรือยังเ้าคะ ท่านเซียวเซียน?" เทพธิดาสาวยื่นแฟ้มคดีปกสีแดงสดให้เขา "คดีแรกของวันนี้... ข้อพิพาทเื่สัมปทานน้ำบาดาล์ทิศใต้เ้าค่ะ"
รพีรับแฟ้มคดีมาถือไว้ เขามองไปที่ฝูงชนที่ฝากความหวังไว้กับกรมคุมกฎ์ มองผู้ช่วยสาวที่พร้อมสนับสนุนเขาเต็มที่ และััได้ถึงพลังปราณอันอบอุ่นที่ไหลเวียนอยู่ในกาย
นิติกรหนุ่มถกแขนเสื้อขึ้น จัดคอเสื้อให้เข้าที่ หยิบพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึกด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
"เอาล่ะครับ... ศาล์เปิดทำการแล้ว เชิญคิวต่อไปได้เลย!"
์ยุคใหม่ไม่ได้เริ่มต้นด้วยาเวทมนตร์อันยิ่งใหญ่ หรือปาฏิหาริย์จากฟ้าเบื้องบน... แต่เริ่มต้นด้วยคนคนหนึ่ง ที่ยังคงนั่งทำหน้าตึงอยู่หลังโต๊ะทำงาน และพร้อมจะใช้กฎหมายฟาดหน้าผู้กุมอำนาจทุกคน!
=== จบภาค 1: เทพใหม่ไฟแรง ===
1K
