[Devil Girl] รักร้าย ของยัยปีศาจ

​

 -35-

ความจริง

ผับ Red Blood

03.21 น.

ผมนั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ มือจับแก้วเหล้าไว้แน่น

“ไง”

ชายหนุ่มร่างใหญ่กล้ามเนื้อแน่นหนวดเคราบนใบหน้าทำให้เพิ่มเสน่ห์ให้เขา กำลังนั่งลงข้างๆ ผมพลางยกมือขึ้นสั่งเหล้า

“ทำไมมานั่งคนเดียว” เขาถามผม

ผู้ชายคนนี้มีชื่อว่าพอลสัน เป็นเพื่อนในแวดวงธุรกิจที่ผมสนิทด้วยคนหนึ่ง ถึงเขาจะเป็นเจ้าของบริษัท LB เอนเตอร์เทนเมนท์เหมือนกับผมแต่เรากลับไม่เคยแข่งขันกันสักครั้งแถมยังพากันสร้างโปรเจ็กต์ใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อน บางครั้งที่มีดาราบางคนที่หมดสัญญาไปก็เข้าไปเซ็นสัญญาต่อที่บริษัทนั้นจนกลายเป็นเรื่องปกติ

ผมมองว่ามันเป็นสิทธิ์ของแต่ละคน ไม่เกี่ยวกับการแย่งชิงเพราะเราสองคนเป็นเพื่อนกัน

“มีอะไรให้คิดนิดหน่อย”

“เรื่องโยลี?”

“อืม”

“ถ้านายทำผู้หญิงท้อง นายจะทำยังไง”

“ต้องดูว่าใครท้องกับฉัน”

“ถ้าเกิดเป็นผู้หญิงที่นายไม่เคยคิดจะรัก”

“ฉันจะให้เธอไปทำแท้ง

“…”

“มันอาจจะใจร้ายไปสักหน่อย แต่ฉันจะไม่ให้เด็กเกิดมาจากใครทั้งนั้นถ้าไม่ใช่อิงกาญจน์”

ผมรู้สึกทึ่งในความรักของเขานะ แต่มันออกจะรุนแรงเกินไป…

“ใจดำเกินไปหรือเปล่า”

“เพราะฉันไม่คิดว่าตัวเองจะพลาด ถึงได้กล้าพูดไง”

ใช่ พอลสันไม่เคยพลาด เขาเป็นนักธุรกิจมือหนึ่งที่ได้ความเคารพนับถือจากผู้ใหญ่หลายคน ไม่มีอะไรที่ทำให้เขาล้มได้และไม่มีใครสามารถทำอะไรเขาได้เช่นกัน

“แล้วถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ท้อง แต่เธอดันโกหกว่าท้องเพื่อจะได้อยู่กับนาย…”

“ไม่มีใครจะได้อยู่กับฉันทั้งนั้นแหละ ถ้าไม่ใช่อิงกาญจน์”

พูดอะไรถึงใครสุดท้ายก็วนกลับมาหาคุณอิงกาญจน์อยู่ดี นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่ผมได้ยินเขาพูดถึงผู้หญิงคนหนึ่งแล้วดวงตาเป็นประกายระยิบระยับแบบนี้

“หลงเกินไปหรือเปล่ายังไม่ทันได้แต่งงานเลย”

“มันไม่ใช่ความหลงแต่มันคือความรัก การที่เรารักใครสักคนมันสามารถทำให้ฉันตัดสินใจอะไรได้ง่ายขึ้นเพื่อปกป้องเธอ”

คำหวานของเขาทำให้ผมรู้สึกขนลุกแปลกๆ พอลสันไม่เคยพูดจาหวานๆ ไม่เคยแสดงความอ่อนโยน แต่เพราะเป็นคนที่เขารัก เขาถึงสามารถทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ จนผมได้แต่ยกมือขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้

“โอเค ยอม”

“ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นโกหกว่าไม่ได้ท้อง มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ก็ดี แต่เพราะเธอช่วยอะไรฉันไว้หลายอย่าง…”

“ถามตัวเองว่านายให้ความสำคัญกับใครมากกว่ากัน ระหว่างคนอื่นกับผู้หญิงที่รัก”

“ก็ต้องเป็นผู้หญิงที่รักสิ”

“งั้นก็ไม่มีอะไรต้องคิด ชัดเจนกับความรู้สึกและปกป้องเธอให้ได้เท่านั้นเอง ผู้หญิงพวกนี้คิดว่าตัวเองฉลาดกว่า แต่ความจริงนายต้องจับทางให้ได้ ว่าเธอจะทำอะไรได้บ้าง นั่นจะทำให้นายอยู่เหนือทุกคน”

“…”

“โยลี เธอคิดว่าตัวเองจะทำอะไรก็ได้เพราะยังไงเธอก็เป็นดาราในบริษัท แต่อย่าลืมว่าคนที่เป็นเจ้านายที่แท้จริงคือใคร”

ใช่ ผมต่างหากคือเจ้าของที่แท้จริง สิ่งที่ผมต้องทำตอนนี้คือต้องเด็ดขาดและเชื่อมั่นในตัวเอง ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วก็อย่ามานึกเสียใจภายหลัง พยายามปกป้องคนที่สำคัญที่สุด นั่นก็คือเจียวเจียว

08.32 น.

‘มีข่าวด่วนเข้ามาค่ะ เป็นการแถลงข่าวเรื่องความสัมพันธ์ของคุณติสรณ์กับคุณโยลี ดูเหมือนทั้งคู่จะถึงทางตันแล้วค่ะ ทางต้นสังกัดออกมาบอกว่างานหมั้นถูกยกเลิกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว…’

‘เรื่องข่าวงานหมั้นของคุณโยลีกับคุณติสรณ์ที่พังลง มีคนโยงไปถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยมีข่าวเรื่องตามจีบคุณติสรณ์มานานเธอชื่อว่าชญาณ์ภัทร ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้คือมือที่สามของคู่รักคู่นี้หรือเปล่า…’

‘น่าเสียดายคู่รักอีกคู่ที่เปิดตัวหมั้นกันแบบสายฟ้าฟาด ต่อมาก็มีข่าวเลิกกันทั้งที่ผ่านไปแค่เดือนเดียว…’

“บอสครับ ผมให้คุณส้มไปอยู่กับคุณโยลีที่คอนโดแล้วครับ”

“บอกเธอว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นให้รีบโทรมาทันที”

“ครับ”

ผมไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากให้ผู้จัดการส่วนตัวเฝ้าเธอไว้อย่างใกล้ชิด เพราะมันอาจจะเกิดเหตุการณ์เหมือนที่เธอเคยทำเมื่อครั้งก่อน

1 เดือนก่อน

หลังจากกินข้าวเรียบร้อยแล้ว ผมกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน เตรียมอ่านเอกสารที่ยังค้างอยู่

ครืด ครืด ครืด

ผมเหล่ตามองหน้าจอโทรศัพท์ที่ขึ้นข้อความของใครบางคน

‘อาขา…หนูแคสเสร็จแล้วนะ ได้เจอผู้กำกับมือทองอย่างปีเตอร์ด้วย เขาน่ารักมากๆ เลยค่ะ ถึงจะตื่นเต้นแต่หนูก็ทำเต็มที่แล้วเพราะมีกำลังใจดีจากอา…อากินข้าวด้วยนะคะอย่าอดล่ะ ตอนนี้หนูกำลังกิน MKอยู่…คิดถึงนะคะ’

‘sent photo’

มันไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ เพราะปกติเธอมักจะส่งข้อความมาเล่าเรื่องราวแต่ละวันให้ผมอ่านพร้อมกับแนบรูปภาพมาด้วยอยู่แล้ว เพียงแต่อาทิตย์ที่ผ่านมาเธอไม่อยู่และเงียบหายไป ครั้งนี้จึงเป็นครั้งแรกในรอบ 1 อาทิตย์

ผมรั้งสายตากลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ตามเดิมโดยไม่สนใจข้อความของเธออีก

ครืด ครืด ครืด ครืด

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ดังขึ้น ผมเอื้อมมือไปกดรับสาย

“ครับ”

[ติคะ]

“ว่าไงโย”

[โยถ่ายภาพยนตร์เสร็จแล้วนะ]

“แล้วคุณจะกลับวันไหน”

[โยอยู่หน้าคอนโดของคุณค่ะ]

“คุณกลับมาแล้วเหรอ?”

[ค่ะ…ติคะ โยมีเรื่องจะคุยกับคุณ]

“ตอนนี้ผมยังไม่ว่าง คุณขึ้นไปบนห้องได้เลย พีชคงอยู่ในห้อง”

[พีช?]

“พอดีพีชมาเที่ยว ผมก็เลยให้เธอมาพักที่ห้อง”

[อ่อ…งั้นโยกลับห้องโยก่อนก็ได้ค่ะ]

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า น้ำเสียงไม่ค่อยดี”

[ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่นี้นะคะ]

“ครับ”

ผมวางสายจากโยลี เพื่อนอีก 1 คนที่เป็นดาราในบริษัท Tin คนแรกที่ผมปั้นเอง ช่วงเกือบครึ่งปีเธอต้องไปอยู่ต่างประเทศเพื่อถ่ายภาพยนตร์ฮอลลิวูด ไม่นึกว่าจะกลับมาเร็วขนาดนี้

ผมรู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้นยังไงก็ไม่รู้

วันต่อมา

ผมตัดสินไปหาโยลีที่คอนโด เคาะประตูอยู่นานก็ไม่ได้ยินเสียงใครตอบกลับมา ผ่านไป 15 นาทีประตูก็ถูกเปิดออก

“เป็นอะไรหรือเปล่า” ผมถามเธอเพราะสีหน้าของเธอดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“ติน่าจะโทรมาบอกโยก่อน”

“พอดีผมเพิ่งว่างน่ะ”

ผมเดินเข้าไปในห้องก็เห็นสภาพข้าวของแตกหัก กระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ

“คุณเป็นอะไร”

“โย…พอดีโยมีเรื่องให้คิดนิดหน่อยค่ะ”

“แล้วที่คุณโทรหาผม มีอะไรหรือเปล่า”

“ติคะ….ผู้หญิงที่ชื่ออาเจียว เธอเป็นหลานของจีใช่ไหม”

“อืม”

“โยได้ยินข่าวว่าเธอตามจีบคุณอยู่ คุณคิดยังไงกับเธอคะ”

“มีอะไรหรือเปล่า เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเจียวเจียว”

“ไม่…ไม่หรอกค่ะ”

ผมรู้สึกว่าเธอกำลังมีเรื่องบางอย่างที่อยู่ในใจ แต่ก็ลังเลที่จะพูดออกมา

“โย…มีจะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ”

“ถ้าโยบอกติ ติจะไม่ทิ้งโยใช่ไหมคะ”

“คุณมีอะไรก็พูดมาเถอะ”

“โย…โยท้อง”

สิ่งที่โยลีพูดออกมา มันเหมือนมีคนเอาไม้หน้าสามมาฟาดกลางหัวผมอย่างแรง สมองกำลังมึนงงกับคำพูดของเธอเมื่อกี้ ว่ามันหมายความว่ายังไง

“คุณ…”

“โยใช้ที่ตรวจไปเกือบสิบอันแล้วค่ะ มันขึ้นสองขีดทุกอันเลย…ติคะ…โยกำลังท้องกับคุณ”

โยลีโผเข้ามากอดผมแน่น โดยที่ร่างกายของผมยังคงนิ่งเฉย ไร้การตอบสนองใดใด มันเหมือนฝันร้ายที่ผมอยากจะตื่นให้เร็วที่สุด

เรื่องคืนนั้นที่เธอพูดถึง คงหมายถึงสามเดือนก่อนที่ผมเมาจนเธอพาไปส่งที่ห้อง ผมไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง แต่สิ่งที่เห็นหลังจากตื่นขึ้นมาก็คือร่างเปลือยเปล่าของเธอ…ครั้งนั้นผมถึงเข้าใจว่าเราสองคนคงมีความสัมพันธ์กัน

ผมพยายามพูดคุยกับเธอ เพื่อรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น ตั้งใจจะคบเธออย่างเป็นทางการ…แต่โยลีปฏิเสธและบอกว่ามันเป็นเรื่องปกติ มันเป็นแค่ความสัมพันธ์ทางกายเท่านั้นและเธอก็ไม่อยากบีบบังคับผม จนกระทั่งวันนี้

วันที่เธอบอกว่าเธอท้อง ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองควรพูดอะไร ควรทำอะไร

“ติคะ…ถ้าติยังไม่พร้อม…โยจะ…”

“ผมขอเวลาคิดก่อนนะ”

ผมผละร่างเธอออก เดินไปนั่งที่โซฟาตัวยาว ยกมือขึ้นกุมขมับ พลางครุ่นคิดวิธีแก้ปัญหา…แต่กลับนึกอะไรไม่ออก ผมนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นนานพอสมควร จนได้ยินเสียงแก้วแตก ถึงได้หันไปดูก็เห็นโยลีกำลังใช้เศษแก้วคมกริบจ่อไปที่ข้อมือของตัวเอง

“โย!! คุณจะทำอะไร!!” ผมรีบลุกขึ้น พยายามเดินเข้าไปหาเธอ

“โย…โยเป็นตัวปัญหา…ถ้าวันนั้นโยกินยาคุมก็คงไม่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้…” เธอเดินถอยหลัง รักษาระยะห่างด้วยความหวาดระแวง

“คุณใจเย็นๆ ก่อน”

“โยไม่ได้คิดจะทำให้ติคิดมากนะคะ…แต่โยไม่มีทางเลือก”

“คุณวางเศษแก้วลงก่อน มันอันตราย”

“ติคะ…ถ้าคนอื่นรู้ว่าโยท้องทั้งที่ยังไม่ได้แต่งงาน…ชีวิตโยคงจบแน่…ทุกคนคงมองโยเป็นผู้หญิงไม่ดี”

“ผมแค่ขอเวลาคิดเฉยๆ ไม่ได้จะทิ้งให้คุณแก้ปัญหาคนเดียว”

“คุณรู้ใช่ไหม ว่าโยรักคุณ”

ใช่ ผมรู้ เธอรักผมมาตั้งนานแล้ว เพียงแต่ผมไม่ได้สนใจและไม่คิดจะสนใจก็เท่านั้น แต่เราเป็นเพื่อนกัน สิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่ความรัก

“ผม…”

“โยจะฆ่าตัวตาย”

“โยลี!! มันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ!!”

“โยคิดอะไรไม่ออกแล้วนะคะ”

มือบางกำลังจะใช้เศษแก้วปาดไปที่ข้อมือขาว ผมรีบวิ่งเข้าไปปัดเศษแก้วออกและรั้งร่างเธอเข้ามากอดแทน พยายามปลอบเธอให้อารมณ์เย็นลง

“ผมจะดูแลคุณกับลูกให้ดีที่สุดเพราะฉะนั้นไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น”

“คุณ…พูดจริงเหรอคะ”

“เราจะหมั้นกัน”

ใครจะไปคิด ว่าสิ่งที่เธอพยายามทำมาทั้งหมด มันเป็นแค่เรื่องหลอกลวง ทั้งเรื่องเด็ก ทั้งเรื่องฆ่าตัวตาย ทุกอย่างที่เธอทำก็เพื่อรั้งให้ผมอยู่กับเธอเท่านั้นเอง

EBOOK หมดโปรวันนี้แล้วนะคะ ในหนังสือจะมีตอนเยอะกว่า อย่าลืมอุดหนุนเค้าด้วยน้า

​

​