ในชั่วอึดใจก่อนที่เ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างของเอกจะปลดปล่อยน้ำกามให้พุ่งทะลักเข้าไปในมดลูกของรุ้งลดา เสียงตวาดดังก้องก็พลันดังขึ้น
“หยุดนะไอ้ผีระยำอัปรีย์!!!”
เ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างของเอกถึงกับหยุดชะงักสองตาเบิกกว้างด้วยความใ เบื้องหน้าของมันยามนี้คือ ชายกลางคนพุงพลุ้ยในชุดสีขาว กับหญิงสาวหน้าตางดงามอีกหนึ่งคน ไอ้หมอผีเฒ่า อาคม กับน้ำฝนนั้นเอง
“ไอ้หมอผีเหี้ยมึงมาได้ยังไง!!”
“กูบินมายังไงล่ะไอ้ผีส้นตีน...”
“บินพ่อบินแม่มึงสิ ดูหนังมากไปแล้วไอ้ควาย...” เ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างของเอกเอ่ยขึ้นอย่างหยาบคาย ใบหน้านั้นดูจะโกรธจัด ทว่า...ในความเป็จริงมันกลัวเป็อย่างมาก
“มึงจะออกจากร่างไอ้หนุ่มคนนั้นดี ๆ หรือจะให้กูเล่นแรง ๆ” อาคมเอ่ยถามเสียงเรียบพร้อมกับกระชับหวายเอลเดอร์ในมือแน่น ซึ่งพอเ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างของเอกได้ยินดังนั้น ก็นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ทุกอณูของิญญาบาปมันสั่นระริกเพราะทราบถึงความน่าสะพรึงกลัวของ หวายเอลเดอร์ เส้นนี้เป็อย่างดี ว่ากันว่าหากภูตผีตนใดถูกฟาดตีด้วยหวายเส้นนี้จะเ็ปทรมานเป็อย่างมาก เ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างของเอกครุ่นคิดเป็อย่างหนัก แต่แล้วมันก็พลันนึกได้ว่ามีไพ่ตายอยู่ในมือ
“จะไล่กูออกจากร่างไอ้หนุ่มนี่รึ ฝันไปเหอะ กูไม่ออก!! ออกแล้วกูจะเอาอะไรแดก!!”
“ว่าแต่กูบ้าเบียวหนังมึงก็ไม่ต่างกันล่ะวะไอ้ผีส้นตีน อย่าคิดนะว่ากูมองแผนมึงไม่ออก มึงคิดจะใช้ร่างไอ้หนุ่มที่สิงอยู่เป็ตัวประกันล่ะสิท่า”
“แสนรู้จริงนะมึงไอ้หมอผีเหี้ย! งั้นในเมื่อมึงรู้แล้วจะทำยังไงต่อดีล่ะ บอกไว้ก่อนเลยมึงขยับเท้าแม้แต่ก้าวเดียว กูบีบคอมันแน่” ครานี้เ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างของเอกลุกขึ้น ก่อนที่มันจะเผยรอยยิ้มชั่วร้ายดูมั่นใจขึ้นที่มุมปาก
“นึกแล้วว่ามึงต้องมาไม้นี้ แต่เสียใจด้วยนะไอ้ผีกระจอก กูน่ะไม่จำเป็ต้องขยับเท้าหรอก เพราะกูมีวิชานี่ยังไงล่ะ!!!” อาคมตวาดลั่น ก่อนมันจะสองมือขึ้นเพื่อทำมุทรา จากนั้นปากก็เริ่มสวดคาถาอะไรบางอย่างงึมงำ
“อะนันตะปัดชะเย อะปัดติเถเถนา อะปัดติยา อะปัดติเถเถคืออะปัดติโถ อะปัดติกึด กึด กึด อะปัดชะเย! กางอาณาเขต!!!" สิ้นเสียงตวาดของอาคม ก็พลันเกิดแสงสว่างจ้าไปทั่วห้อง และพอแสงจางลง ร่างของเอกก็คล้ายถึงตรึงอยู่กับที่ แขนขาขยับไม่ได้
“นะ...นี่มึงรู้คาถานี้ด้วยงั้นเรอะ! ไอ้หมอผีเหี้ย”
“ย่อมรู้แน่นอน ก็คาถานี้มันตกทอดมาในตระกูลของกูจากรุ่นสู่รุ่น ไม่ต้องพล่ามมากไอ้ผีกระจอก ทุกอย่างของมึงจบสิ้นแล้ว จงออกจากร่างของไอ้หนุ่มคนนี้ไปซะ ฝ่ามือสยบภูตผี!!!” อาคมเดินเข้ามาหาร่างของเอกอย่างแช่มช้า ก่อนจะซัดฝ่ามือเข้าใส่อย่างแรง จนพลันเกิดเสียงดัง พลั่ก! การโจมตีนี้ไม่มีผลต่อคนปรกติ หากแต่มีผลต่อภูตผีปีศาจทั้งหลาย ซึ่งก็รวมถึงเ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างของเอกด้วย มันกรีดร้องเสียงหลง ก่อนจะกระเด็นออกจากร่างของเขา และพลันหายไปในความมืดด้านหลัง
เอกที่ปลอดภัยแล้วถึงกับเซล้มหมดสติ ทว่าในยามนั้น น้ำฝนผู้เป็มารดาก็ได้เข้ามาประคองร่างไว้ได้ทันเวลา
“เอก!! เอกเป็ไงบ้างลูก เอกได้ยินแม่ไหม”
“ไม่ต้องเป็ห่วงไปหรอกครับคุณนาย ลูกคุณนายปลอดภัยแล้ว พักผ่อนสักวันก็ฟื้น”
“จะ...จริงเหรอคะพ่อหมอ เขาปลอดภัยแล้วจริง ๆ นะคะ จะ...เ้าผีร้ายตัวนั้นไปแล้วแน่ ๆ ใช่ไหมคะ” น้ำฝนเอ่ยถามเสียงสั่น พร้อมสองแก้มที่ไหลอาบไปด้วยน้ำตา
“จริงแท้แน่นอนสิเมีย เอ๊ย! จะ...จริงแน่นอนครับคุณนาย ผมเอาชื่อเสียงของปู่เป็เดิมพันเลย แต่ถ้าไม่จริง ผมก็ยินดีจะคืนเงินที่คุณนายว่าจ้างมาให้ทั้งหมด”
ซึ่งพออาคมยืนยันหนักแน่นแบบนั้น น้ำฝนจึงรู้สึกทั้งดีใจ ทั้งโล่งใจเป็อย่างมาก จากนั้นอาคมจึงขอตัวกลับบ้านของมัน ส่วนน้ำฝนก็จัดการดูแลบุตรชาย พร้อมกับคอยปลอบโยนน้องสาวไม่หยุด แม้นน้ำกามของหลานชายจะไม่ทันได้เข้าไปร่างกาย แต่สิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้นก็ทำเอารุ้งลดาเสียขวัญ และหวาดกลัวเป็อย่างมาก...
เื่ทุกอย่างเหมือนจะจบลงด้วยดี...
แต่ไม่เลย
เพราะหลังจากที่เอกฟื้นคืนสติขึ้นมา ใบหน้าของเขาก็พลันซีดเผือด มันซีดขนาดที่น้ำฝนยังใ
“อะ...เอกเป็อะไรไปลูก!! ทำไมตื่นมาแล้วทำหน้าแบบนั้น?”
“มะ...มะ..ไม่จริง ม่ายยยยยยยยยยยยยยย...ยยยยยยยย!!!!!” เอกกรีดร้องเสียงหลงดังลั่นบ้าน ก่อนที่เขาจะปากคอสั่น และเอ่ยออกมาว่า
“ผะ....ผมจำได้ทุกอย่าง จำได้ทุกเื่ จำได้ว่าตัวเองทำระยำอัปรีย์อะไรลงไปกับแม่ กับน้าดา” คำพูดของเอกที่เอ่ยออกมาทำเอาน้ำฝนแทบช็อกจนสิ้นสติ เป็ไปได้อย่างไรกัน? ปรกติเอกจะควรจำอะไรไม่ได้ เพราะโดนไอ้ผีร้ายตนนั้นยึดครองร่าง น้ำฝนคาใจเป็อย่างมาก สุดท้ายเธอไม่รู้จะหาคำตอบจากนอกจาก...โทรไปหา ไอ้หมอผัวเฒ่า เอ๊ย! ไอ้หมอผีเฒ่า อาคม คนดีคนเดิม
...
“หึ ไอ้ผีส้นตีนตัวนี้มันร้ายจริง ๆ ขนาดตอนจะออกจากร่าง ก็ยังถ่ายทอดความทรงจำเหี้ย ๆ แบบนั้นคืนให้เ้าของเดิม เื่แบบนี้ผมคงช่วยอะไรคุณนายกับลูกชายไม่ได้หรอกครับ เสียใจด้วย คิดซะว่ามันเป็เื่ของเวรเป็กรรมไปก็แล้วกัน....”
นั้นคือคำตอบของอาคม ซึ่งน้ำฝนเองพอทราบความจริงเธอก็ทำอะไรไม่ได้อีก จะไปบอกใครว่าเกิดอะไรขึ้นก็ทำไม่ได้ สุดท้ายจึงต้องให้เวลาเป็ตัวเยียวยาทุกอย่าง
จากวันเป็สัปดาห์ จากสัปดาห์เป็เดือนจากเดือนเป็หลายเดือน ความรู้ผิดในใจเอกไม่ได้ลบหาย เพียงแต่มันค่อย ๆ จางลงเท่านั้น ซึ่งผิดกับ รุ้งลดาผู้เป็น้าสาวเป็อย่างมาก เธอแทบไม่มาบ้านพี่สาวอีกเลย และก็ไม่กล้ามองหน้าหลานชายด้วย รุ้งลดาทราบดีว่าไม่ใช่ฝีมือเอก แต่หญิงสาวก็ทำใจกับเื่ที่เกิดไม่ได้อยู่ดี
จนกระทั่งวันเวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ ๆ เอกจึงเริ่มกลับมาใช้ชีวิตได้ตามปรกติ แบบที่วัยรุ่นทั่วไปทำ แบบที่เขาเคยเป็
...
...
“คืนนี้นอนไม่ค่อยหลับวุ้ย สงสัยต้องปลอดปล่อยสักหน่อย”
เอกนอนบ่นพึมพำก่อนที่เขาจะหยิบมือถือขึ้นมา และเปิดดูอะไรบางอย่างในนั้น
“เื่ไหนดี? โอ๊ะ เื่นี้มาใหม่ (JUR-026) นางเอกใหม่พึ่งเดบิวต์ด้วยจัดเลยแล้วกัน”
เอกระบายยิ้มกว้าง ก่อนที่เขาจะเปิดดูหนังญี่ปุ่นทุนต่ำเื่ที่เลือก (ทุนต่ำเพราะพระเอกนางเอกไม่มีเสื้อผ้าใส่ บทก็น้อยเพราะมีแอคติ้งไม่กี่ท่า)
“ซี้ดดด....ดดดด หุ่นโคตรแจ่มเลย เห็นแล้วเงี่ยนว้อยยย...เงี่ยนจริงจิงงงง”
เอกสองตาเบิกกว้าง ก่อนที่มือข้างหนึ่งของเขาจะค่อย ๆ ดึงกางเกงนอนลง และคว้าหมับเข้ากับเ้างูั์ตาเดียวที่กำลังพองตัวแข็ง จากนั้นข้อมือก็ค่อย ๆ พลันรูดถอกหนังงูขึ้นลงอย่างแช่มช้า
“เด็ดขนาดนี้สงสัยเราคงดูไม่จบแน่ ๆ แต่ปรกติก็ไม่มีใครดูจบอยู่แล้วนี่นะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ” เอกหัวเราะรวนขณะกำลังปลดปล่อยความหงี่เงี่ยนด้วยห้านิ้วกับหนึ่งอุ้งมืออยู่บนเตียง
“ซี้ดดด...ดดด โอยย...ยยย เสียวว้อย เสียวจริง ๆ เสียวเหมือนตอนที่เรา....อึก!!!”
ในขณะที่กำลังมีความสุขอยู่นั้น ภาพในอดีตตอนที่เ้าสิ่งชั่วร้ายตนนั้นได้ใช่ร่างกายของเขาทำระยำตำบอนกับน้ำฝน และรุ้งลดก็พลันเกิดขึ้นในหัว ทุกท่วงท่าทุกลีลา ทุกความเสียวที่เกิดมันชัดเจน ชัดเจนเอกตอนนี้รู้สึกเสียวซ่านมากกว่าหนังเอวีที่กำลังดูอยู่เสียอีก
“ยะ....หยุดนะ หยุดคิดแบบนั้นเลยนะไอ้เอกนั่นแม่กับน้าสาวของมึงนะ...”
แอ๊ดดดดด.... ในขณะที่เอกกำลังตั้งสติ จู่ ๆ เสียงประตูห้องนอนพลันเปิดออกอย่างช้า ๆ จนเ้าตัวถึงกับสะดุ้งใสุดขีด ซึ่งในบ้านหลังนี้มีคนอยู่กันสองคนคือ ตัวของเอก กับน้ำฝนผู้เป็มารดา เช่นนั้นคนเปิดคงไม่ใช่ใครอื่น แต่ทว่า...มันน่าแปลกมาก ๆ เพราะปรกติ น้ำฝนจะเคาะประตูทุกครั้งก่อนเข้าห้องลูกชาย แต่ครั้งนี้เธอกลับไม่ได้ทำเช่นนั้น
“มะ...แม่มีอะไรครับ ทำไมไม่เคาะก่อนจะเข้ามา?” เอกรีบเอาหมอนมาปิด่ล่าง ก่อนจะเอ่ยถามมารดาด้วยน้ำเสียงละล่ำละลัก ทว่า....ไร้คำตอบจากน้ำฝนในตอนแรก หญิงสาวในชุดนอนบางเฉียบค่อย ๆ เดินกรีดกรายตรงมาลูกชาย ก่อนจะนั่งลงบนเตียงแล้วถึงจะเอ่ยปากขึ้น ซึ่งสิ่งที่เอกได้ยินก็ทำให้ตัวเขาใสุดขีด
“เงี่ยนเหรอจ๊ะลูกแม่? ถ้าเงี่ยน...ให้แม่ช่วยมั้ย ฮ่า ๆ ๆ ๆ เดี๋ยวกูจะทำให้มึงหายเงี่ยนเองไอ้ลูกระยำ”
ด้วยน้ำเสียง ด้วยคำที่ใช้เอกทราบได้ในพลันว่านี่ไม่ใช่เสียงของ น้ำฝนหากแต่เป็เสียงของ...
เ้าสิ่งชั่วร้ายตัวเดิมตัวนั้น!!
“นะ...นี่แกยังไม่หายไปงั้นเหรอ ไอ้ผีเหี้ย!!”
"ิญญาของกูนะเหลือพลังอีกไม่มากแล้ว แต่ก่อนที่กูจะดับสูญไปตลอดกาล กูขอล้างคืนมึงสองแม่ลูกหน่อยก็แล้วกัน...”
“ละ...ล้างแค้น? มึงจะทำอะไรแม่กับกูอีก”
“ทำอะไรงั้นเหรอ..? กูก็จะทำให้พวกมึงสองตัวไม่ต่างจากสัตว์เดรัจฉานยังไงล่ะ แถมเป็สัตว์เดรัจฉานที่กำลังจะสมสู่กันเอง”
“วะ...ว่าไงนะ!! มึงหยุดเลย! ออกไปจากร่างแม่กูเดี๋ยวนี้!! ไม่งั้นกูจะโทรหาหมอ...!! อึก!! โอวววววว....ววว อูววววว...วววว”
ยังไม่ทันที่เอกจะตวาดจบ ใบหน้าของเขาก็พลันบูดเบี้ยว ความเสียวซ่านพลันแผ่ไปทั่วร่าง เพราะยามนี้ เ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างของน้ำฝน ได้ใช้มือกับปากจู่โจมลงมาที่เ้างูั์ตาเดียวของเขาเข้าให้แล้ว!!
จบตอน...
1K
