พิมพ์คำอธิบายที่นี่
พิมพ์คำอธิบายที่นี่
พิมพ์คำอธิบายที่นี่
ตอนนี้เขามีไอเทมจำนวนมากอยู่ในช่องเก็บของ พร้อมทั้งแต้มที่ใช้อัพค่าสเตตัสก็มีมากเช่นกัน เจมส์คิดว่าทั้งหมดนี่คงจะทำให้เขาอยู่บนโลกนี้ได้อย่างสบาย โลกที่มีแต่ฝูงซอมบี้แห่งนี้
พิมพ์คำอธิบายที่นี่
เจมส์มองสำรวจในช่องเก็บของของเขา ตอนนี้เขาสังเกตสีของไอเทมต่างๆ ก่อนที่มันจะขึ้นคำอธิบายออกมา [สีขาว : ไอเทมระดับทั่วไป][สีเขียว : ไอเทมระดับหายาก][สีฟ้า : ไอเทมระดับอัศวิน][สีส้ม : ไอเทมระดับชั้นสูง][สีทอง : ไอเทมระดับเศษเสี้ยวตำนาน] ‘แบบนี้นี่เอง’ มันตอบปัญหาคาใจของเจมส์ได้ว่าทำไมไอเทมแต่ละอย่างถึงดรอปออกมาต่างกันเหลือเกิน ตัวอย่างก็ไอเทมระดับเศษเสี้ยวตำนาน พวกเขาฆ่าซอมบี้ไปมากกว่าหมื่นตัวกลับได้มาแค่ 3 ชิ้น แต่เจมส์ก็อดสงสัยไม่ได้ ทำไมกัน ถ้าสีเขียวหายากจริง ทำไมมันถึงดรอปออกมารัวๆ ในขณะที่สีขาวไม่เคยดรอปออกมาเลย เจมส์วางความคิดทุกอย่างเอาไว้และเก็บมันไว้ในใจ ก่อนที่เขาจะมองไปทางวินนี่ที่ดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด ถึงจะดูไม่มากแต่เธอก็ดูเหน็ดเหนื่อยกว่าเก่า ครั้งก่อนเขาก็สังเกตได้ว่าที่ตอนเธอใช้สายฟ้าเสร็จแล้ว เธอดูจะอ่อนแรงลง และพอใช้สายฟ้าที่มีขนาดใหญ่ขึ้น ก็ยิ่งล้าและเหนื่อยมากกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด "นี่ เหนื่อยเหรอ" เขาจับเข้าที่ไหล่บางของเธอเพื่อเป็นการเรียกให้เธอหันมา แล้วถามด้วยความเป็นห่วง "เอ่อ นิดหน่อย...ค่ะ" วินนี่พยักหน้าให้เขาก่อนจะก้มหน้าลงไปทางเดิม แววตาอ่อนแรงถูกส่งออกมาให้เจมส์เห็น ตอนนี้เธอดูเหมือนกับคนที่ต้องการพักผ่อนอย่างเห็นได้ชัด สายตาของเธอมันเหมือนคนง่วงนอนอย่างไรอย่างนั้น ไม่รอช้า เขาก็ลอบเช็คค่าสเตตัสของวินนี่ทันที แล้วพบว่าทุกค่ายังเต็มอยู่ แต่จู่ ๆ วินนี่ก็สลบวูบไป เธอรู้สึกเหมือนกับว่าภาพรอบ ๆ ค่อย ๆ ดับมืดลง ตัวของเธอล้มลงนอนกับพื้นโดยที่เจมส์เองก็ไม่ทันได้ตั้งตัว เขาที่เห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปดูอาการ ถึงเขาจะไม่ได้มีความรู้ทางการแพทย์อะไรมากมาย แต่ก็พอรู้ว่าจำเป็นต้องดูอะไรบ้าง อย่างแรกเขาจับชีพจรของเธอ เขาไม่รู้ว่ามันช้าหรือไวไป แต่หากมันเต้นอยู่ก็ถือว่าใช้ได้ พอชีพจรไม่มีปัญหาอะไร เขาก็เอานิ้วไปอังที่จมูก พร้อมมองสำรวจบริเวณหน้าอกว่าเธอยังหายใจอยู่หรือไม่ แต่กลับต้องเจอกับเนินเขาที่สวยงามคู่หนึ่ง โดยปกติแล้วเขาไม่ได้สนใจมองอะไรในบริเวณนี้ แต่พอมองให้ดีๆ แล้ว เนินเขาพวกนี้กลับทำให้เขาใจเต้นโดยไม่ทราบสาเหตุ ถ้าหากเขาคุมสติไม่ได้ร่างกายคงจะคว้าหมัดลงบนเนินนั้นไปนานแล้ว เจมส์พยายามดึงสติกลับมาจากภาพตรงหน้า พยายามสัมผัสถึงลมหายใจของเธอ พอรู้สึกถึงมัน เขาก็มองไปที่ปากของวินนี่ เจมส์ทำใจให้สงบที่สุดและเปิดเหงือกของเธอดู ความนุ่มนิ่มของริมฝีปากแทบทำให้หัวใจเขาหยุดเต้น แต่สติของเขายังคงดีอยู่ สายตาคมมองปราดเดียวก็รู้ว่าเหงือกของเธอไม่ได้มีสีที่ซีดเซียวลงแม้แต่น้อย พอทำทุกอย่างเสร็จ ควันจากการระเบิดด้านล่างก็เริ่มเบาบางและจางหายไป พอเห็นแบบนั้นเจมส์จึงช้อนตัวของเธอขึ้นมาไว้บนหลังทันที เพราะเขาจะต้องไปสำรวจหาคนในอาคารต่าง ๆ ต่อ เขาจะเสียเวลาตรงนี้ไปไม่ได้ ‘ขอร้องล่ะ อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปเลยมุก’ -tbc-
13K
![ร้อยดาวตะวันเดียว [My DayLight]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/fa28c4114cc7521fee07e7dee5e525d8.webp)
