# ตอนที่6 — เสียงเรียกจากความมืด (The Call the Void)
ในคฤหาสน์หรูสไตล์โมเดิร์นของ *คุณหญิงระวี*บรรยากาศกลับดูหม่นหมองและเต็มไปด้วยความหวาดระแวง คุณหญิงนั่งกุมมือตัวเองแน่น สายตาจ้องมองไปยังมุมมืดของห้องโถงที่ว่างเปล่า
"มันมาอีกแล้วค่ะคุณเมฆา..." เธอซิบกระซิบ "เสียงของลูกชายฉัน... เขาเสียชีวิตไปเมื่อสองปีก่อนจากอุบัติเหตุเครื่องบินตก แต่เมื่อคืนเขากระซิบเรียกชื่อฉันตรงข้างหูเลย 'คุณแม่ครับ... ผมหนาวเหลือเกิน' มันชัดมาก ชัดจนฉันััได้ถึงลมหายใจ!"
---
"พี่เมฆา! คราวนี้ผมว่าของจริง 100% ครับ!" วรุฒพูดพลางชูเครื่องตรวจคลื่นิญญา (ที่จริงๆ คือวิทยุ AM เก่าๆ) "เสียงคนตายเรียกหาเนี่ย ตามตำราเขาบอกว่าห้ามขานรับนะครับพี่ ถ้าขานรับปุ๊บ ิญญาจะดึงเราไปอยู่ด้วยปั๊บ!"
จิตราส่ายหัวพลางติดตั้งไมโครโฟนความไวสูงรอบห้อง "วรุฒ ถ้านายยังไม่เลิกมโน ฉันจะส่งนายไปอยู่กับ 'เสียง' นั่นคนเดียวในห้องมืดนะ"
เมฆาเดินไปหยุดอยู่ที่กลางห้องโถง เขาไม่ได้มองหาผี แต่เขากำลังสังเกต **ตำแหน่งของลำโพงฝังฝ้า** และการจัดวางเฟอร์นิเจอร์ "คุณหญิงครับ เสียงที่ได้ยิน มันดังมาจากทุกทิศทาง หรือดังมาจากจุดใดจุดหนึ่งโดยเฉพาะ?"
"มัน... มันเหมือนดังมาจากในหัวฉันเลยค่ะ" คุณหญิงตอบ "แต่บางทีมันก็เหมือนดังมาจากอากาศธาตุตรงหน้าฉันพอดี"
เมฆายิ้มมุมปาก เขาหยิบเครื่องฉายเลเซอร์จิ๋วออกมาแล้วยิงไปที่ผนังว่างเปล่า "วรุฒ จิตรา... ดูนี่สิ"
"นี่คือปรากฏการณ์ *Parametric Acoustic (เสียงพารามิเตอร์)* หรือที่เรียกกันว่า *Audio Spotlight* ครับ" เมฆาอธิบาย "มันคือเทคโนโลยีที่ใช้คลื่นอัลตราโซนิก (Ultrasonic) สองลำคลื่นที่มีความถี่ต่างกันเล็กน้อยยิงออกไป เมื่อคลื่นทั้งสองกระทบกับวัตถุหรือแม้แต่อากาศในจุดที่ตัดกัน มันจะเกิดการแทรกสอดและสร้าง 'เสียงที่มนุษย์ได้ยิน' ขึ้นมาเฉพาะจุดนั้น"
"หมายความว่ายังไงคะพี่เมฆา?" จิตราถามพลางตรวจสอบเพดาน
"หมายความว่า ใครบางคนสามารถยิง 'ลำแสงเสียง' ใส่หูคุณหญิงได้โดยตรงเหมือนใช้ปืนเลเซอร์ครับ" เมฆาชี้ไปที่โคมไฟระย้าคริสตัล "คนอื่นที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงหนึ่งฟุตจะไม่ได้ยินอะไรเลย แต่คนที่อยู่ในจุดโฟกัสจะได้ยินเสียงชัดเจนเหมือนมีคนมากระซิบข้างหู และที่สำคัญ... คริสตัลพวกนั้นทำหน้าที่เป็ตัวสะท้อนคลื่น (Reflector) ชั้นดี"
---
เมฆาใช้บันไดปีนขึ้นไปตรวจสอบโคมไฟระย้า และพบกับอุปกรณ์ขนาดจิ๋วรูปร่างคล้ายแผ่นเซรามิกซ่อนอยู่ "นี่ไงครับ ลำโพงอัลตราโซนิกความถี่สูง (Ultrasonic Transducer) มันถูกโปรแกรมให้เล่นไฟล์เสียงที่ตัดต่อมาจากคลิปวิดีโอเก่าๆ ของลูกชายคุณหญิง"
"ใคร... ใครทำแบบนี้กับฉัน?" คุณหญิงระวีถามด้วยความใ
"ก็คนที่อยากให้คุณหญิงเชื่อว่าลูกชายยังมีห่วง และโน้มน้าวให้คุณหญิงบริจาคทรัพย์สินทั้งหมดเข้า 'มูลนิธิโลกหลังความตาย' ที่เพิ่งเปิดใหม่ไงครับ" เมฆาตอบพลางกดรีโมทในมือเพื่อย้อนรอยสัญญาณ Wi-Fi ของอุปกรณ์
ทันใดนั้น เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันดังใส่หูวรุฒ! *"วรุฒ... นายติดเงินฉันห้าร้อย... เมื่อไหร่จะคืน..."*
"จ๊ากกกก! ผีทวงหนี้!" วรุฒะโตัวลอยไปเกาะหลังเมฆา "พี่เมฆา! ผีรู้เื่เงินห้าร้อยที่ผมยืมไอ้จุกมาด้วย!"
เมฆาถอนหายใจ "นั่นเสียงฉันเองวรุฒ... ฉันแค่ลองทดสอบยิงคลื่นเสียงใส่นายน่ะ"
---
*บทสรุป*
หลังจากจับกุมหลานชายตัวแสบของคุณหญิงที่ร่วมมือกับมูลนิธิจอมปลอมได้สำเร็จ สำนักงานของเมฆาก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง
วรุฒนั่งแคะหูพลางทำหน้ามุ่ย "พี่เมฆาครับ วันหลังอย่าเล่นแบบนี้สิครับ หัวใจจะวาย แล้วเื่เงินห้าร้อยนั่น... พี่รู้ได้ไง?"
"ฉันไม่ได้รู้หรอกวรุฒ" เมฆาตอบพลางอ่านหนังสือต่อ "ฉันแค่เดาว่าคนอย่างนายต้องมีหนี้ค้างคาอยู่สักที่ และความผิดบาปในใจนั่นแหละที่ทำให้ 'เสียงเรียกจากความมืด' มันน่ากลัวกว่าความเป็จริง"
จิตราหัวเราะ "สรุปคือ ผีไม่มีจริง แต่ 'ความงก' ของวรุฒน่ะของจริงสินะคะ"
เมฆายิ้มมุมปากขณะมองดูคลื่นเสียงในหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ค่อยๆ สงบลง "ในโลกที่เทคโนโลยีไปไกลกว่าความเข้าใจ... ปาฏิหาริย์ก็คือวิทยาศาสตร์ที่ยังไม่ได้อธิบาย และผี... ก็คือความกลัวที่ถูกฉายออกมาเป็ภาพและเสียงเท่านั้นเอง"
— จบตอนที่ 6 —
*โปรดติดตามตอนหน้า : เมืองที่ทุกคนหน้าเหมือนกัน*
52
