กลิ่นคาวเืที่หลงเหลือจากลานประลองเมื่อวันก่อนยังคงจางหายไปไม่หมดสิ้น ทว่าใน โรงเรียนยุทธ์มรณะ ความตายของศิษย์รับใช้เพียงไม่กี่คนกลับถูกมองว่าเป็เพียง "ค่าธรรมเนียม" ของความแข็งแกร่ง เยี่ยฉินนั่งสมาธิอยู่บนโขดหินริมลำธารท้ายโรงเรียน ลมหายใจของเขาแ่เบาจนแทบจะกลืนหายไปกับธรรมชาติ ทว่าภายในจุดตันเถียน พลังของ ราชันย์ปฐี ขั้นที่ 8 กำลังเคี่ยวกรำแก่นอสูรที่เขาชิงมาได้อย่างบ้าคลั่ง
"นายน้อย... พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวแล้วขอรับ" เสียงของมู่หย่งดังขึ้นจากพุ่มไม้หนาทึบ เด็กชายปรากฏกายออกมาในชุดสีดำสนิทที่กลมกลืนกับเงามืด "ผู้าุโม่อสั่งให้ศิษย์ฝ่ายในระดับท็อปสิบคน เตรียมตัวเข้าสู่ 'บ่อชำระิญญา' ในคืนพระจันทร์เต็มดวง และดูเหมือนว่า... พวกมันจะคัดเลือกศิษย์รับใช้ห้าคนไปเป็ 'ผู้อารักขา' หรือพูดง่ายๆ คือโล่มนุษย์ขอรับ"
เยี่ยฉินลืมตาขึ้น เนตรสัจจะทอประกายสีขาวหม่น "บ่อชำระิญญา... สถานที่ที่วิหารเทพใช้กลั่นกรองปราณศักดิ์สิทธิ์จากสายแร่ใต้ดิน ชาติก่อนข้าเคยทำลายมันทิ้งไปครั้งหนึ่ง ไม่นึกเลยว่าพวกมันจะขุดมันขึ้นมาใหม่ในจุดเดิม"
เช้าวันต่อมา ผู้าุโม่อประกาศรายชื่อผู้ที่จะได้เข้าสู่บ่อชำระิญญา ท่ามกลางเสียงฮือฮา ชื่อของ "ฉิน" (เยี่ยฉิน) และ "หลินเสี่ยวรู่" ติดโผในฐานะศิษย์รับใช้ดวงดีที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์อสูรคลั่ง
"พวกเ้าจงภูมิใจ"ผู้าุโม่อกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "การได้แช่ในบ่อชำระิญญาแม้เพียงหนึ่งชั่วโมง จะช่วยให้รากฐานิญญาของพวกเ้ามั่นคงขึ้นนับสิบปี"
เยี่ยฉินก้มหัวรับคำสั่งอย่างนอบน้อม แต่เนตรสัจจะของเขามองทะลุเห็น "ข่ายอาคมสูบิญญา" ที่ซ่อนอยู่ใต้รถม้าที่จะพาพวกเขามุ่งหน้าสู่ยอดเขาจันทราโลหิต
‘พวกมันไม่ได้้าให้เราไปชำระิญญา แต่มัน้า 'ภาชนะ' เพื่อรองรับปราณส่วนเกินที่ศิษย์อัจฉริยะพวกของมันรับไม่ไหวต่างหาก... ใครที่เป็ศิษย์รับใช้ในครั้งนี้ หากไม่ตายก็ต้องกลายเป็คนปัญญาอ่อน’
การเดินทางสู่ยอดเขาจันทราโลหิต
ขบวนรถม้าเคลื่อนตัวผ่านป่าทึบมุ่งหน้าสู่ยอดเขาที่ปกคลุมด้วยเมฆาสีแดง ภายในรถม้าคันหน้า ซ่งเจี้ยนที่ถูกรักษาด้วยยาทิพย์จนพอจะประคองร่างได้ นั่งจ้องมองเยี่ยฉินผ่านหน้าต่างด้วยความอาฆาต แม้ร่างกายจะพิการทางการฝึกยุทธ์ แต่มันยังคงมีอำนาจของตระกูลซ่งหนุนหลัง
"แก... ข้าจะดูแกกรีดร้องจนขาดใจตายในบ่อนั่น" ซ่งเจี้ยนพึมพำกับตัวเอง
เยี่ยฉินไม่ได้ใส่ใจ เขาหันไปหาหลินเสี่ยวรู่และส่งถ่ายปราณผ่านทางปลายนิ้วเข้าสู่จุดชีพจรของนาง "เสี่ยวรู่ เมื่อเข้าสู่บ่อ อย่าพยายามดูดซับปราณสีขาวเด็ดขาด จงดูดซับเฉพาะ 'ตะกอนสีดำ' ที่อยู่ก้นบ่อ ข้าจะใช้พลังกาลเวลาช่วยปกปิดการกระทำของเ้าเอง"
หลินเสี่ยวรู่พยักหน้าอย่างเชื่อมั่น นางรู้ดีว่า "ตะกอนสีดำ" ที่คนอื่นมองว่าเป็พิษ แท้จริงแล้วคือแก่นแท้ของพลังปฐีที่ถูกวิหารเทพคัดทิ้ง
เมื่อถึงยอดเขา พวกเขาถูกนำตัวลงสู่ถ้ำใต้ดินที่ใจกลางมีบ่อน้ำพุร้อนสีเขียวมรกตแผ่กลิ่นอายหอมหวลชวนฝัน ทว่าใต้ผิวน้ำที่สวยงามนั้น เยี่ยฉินมองเห็นซากกระดูกของศิษย์รับใช้รุ่นก่อนๆ ที่ถูกสูบิญญาจนหมดสิ้น
"ลงไปได้!" ผู้าุโม่อสั่ง
ศิษย์ฝ่ายในทั้งสิบคนรีบนั่งขัดสมาธิรอบขอบบ่อชั้นใน ส่วนเยี่ยฉินและศิษย์รับใช้อีกสี่คนถูกสั่งให้ลงไปนั่งที่ชั้นนอกสุด ซึ่งเป็จุดที่แรงดันปราณรุนแรงที่สุด ทันทีที่ร่างกายััน้ำ พลังงานมหาศาลพุ่งเข้าจู่โจมร่างทันที
"อ๊ากกกกก!" ศิษย์รับใช้สองคนข้างๆ เยี่ยฉินกรีดร้องออกมา ิัของพวกเขาเริ่มบวมพองและพุพองจากการรับปราณศักดิ์สิทธิ์ที่เข้มข้นเกินไป
เยี่ยฉินนิ่งสงบ เขาเปิดใช้งาน "กายาันิรันดร์" ภายใต้ิั เกล็ดัล่องหนดูดซับพลังงานเ่าั้แล้วเปลี่ยนมันเป็เชื้อเพลิงในการทะลวงจุดชีพจรที่เหลืออยู่
"ระดับราชันย์ปฐี ขั้นที่ 9... บรรลุ!"
ในขณะที่ทุกคนกำลังเคลิบเคลิ้มกับพลังที่เพิ่มขึ้น เยี่ยฉินตัดสินใจลงมือ เขาใช้ ภูตแกนกลางกาลเวลา กระตุ้นให้ค่ายกลสูบิญญาทำงานผิดเพี้ยน แทนที่มันจะสูบปราณจากศิษย์รับใช้ไปให้ศิษย์ฝ่ายใน มันกลับ "ย้อนศร" สูบเอาพลังชีวิตของอัจฉริยะฝ่ายในกลับคืนมาสู่บ่อน้ำ!
"เกิดอะไรขึ้น! ปราณของข้าถูกดึงออกไป!" ซ่งเจี้ยนร้องลั่น ิัของมันเหี่ยวแห้งลงอย่างรวดเร็ว
"ช่วยด้วย! ผู้าุโม่อ!" ศิษย์คนอื่นๆ เริ่มแตกตื่น
ผู้าุโม่อพยายามจะหยุดค่ายกล แต่เยี่ยฉินใช้เนตรสัจจะดีดะุปราณล่องหนเข้าไปตัดเส้นใยอาคมที่สำคัญที่สุด ทำให้ค่ายกละเิออกในทันที!
ตูมมมมม!
น้ำในบ่อชำระิญญาพุ่งกระฉูดขึ้นฟ้ากลายเป็ฝนกรดทำลายล้าง เยี่ยฉินอาศัยจังหวะที่ควันคละคลุ้ง พุ่งเข้าไปที่ใจกลางน้ำพุและคว้าเอา "ไข่มุกชำระฟ้า" สมบัติลับที่เป็ต้นกำเนิดของบ่อนี้มาไว้ใน
ผู้ชนะคือคนที่กล้าเปลี่ยนนรกให้เป็์ของตนเอง
เมื่อหมอกจางลง บ่อชำระิญญาที่เคยงดงามเหลือเพียงหลุมดินแห้งกรัง ศิษย์ฝ่ายในหลายคนสลบไสลและสูญเสียระดับพลังไปอย่างกู้คืนไม่ได้ ส่วนเยี่ยฉินและหลินเสี่ยวรู่กลับมายืนที่ขอบบ่อในสภาพ "าเ็เล็กน้อย" อย่างแเี
ผู้าุโม่อสติแทบหลุด "สมบัติ... สมบัติหายไปแล้ว! ใคร! ใครเป็คนทำ!"
เยี่ยฉินทำหน้าซื่อ "ท่านผู้าุโ เมื่อครู่ข้าน้อยเห็นเงาดำพุ่งออกมาจากน้ำพุแล้วเหาะหนีไปทางทิศตะวันตกขอรับ! มันรวดเร็วมากจนข้าน้อยมองไม่ทัน!"
ผู้าุโม่อไม่ได้สงสัยเยี่ยฉินแม้แต่น้อย เพราะในสายตาของเขา "เยี่ยฉิน" เป็เพียงขยะที่โชคดีรอดตาย "ทิศตะวันตก... นั่นมันทางไปสำนักไม้หอม! พวกมันกล้าดียังไงมาปล้นวิหารเทพ!"
เยี่ยฉินลอบยิ้มสะใจ เขาไม่ได้เพียงแค่ได้สมบัติ แต่เขายังโยนขี้ให้ศัตรูอีกกลุ่มหนึ่งด้วย
ในท่ามกลางความโกลาหล ปลาสร้อยอย่างเ้าสามารถกินัได้หากเ้ารู้จักทำให้น้ำมันขุ่น จอมมารคว้าเอาหัวใจของแหล่งพลังงานสำคัญมาได้สำเร็จ และบัดนี้ พลังของเขากำลังก้าวข้ามขีดจำกัดของราชันย์ปฐี มุ่งสู่ระดับ "ราชันย์นภา" ที่แท้จริง
1K
