บทที่ 7 ลูกค้าที่น่าขยะแขยง
หลังจากที่มองดูดาวบนท้องฟ้า ในที่สุดซิงซิงน้อยก็นอนหลับแล้ว
และไม่ได้นอนฝันร้ายด้วย
เพียงแต่ ตอนที่ตื่นขึ้นมา เธอรู้สึกว่าในหัวเหมือนกับมีอะไรมากมายเพิ่มเข้ามา
เด็กที่เพิ่งตื่นขยี้ตาอย่างเลอะเลือน มองไปยังนอกหน้าต่างด้วยความงงงวย
ในตอนที่เห็นใบไม้ร่วงหล่นลงมา ในหัวของเธอก็ปรากฏเส้นแนวนอนสั้น ๆ ยาว ๆ ขึ้นมาอย่างกะทันหัน
จากนั้นเด็กน้อยก็มองเห็นหลายสิ่งหลายอย่างจากเส้นพวกนั้นอย่างลึกลับ
[นี่คือยันต์แปดทิศ]
นี่คือเสียงของคุณปู่หนวดเคราสีขาวในฝันคนนั้นนี่!
ซิงซิงเบิกตากว้าง เธอะโไปในอากาศอย่างระมัดระวังด้วยเสียงเล็ก ๆ ของตัวเอง
“คุณปู่ คุณบอกว่านั่นคือช้างจมูกยาวเหรอคะ?”
[ปู่อยู่นี่ และนั่นไม่ใช่ช้าง มันคือยันต์แปดทิศต่างหาก ซิงซิง ปู่ก็แค่อยากมาดูหนูสักหน่อย เดี๋ยวก็จะไปแล้ว]
[ดูเหมือนว่าพร์ของหนูจะฟื้นตัวได้เร็ว เท่านี้ปู่ก็สบายใจแล้ว ไม่ต้องรู้สึกกลัวนะ ค่อย ๆ ยอมรับมันก็ได้แล้ว]
[ซิงซิงทำได้ดีมาก]
ในใจของเทียนเต้าเกิดความรู้สึกะเืใจ
เดิมทีเขาคิดว่ามีความเป็ไปได้มากว่าจะออกศึกไม่ชนะ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าพายุเฮอริเคนที่พัดออกมาจากปีกผีเสื้อ เด็กน้อยจะหลบไปได้อย่างดี
แม้ว่าซิงซิงจะไม่ค่อยเข้าใจความหมายของเทียนเต้า แต่ก็รู้ว่าตัวเองถูกชม
เด็กน้อยยืดเอวอย่างภาคภูมิใจ ท้องน้อยนูนออกไปด้านหน้า และยิ้มหวานไปในอากาศ
“ขอบคุณค่ะคุณปู่~”
รอลูบหัว QvQ~
แต่ยังไม่ทันได้ถูกลูบหัว รอยยิ้มของเธอก็ค่อย ๆ หายไป ดวงตารูปจันทร์เสี้ยวค่อย ๆ เบิกกว้าง เผยให้เห็นความใกลัว
หนึ่งคือคุณปู่หายไปแล้ว เหมือนกับว่าไม่เคยมีมาก่อน
สองคือ…เธอเห็นเื่ที่น่ากลัวมากในช้างตัวนี้!
วันนี้เธอจะถูกคนเลวจับตัวไป!
ทันทีที่รู้ตัว ประตูก็เปิดออก!
ซิงซิงสะดุ้งใ ะโไปหลบอยู่หลังผ้าม่านในทันที
“ฮือ ๆ…คนชั่วมองไม่เห็นฉัน มองไม่เห็นฉัน…”
เธอหลับตาแน่นโดยไม่รู้เลยว่าเท้าของตัวเองโผล่ออกมาด้านนอกผ้าม่าน
นิ้วเท้างองุ้มด้วยความเครียด เหมือนกับขนมปังกลม ๆ ก้อนหนึ่ง
“ซิงซิง เล่นซ่อนหาอยู่เหรอ? หิวแล้วใช่ไหม? มากินข้าวเช้าเร็ว~”
เป็เสียงที่อ่อนโยนของผู้อำนวยการหลี่
เธอตอบสนองด้วยอาการตัวสั่นเทา
เป็ป้าคนเมื่อวานนี้ที่มาที่นี่…
มือเล็ก ๆ ดึงผ้าม่านด้วยความเครียด โผล่ออกมาอย่างระมัดระวังเหมือนกับแมวน้อย และสบตากับผู้อำนวยการหลี่
อีกฝ่ายมองเธอด้วยความรักและอ่อนโยนเหมือนตามปกติ
ซิงซิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เป็ผู้อำนวยการหลี่หรอกเหรอ คุณป้าที่อ่อนโยนคนเดิมกลับมาแล้ว!
เมื่อคืนจะต้องเป็ฝันร้ายของซิงซิงแน่นอน~
เป็เื่ง่ายสำหรับเด็กที่จะแยกไม่ออกระหว่างความฝันและความจริง โดยเฉพาะซิงซิงที่ผ่านอะไรมามากมายเมื่อวานนี้จนสมองแทบใช้การไม่ได้แล้ว
เธอวิ่งออกมาจากด้านหลังของผ้าม่านด้วยความแปลกใจ และโผเข้าไปในอ้อมกอดของผู้อำนวยการหลี่
“ป้าคะ! ซิงซิงกลัว!”
ซิงซิงกลัวมาก วันนี้จะมีคนชั่วมาจับเธอไป คุณป้าจะต้องปกป้องเธอใช่ไหม!
หลี่ฟางกอดซิงซิง ใบหน้ามีรอยยิ้ม และมองดูเด็กน้อยอย่างพิจารณา
เด็กคนนี้ดูแล้วอ่อนแอนิดหน่อย ใบหน้าแดง และยังมีรอยแดงบาง ๆ จากที่ตนหยิกไปเมื่อวานด้วย
หลี่ฟางขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มอีกครั้ง
“ซิงซิงไม่ต้องกลัว ซิงซิงฟังป้านะ เดี๋ยวป้าจะพาหนูไปกินเค้กสตรอว์เบอร์รีที่หนูชอบมากที่สุด ดีไหม?”
“ว้าว!” เด็กน้อยอ้าปาก ดวงตาเป็ประกาย
เด็กน้อยลืมไปชั่วขณะหนึ่งเื่ที่จะถูกคนเลวจับตัวไป
ซิงซิงถูกอุ้มไปที่ห้องของผู้อำนวยการหลี่
เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ของโต๊ะเครื่องแป้ง นั่งแกว่งขาเล็ก ๆ พร้อมกินเค้กสตรอว์เบอร์รีไปด้วย
เค้กชิ้นเล็กดูใหญ่เป็พิเศษเมื่ออยู่บนมือของเด็กน้อย
เธอต้องถือมันด้วยมือทั้งสองข้าง
ซิงซิงพอใจกับการกินมาก แต่ว่ารู้สึกเจ็บหนังศรีษะจากการถูกดึงนิดหน่อย…
ป้าหลี่กำลังถักผมเปียให้กับเธอ
ใช้เชือกไหมพรมสีชมพูที่น่ารักมากถักเป็เกลียว และติดดอกไม้เล็ก ๆ น่ารักอีกด้วย
รอจนเธอกินเสร็จ หลี่ฟางก็เช็ดหน้าให้เธออย่างพิถีพิถันอีกครั้ง หลังจากนั้นก็นำชุดใหม่ออกมาให้ซิงซิงสวมใส่ ซึ่งมันเป็ชุดสีชมพู ้ากระโปรงประดับไปด้วยโบมากมาย
“ว้าว!”
ซิงซิงจับหน้าด้วยความตื่นเต้น
นี่มันเหมือนชุดที่เ้าหญิงในนิทานสวมใส่เลย สวยมาก!
“ชอบไหม?” หลี่ฟางมองซิงซิงด้วยรอยยิ้ม
ช่างเป็ตุ๊กตาน้อยที่สวยจริง ๆ เธอดูแลสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามายี่สิบกว่าปี นี่เป็ครั้งแรกที่เจอกับของดีแบบนี้
ซิงซิงไม่กล้าแม้แต่จะยื่นมือไปจับ ก้มหน้าลูบโบตรงเอวอย่างระมัดระวัง และพยักหน้าแรง ๆ
“อื้ม!”
หลี่ฟางพยักหน้าอย่างพอใจ “วันนี้ซิงซิงมีความสุขมาก ยิ้มเข้าไว้นะ และต้องสุภาพเมื่อเจอกับคุณลุงคุณป้าด้วย”
ซิงซิงเขย่งปลายเท้าหมุนไปรอบ ๆ ด้วยความดีใจเป็อย่างยิ่ง
มีความสุขมากเลย! ผู้อำนวยการหลี่ดีจริง ๆ!
ณ เวลานี้ โทรศัพท์ของหลี่ฟางก็ดังขึ้น
ตอนที่เธอมองเห็นหมายเลขโทรศัพท์ ดวงตาก็เป็ประกายครู่หนึ่ง
เธอเก็บโทรศัพท์และมองไปยังซิงซิงที่ยืนเขย่งเท้าอยู่หน้ากระจกด้วยความดีใจ พร้อมพูดกับเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน
“ไปเถอะซิงซิง ไปพบแขกเป็เพื่อนป้าหน่อย ดีไหมจ๊ะ?”
ซิงซิงะโโลดเต้นไปยังข้างกายของหลี่ฟาง จับมือของอีกฝ่ายและพยักหน้า “ดีค่ะ!”
…
หลี่ฟางพาซิงซิงมาที่ห้องรับแขกของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
ทันทีที่เปิดประตู สามคนที่นั่งอยู่ด้านในก็ยืนขึ้น
เป็คู่สามีภรรยาคู่หนึ่งที่ดูเหมือนว่าอายุจะแตกต่างกันค่อนข้างมาก และยังมีเด็กผู้ชายที่อายุมากกว่าซิงซิงประมาณสองปีอีกคนหนึ่ง
“สวัสดีจ้ะป้าหลี่ นี่คือซิงซิงเหรอ? น่ารักจริง ๆ” ผู้หญิงดูจะอายุน้อยกว่าผู้ชายมาก เหมือนกับยังไม่บรรลุนิติภาวะเลย
ดูเหมือนว่าเธอจะรู้จักหลี่ฟาง หญิงสาวเดินเข้ามาเป็คนแรก ยิ้มและลูบหัวของซิงซิง
ซิงซิงไม่ใช่เด็กที่กลัวคนแปลกหน้า
แต่ว่าตอนที่ผู้หญิงคนนั้นยื่นมือมา เธอกลับหดคอโดยสัญชาตญาณ และรู้สึกชาไปทั้งด้านหลัง
เหมือนกำลังเจอกับตัวหนอนที่เธอกลัวที่สุด
แต่หลี่ฟางไม่อนุญาตให้เธอถอยหลัง
หลี่ฟางดันหลังของซิงซิง เด็กน้อยจึงสะดุดไปด้านหน้าสองก้าว
ทันใดนั้นก็มีมือคู่หนึ่งยื่นออกมาดึงเธอไปไว้ในอ้อมกอดแทน
เธอเงยหน้ามอง เขาคือผู้ชายที่นั่งอยู่เมื่อกี้นี้
ชายคนนี้สวมแว่นตา ร่องรอยบนใบหน้าบ่งบอกว่าเขาไม่ใช่คนที่อายุน้อย แม้ว่าตาของเขากำลังยิ้ม แต่ก็ดูเหมือนไม่ใช่เลย
“สวยจริง ๆ ด้วย สวยกว่าเด็กน้อยที่อยู่ในโทรทัศน์พวกนั้นเสียอีก”
ซิงซิงพยายามดิ้น แต่ก็ดิ้นไม่หลุด
มือของชายคนนั้นยิ่งกอดแน่นเข้าไปอีก
มือของเขากระชับอยู่ที่ด้านหลังของเด็กน้อย มือเย็นมาก ทำให้ซิงซิงรู้สึกหนาวไปทั้งตัว
ท้องของเธอปั่นป่วน เค้กสตรอวเบอร์รีที่กินไปเมื่อเช้าเหมือนจะกลายเป็หนอนที่ติดอยู่ในลำคอของเธอพร้อมกับดิ้นทีละเล็กน้อย
“อ้วกกก——”
ซิงซิงอ้วกออกมา มันเลอะไปทั้งตัวของผู้ชายคนนั้น
คู่สามีภรรยาตกตะลึง ส่วนหลี่ฟางก็หน้าเปลี่ยนสีในทันที!
เธอก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แล้วดึงเสื้อด้านหลังของซิงซิงเพื่อหิ้วตัวเด็กน้อยออกมา
จากนั้นจึงกล่าวขอโทษชายหนุ่มที่กำลังขมวดคิ้วอยู่ด้วยความรู้สึกผิด
“ขอโทษจริง ๆ นะคะ เมื่อคืนเด็กคนนี้นอนถีบผ้าห่ม เลยเป็หวัดขึ้นมาน่ะค่ะ เดี๋ยวฉันจะให้คนเอาเสื้อผ้าสะอาดมาให้คุณนะคะ ต้องขอโทษด้วยค่ะ ฉันขอพาเด็กไปทำความสะอาดสักครู่นะคะ”
ซิงซิงรู้สึกไม่สบายตัวเป็อย่างมาก หายใจไม่ออกเพราะถูกดึง ท้องไส้ไม่ดี และอ้วกจนน้ำตาไหลออกมา
ดูแล้วน่าเวทนาอย่างยิ่ง
เธอไม่สบายใจเลย และสิ่งที่ทำให้เด็กน้อยไม่สบายใจยิ่งขึ้นไปอีกก็คือตอนที่ผู้ชายคนนั้นกำลังพูด สายตาของเขามองเธออยู่ตลอดเวลา
สายตาแบบนั้น…ทำให้เธอกลัว
“ไม่เป็ไรหรอก” ชายคนนั้นพูด “เด็กละนะ เข้าใจได้”
หลี่ฟางได้ฟังแบบนั้นก็ยิ้มขึ้นมา
สำเร็จแล้ว ลูกค้าพอใจมาก
723
