ไม่นานหลังจากนั้น
มู่เฉินและมู่เสินฉวนที่สนทนากันเสร็จก็แยกย้ายกลับไปที่ห้องพักของตน
ในเวลานี้ ก็เกิดแสงวาบออกมาจากแหวนโบราณและเสียงของปรมาจารย์ิญญาก็ดังขึ้น
“ไม่คิดเลยว่าตระกูลมู่ของเ้าจะมีของดีขนาดนี้อยู่ด้วย”
“มีผู้นำตระกูลในระดับตำหนักม่วง”
มู่เฉินยิ้ม
“ศิษย์ก็เพิ่งรู้”
“ท่านลุงสามปิดด่านฝึกตนมาถึงสิบปีคนในตระกูลต่างคิดว่าเขาตายไปแล้ว”
“ตอนนี้ได้กลับมาพบกันอีกครั้งราวกับอยู่กันคนละภพแล้ว”
“หือ?”
“สิบปีของการปิดด่าน...”
ปรมาจารย์ิญญาประหลาดใจเล็กน้อย
“จากการสังเกตการณ์สนทนาของเขาเมื่อครู่นี้ข้าพอจะเห็นได้ว่าเขาเป็คนที่กล้าหาญมาก”
“น่าเสียดาย”
“ถ้าเขาไม่ได้เกิดในเมืองเล็กๆอย่างเมืองชิงหยุน เขาอาจกลายเป็ผู้ยิ่งใหญ่กว่านี้ไปแล้ว!”
มู่เฉินพยักหน้า
ปรมาจารย์ของเขาเคยเป็ผู้ฝึกตนระดับสูงสุดในระดับไฟศักดิ์สิทธิ์และมีวิสัยทัศน์กว้างไกล
ที่ประเมินผู้นำตระกูลเล็กๆเช่นนี้ได้ ก็แสดงให้เห็นถึงสิ่งนี้
จากนั้นเขาก็นำยา ตำรายุทธวิธีและอาวุธวิเศษที่มู่เสินฉวนมอบให้มาตรวจสอบทีละชิ้น
เมื่อเขาเปิดตำราต่อสู้ขั้นเซวียนระดับสูง
พืชแปลกๆ ที่แผ่ไอเย็นก็ร่วงหล่นลงมาทันที
“หืม?”
มู่เฉินหยิบมันขึ้นมา ความประหลาดใจปรากฏอยู่บนใบหน้า
“ทำไมถึงมีสมุนไพริญญาอยู่ด้วย?”
“นี่มัน... ดอกไท่หยินบำรุงิญญา!”
“มีผลในการบำรุงจิตััศักดิ์สิทธิ์ของผู้ฝึกตนและมีค่ามาก”
ปรมาจารย์ิญญาลังเลจ้องมองครู่หนึ่งแล้วจึงพูดออกมา
มู่เฉินมีพร์ที่ยอดเยี่ยมและหาใช่คนโง่ไม่
เขาเดาได้ทันทีว่ามู่เสินฉวนจงใจทิ้งมันไว้ให้
“ท่านอาจารย์... ท่านลุงสามอาจรู้ถึงการมีอยู่ของท่านแล้ว”
ปรมาจารย์ิญญายิ้ม
“ช่างเถอะเขาไม่ได้มีเจตนาร้าย”
“ข้าจะจดจำเื่นี้ไว้ให้ขึ้นใจข้าติดหนี้บุญคุณตระกูลมู่ของเ้าอีกแล้ว”
“แต่อย่างไรก็ตาม...”
“ผู้นำตระกูลมู่ของเ้าดูเหมือนจะไม่ธรรมดาเลยนะ”
...
ในห้องโถงใหญ่
มู่เสินฉวนนั่งขัดสมาธิ และกำลังอ่านตำราการต่อสู้ระดับสูงขั้นตี้ที่ระบบส่งคืน
วิธีการต่อสู้นี้เรียกว่าพลังปราณห้าธาตุสยบนรก
เป็วิธีการต่อสู้ที่เน้นการโจมตีที่รุนแรงและควบแน่นไปด้วยพลังงานของห้าธาตุอันทรงพลัง
ต้องรู้ก่อนว่าตระกูลมู่ได้พัฒนามาเป็เวลาหลายร้อยปีในเมืองชิงหยุนและการต่อสู้ประจำตระกูลก็เป็เพียงวิธีการต่อสู้ขั้นตี้ระดับต่ำ
โดยเฉพาะสมาชิกในตระกูลที่มีส่วนสำคัญต่อตระกูลเท่านั้นที่สามารถฝึกฝนได้
เห็นได้ชัดว่าวิธีการต่อสู้นั้นล้ำค่ามากแค่ไหน
ทั่วทั้งราชวงศ์ต้าหยานเกรงว่าแม้แต่ผู้ฝึกตนระดับตำหนักม่วงบางคนก็ยังไม่ได้มัน
เมื่อฝึกฝนสำเร็จพลังจะต้องน่ากลัวอย่างยิ่ง!
ไม่รู้ว่าจะโจมตีข้ามระดับได้หรือไม่
ในไม่ช้า มู่เสินฉวนก็ทำสมาธิลงแล้วเริ่มการฝึกฝน
...
เมืองชิงหยุน ตระกูลหวัง
ในห้องโถงด้านข้างมีผู้คนพลุกพล่าน
เมื่อมองไปรอบๆก็เห็นได้ชัดว่าพวกเขาล้วนเป็บุคคลระดับสูงของตระกูลหวัง
ในเวลานี้พวกเขาทั้งหมดจ้องมองไปยังร่างผอมบางที่อยู่ข้างหน้า ใบหน้าพวกเขาล้วนเปี่ยมไปด้วยความเคารพ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอีกฝ่ายเป็ใคร
เขาคือบรรพบุรุษระดับครึ่งก้าวตำหนักม่วงของตระกูลหวังที่ซ่อนตัวมานานหลายปีนั่นเอง!
“ท่านบรรพบุรุษข่าวกระจายออกไปสามวันแล้ว”
“ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆจากตระกูลมู่”
“ข้าคิดว่ามู่เสินฉวนต้องล้มเหลวในการบรรลุระดับตำหนักม่วง และตายไปแล้วแน่!”
หลังจากบรรพบุรุษของตระกูลหวังได้ยินก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรออกมา
เขาดูเหมือนชายชราที่กำลังจะตายและกลิ่นอายแห่งความตายก็ล้อมรอบตัวเขาอยู่ตลอดเวลา
ราวกับว่าเปลวไฟแห่งชีวิตจะดับลงได้ทุกเมื่อ
สักพักใหญ่ เขาก็เปล่งเสียงอันแหบแห้งออกมา
“ข้าจะรับผิดชอบในเื่การต่อสู้เท่านั้นส่วนเื่อื่นๆ ให้เสี่ยวไห่เป็ผู้ตัดสินใจ”
“ขอรับ ท่านบรรพบุรุษ!”
ในเวลานี้ หวังไห่ผู้นำตระกูลหวังรุ่นปัจจุบันก็ได้ลุกขึ้นยืน และกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“มู่เสินฉวนคนนี้ทำตัวโอหังทรายเม็ดเล็กๆ แบบนี้ไม่เคยอยู่ในสายตาของพวกเรา”
“เขาไม่ได้ปรากฏตัวจนถึงตอนนี้เป็ไปได้มากว่าเขาอาจจะตายไปแล้ว”
“แต่อย่างไรก็ตามเพื่อความปลอดภัย ทุกคนควรจะรออีกสองวัน”
“และในอีกสองวันข้างหน้า ให้เดินไปตามแผนที่วางไว้!”
ผู้าุโของตระกูลหวังพยักหน้ารับรู้และตอบรับพร้อมกัน
“ขอรับ!”
ในเวลานี้ ก็ได้มีชายชราคนหนึ่งที่อยู่ตรงมุมห้องลุกขึ้นยืนก่อนจะพูดขึ้นมาเสียงแ่
“ท่านผู้นำตระกูล”
“จากการสังเกตของข้าใน่ไม่กี่วันที่ผ่านมาดูเหมือนว่าคุณชายเยียนจากถ้ำหลิงซูจะเกิดความรู้สึกบางอย่างต่อคุณหนูเยี่ยนหรัน”
“ในวันที่ถอนหมั้นท่าน้าให้เขาเดินทางไปด้วยหรือไม่?”
หวังไห่ขมวดคิ้วและครุ่นคิด
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาตอบกลับไป
“ตำแหน่งของเยี่ยนจู่ในถ้ำหลิงซูนั้นก็ไม่ได้ต่ำต้อยอีกทั้งยังเป็ศิษย์เอกของผู้ฝึกตนระดับตำหนักม่วง”
“ถ้าเขากับเยี่ยนหรันได้อยู่ด้วยกันแน่นอนว่ามันย่อมเป็เื่ดีอยู่แล้ว และเขาจะกลายเป็ผู้ช่วยที่ดีสำหรับตระกูลของเราในภายภาคหน้า
“แต่เราไม่สามารถตัดสินใจเลือกในเื่นี้เองได้”
“ต้องให้เยี่ยนหรันเป็คนพูดเอง”
“เพื่อป้องกันไม่ให้ถ้ำหลิงซูเข้าใจผิดว่าตระกูลหวังของเรากำลังใช้ศิษย์ของพวกเขาเป็เครื่องมือในการหาผลประโยชน์”
“ถ้าเรามาเป็ศัตรูกันเพราะเื่นี้มันก็ไม่คุ้มค่า”
หลังจากฟังแล้วผู้าุโของตระกูลหวังก็พยักหน้าเห็นด้วย
ผู้นำตระกูลก็คือผู้นำตระกูล
ความคิดของเขาละเอียดอ่อนและยากที่คนทั่วไปจะเทียบได้
อย่างไรก็ตาม ในครั้งนี้บรรพบุรุษระดับครึ่งก้าวตำหนักม่วงจะเป็บุคคลที่ออกหน้าอย่างเต็มที่ส่วนเยียนจู่ที่อยู่ในระดับแก่นปราณขั้นสามนั้น จะไม่ได้เข้ามามีอิทธิพลต่อสถานการณ์โดยรวมในครั้งนี้มากนัก
เขาเป็เพียงน้ำตาลที่โรยบนชิ้นขนมหวานเท่านั้น
1K
![[อ้อแอ้อู้โอ้ว!] พ่อของข้าคือผู้กล้าอันดับหนึ่ง!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/3efa93075e69b069983b17f5cb1574d9.webp)
