ฉลามคลั่งรัก 30 : การเอาคืน
#ฉลามคลั่งรัก
“ไม่จริงน่า...” ผมเบิกตากว้างนิ่งค้างกับคำพูดนั้นผมรู้ว่าริชาร์ดใจดำขนาดไหนแต่การที่เขายิงน้องสาวตัวเองตายก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรทำ “เขาฆ่าแม่คุณได้ยังไงเธอเป็นน้องสาวเขานะ”
“แม่ผมเลือกที่จะต่อต้านคำสั่งและริชาร์ดก็สนใจเม็ดเงินมากกว่าครอบครัวตัวเอง”
“ทันทีที่เขารู้ว่าเซ็บมีเงินมหาศาล เขาเอาข้อมูลของเราไปขายพยายามโน้มน้าวพ่อคุณแล้วแต่ก็ไม่ได้อะไรไป สุดท้ายเซ็บเลยมาจับตัวพวกเขาไปหวังจะได้เป็นเจ้าของพวกเรา” ดายเสริมทัพคำพูดน้องชายส่งผลให้ภาพวันที่พ่อแม่ผมตายเวียนมาหา “เรื่องหลังจากนั้นคุณก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเรานึกว่าเขาจะหยุดตั้งแต่ที่พ่อแม่คุณจากไป”
“แต่พอเขารู้ว่าคุณยังอยู่ เขาก็รอดูว่าคุณจะมาเอาคืนไหม”
“แต่ผมจำเขาไม่ได้ กระทั่งเห็นเขาวันนั้น” ผมเลียปาก ไม่ใช่ว่าไม่อยากเอาคืนแต่เพราะความทรงจำของผมขาดหายผมเลยไม่รู้จะตามหายังไงยิ่งไปกว่านั้นเอริคเป็นคนขอให้ผมหยุด เขาไม่อยากเห็นผมคิดมากจนฝันร้าย “แต่ผมได้ยินริชาร์ดบอกว่าเขาส่งคนมาอยู่ในศูนย์วิจัยพวกคุณรู้ใช่ไหมว่าใคร ?”
“เรื่องนั้นเราไม่รู้หรอก” ทั้งสองส่ายหน้า “เรารู้แค่ว่าเซ็บยังอยู่ และเราต้องเอาคืนให้ได้”
“นั่นคือสาเหตุว่าทำไมคุณถึงล่มเรือจนได้แผลที่หลังมา”
“พวกเราพยายามค้นหาเซ็บ ถ้าเราฆ่าเขาก่อน คุณก็จะไม่ต้องจมอยู่กับอดีตอีก”
“…”
“ผมเสียใจที่ทำให้คุณต้องมาอยู่ในจุดนี้ คุณควรมีชีวิตที่ดีไม่ใช่นั่งนับวันรอความตาย” คำพูดของดายทำผมหลุบตาต่ำตลอดเวลาที่ผ่านมาผมเฝ้ารอให้ตัวเองได้ไปหาครอบครัวที่ล่วงลับไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แม้แต่นาทีเดียว เพราะยิ่งหายใจมากเท่าไหร่ก็ต้องยิ่งแบกรับในสิ่งที่ถูกทิ้งไว้ให้มากขึ้นเท่านั้น
ไม่มีใครสนุกที่ชีวิตต้องมาติดอยู่กับฉลามหรืออะไรก็ตามที่สามารถฆ่าคนรอบข้างได้ทุกเวลาที่มันอยากทำถึงอย่างนั้นด้วยความที่สัญญากับพ่อ คำสัตย์เหล่านั้นผมจะไม่มีวันหันหลังผมไม่อยากถูกมองว่าเป็นลูกอกตัญญูที่พอเขาจากไป ผมก็ทิ้งทุกอย่าง
ผมรักครอบครัวผมมากและก็รักพวกเขามากเช่นกัน
“ผมเข้าใจถ้าคุณจะอยากทิ้งพวกเรา”
“ผมแค่เคยคิด แต่ผมไม่เคยทำ”
“…”
“ถึงผมจะขึ้นฝั่งไปนอนกับใคร สุดท้ายแล้วผมก็จะกลับมาหาพวกคุณทุกครั้งผมทิ้งครอบครัวตัวเองไม่ได้ นอกจากพวกคุณผมก็ไม่มีใคร”
“โซล”
“ขอบคุณที่ในที่สุดก็ยอมเล่าว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดจากอะไร”
“คุณจะให้อภัยพวกเราไหม ?”
“ไม่ใช่ตอนนี้” ผมยกยิ้ม ไม่ได้มาดร้ายแค่ยิ้มปกติ “ช่วงชีวิตที่ผ่านมาผมแบกรับอะไรมามากการได้รู้ความจริงไม่ได้แปลว่าผมยกโทษให้กับสิ่งที่พวกคุณทำลงไป”
“…”
“มันก็แค่ช่วยเยียวยาแผลที่พวกคุณสร้างไว้ มันไม่ได้หายสนิทหรอกนะ” สองหนุ่มซึมลงอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาคงคาดหวังที่จะได้รับการให้อภัยจากผมแต่อย่างที่บอกคำขอโทษมันช่วยให้ความผิดลดลง ทว่ามันไม่ได้ทำให้ทุกอย่างหายไปมันก็ยังอยู่ที่เดิม เป็นจิ๊กซอว์ที่บอกให้รู้ว่าทุกการกระทำประกอบเป็นภาพต่าง ๆ ได้“ชั่วชีวิตที่ผ่านมา ผมรู้จักพวกคุณน้อยเกินไป”
“แล้วคุณอยากให้พวกเราทำยังไง ?” ดายถามผมเห็นความกังวลในดวงตาเขา “จะให้พวกเรารับผิดชอบยังไงกับแผลที่สร้างขึ้น”
“คุณบอกว่าจะเล่าความจริงทั้งหมดให้ผมฟังหลังจากที่เราจบทุกปัญหาหมดแล้วใช่ไหม”
“อะ...”
“นั่นแปลว่าเซ็บยังไม่ตาย ปัญหาของเรายังไม่จบ” คำพูดของผมทำให้ทั้งสองชะงักเท่าที่ผมประมวลผลคือเซ็บเป็นต้นตอที่ทำให้พวกเราสูญเสียทุกอย่างผมคิดเสมอว่าผมต้องเสียทุกสิ่งไปเพราะพวกเขาแต่ผมไม่เคยคิดว่าพวกเขาเองก็ต้องแลกอะไรตั้งหลายอย่างเช่นกัน
เพราะงั้นก่อนที่จะให้อภัยกันหรือเริ่มต้นใหม่เราก็ควรปิดฉากเรื่องที่ค้างไว้ให้หมด
“เราต้องจัดการทุกอย่างให้จบแล้วผมจะบอกว่าผมอยากได้อะไรจากพวกคุณ”
“มันคงไม่ใช่การขอให้เราปล่อยคุณไปหรอกใช่ไหมที่รัก”ดีแลนแย้งถามความกังวลฉายชัดอยู่ในดวงตาทั้งที่ปกติจะเป็นฉลามที่มีความดุดันและมั่นใจแท้ ๆ “ถ้าแบบนั้นเราคงรับไม่ได้ ถึงจะรู้ว่าความผิดมันเยอะเกินกว่าจะรั้งคุณไว้แต่ให้ปล่อยคุณไป...ผมทนไม่ได้หรอก”
“ก็อยู่ที่ว่าหลังจากนี้ พวกคุณจะทำให้ผมเชื่อใจมากน้อยแค่ไหน”
“…”
“ผมคาดเดาอะไรไม่ได้ บางอย่างเราก็ต้องช่วยกัน คุณเข้าใจไหมดีแลน” ผมสบตาเขา ไม่ได้บอกให้เขาคลายกังวล แค่บอกให้เขารู้ว่าเรายังต้องเรียนรู้กันอีกมาก“ด้านที่พวกคุณปิดบัง ผมไม่เคยรู้จักมันเลยสักอย่างตอนคุณเป็นฉลามผมเชื่อใจได้เพราะผมรู้ว่านิสัยของพวกคุณเป็นยังไง”
“ตอนเป็นมนุษย์เราก็ไม่ได้เปลี่ยนไป เผลอ ๆดูจะอ่อนโยนกว่าตอนเป็นฉลามเยอะเลย” เขาแก้ต่างดูจะไม่อยากให้ผมทิ้งไปสุดฤทธิ์ “พวกเราจริงใจกับคุณมากจริง ๆนะ ทุกสิ่งที่ทำให้มันคือความรักและซื่อสัตย์”
“ความผิดของพวกคุณมันใหญ่นะดีแลน พวกคุณเลือกที่จะโกหกผมมาแปดปีเต็มเลยนะ”
“ที่รัก”
“เพราะงั้นพวกคุณก็ต้องได้รับบทเรียนที่ฝากผมไว้ ผมไม่ใจอ่อนง่าย ๆ หรอก” ดีแลนเป็นคนแรกที่ทำหน้าหงอยใส่ผมให้ความรู้สึกเหมือนหมาหูตกทั้งที่เป็นฉลามส่วนดายเขาไม่ใช่พวกที่เล่นใหญ่อะไรอยู่แล้ว เขาเคารพทุกการตัดสินใจของผมและอย่างที่ผมบอกไปผมอยากเคลียร์ทุกอย่างให้จบ
ไม่งั้นพวกเราทั้งสามคนก็ต้องติดอยู่ในวังวนฆ่าคนไปมาไม่เลิกสักที
“แค่ตอนนี้คุณเข้าใจก็ดีมากแล้ว”
“อย่าให้ผมรู้ว่าพวกคุณโกหกผมอีกก็แล้วกันความเชื่อใจกับโอกาสมันไม่ได้มีให้มากขนาดนั้น”ผมตอบกลับให้ดายเข้าใจว่ามนุษย์มีเรื่องให้คิดเยอะกว่าเข้าใจ “แต่ตอนนี้พวกคุณไม่ต้องกลัวแล้วว่าผมจะรับไม่ได้ผมรับได้และไม่กลัวไม่ว่าพวกคุณจะเป็นอะไร”
“…”
“เลิกกลัวที่จะพูดความจริงกับผมเข้าใจไหม ไม่งั้นคุณจะไม่ได้อะไรเลยแม้แต่ลมหายใจผม มันก็จะไม่เป็นของพวกคุณ”คำขู่ถูกสร้างเพื่อให้รู้ว่าผมไว้ใจพวกเขามากแค่ไหนส่งผลให้ทั้งคู่เอ่ยคำขอโทษอีกครั้ง เสียงแผ่วเบาบีบเข้าไปในหัวใจ
ผมรู้ว่าพวกเขากลัวไม่มีใครบอกว่านักล่ากลัวไม่ได้ แต่ตอนนี้เราไม่จำเป็นต้องกลัวอะไร
ผลลัพธ์ที่ผมฝากไว้มันก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดี
ผมไม่ได้พูดอะไรต่อหลังจากตอนนั้นทำเพียงแค่ลูบแก้มพวกเขาเป็นการปลอบขวัญ ดีที่สุดท้ายแล้วเราก็ได้เคลียร์ใจกันผมยังมีอีกหลายอย่างให้คิด ทว่าอย่างน้อยเรื่องที่ติดอยู่ในใจมันก็หายวับเป็นเหมือนกับรูปภาพที่ถูกน้ำหยดลงทุกวันจนเลือนราง
ผมเชื่อว่าสักวันหยดน้ำเหล่านั้นจะเปลี่ยนรูปภาพให้กลายเป็นเพียงกระดาษใบใหม่ที่รอแต้มสีใส่
และไม่ว่าสีพวกนั้นจะเป็นสีอะไร...
ผมก็ยินดีถ้าพวกเขาจะเป็นคนลงสีมัน
สองหนุ่มผล็อยหลับตอนเคลียร์ใจเสร็จผมนั่งมองดูพวกเขา ดีแลนนอนตักกอดเอวผมไว้แน่น ส่วนดายแค่ดึงมือผมไปจับทิ้งตัวลงนอนด้านข้างขณะที่ผมนั่งอยู่กึ่งกลางระหว่างพวกเขา ผมกวาดตามองตำหนิต่าง ๆที่เด่นชัดพลางคิดว่าก่อนหน้าที่เราเจอกัน พวกเขาเจออะไรมาบ้าง
เดม่อนต้องตายปกป้องพ่อผมให้มีชีวิตเพื่อสร้างศูนย์วิจัย
แม่ของดีแลนต้องจากไปเพราะปิดความลับไม่ให้ใครรู้ว่าพวกเขาเป็นอะไรได้ เรื่องมันจะไม่เกิดถ้าริชาร์ดไม่หวังเงินเกินตัวไป นอกจากนี้เซ็บยังเป็นตัวร้าย
เขาทำลายทุกสิ่งไม่เว้นกระทั่งลูกชายของเขาเอง
“ตามหาเขาด้วย ดูแลผมด้วยคงเหนื่อยมากสินะ”
“…”
“หลังจากนี้ไม่ต้องกลัวอะไรแล้วนะ”
“…”
“ผมอยู่กับพวกคุณแล้ว”
ผมตื่นมาอีกทีเช้าของวันใหม่
ตกอยู่ในวงแขนของพวกเขาที่กักตัวไม่ยอมให้ไปไหนดูท่าว่าเมื่อคืนจะมีคนฝันร้ายถึงได้ไม่ปล่อยตัวผมไปแบบนี้ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ได้ตำหนิ ดีซะอีกที่ได้ตื่นมาเจอพวกเขาผมชอบการตื่นมาในวงแขนของใครสักคน สัมผัสลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดผิวของผม
เสียดายที่ช่วงเวลาแห่งความสุขมันต้องหยุดลง
“ผมต้องไปหาโนเอล” ประโยคแรกของวันถูกเอื้อนเอ่ยตอนเดินลงมาข้างล่าง “เขารู้ว่าเซ็บอยู่ไหนและมันคงดีกว่าถ้าพาเขาไป”
“จริงๆ เราหาตัวเขาเองก็ได้”
“ผมไม่ให้ทำ” ผมตอบกลับดายเลยหยุดประโยคต่อมา “คุณเอาแต่หาเขาแล้วทำลายเรือต่างๆ เราควรจะหาแบบเจาะจุดไปเลยไม่ใช่ตีความเสี่ยงในวงกว้าง”
“…”
“ผมจะไม่ยอมให้คนอื่นโดนลากมาเกี่ยวข้องอีกแล้วต่อให้เขาจะเป็นคนของเซ็บหรือไม่ใช่ก็ตาม ถ้าเขาทำผิดกฏหมายจะจัดการเขาเอง” สองพี่น้องสบตากันนิ่ง การเปลี่ยนนิสัยเขาทันทีคงไม่ใช่เรื่องง่ายแต่เรื่องนี้มันจำเป็นจริง ๆ ผมอยากจำกัดพื้นที่ให้แคบลงเนื่องจากเรามีตัวช่วย “คุณรู้ใช่ไหมว่าโนเอลพักอยู่ที่ไหน ผมติดต่อเขาไม่ได้เพราะมือถือโจเอลพังไปแล้ว”
“แต่เราเก็บมือถือคุณไว้นะ” ดีแลนแย้งผมเลยเลิกคิ้วใส่ “ก็ตอนนั้นคุณใส่ถุงแล้วโยนล่อพวกผมไว้ไม่ใช่หรือไงผมเก็บไว้ทันก่อนน้ำจะเข้าเครื่อง”
ร่างสูงพูดพร้อมเดินเข้าไปในห้องลับผมสารภาพความจริงไปแล้วว่ารู้ทุกอย่างจากห้องนั้นตกใจกว่านั้นคือบ้านหลังนี้พ่อผมสร้างไว้ให้ครอบครัวพวกเขาอยู่กัน เป็นบ้านลับ ๆขนาดริชาร์ดที่สนิทกับพ่อยังหาไม่เจอ ดีแลนเดินออกมาพร้อมมือถือผมแปลกใจนิดหน่อยที่มันยังใช้การได้
“กะจะแกล้งว่าทำหายเพื่อที่จะได้เก็บไว้ดูรูปคุณสักหน่อยแต่ตอนนี้คงโกหกไม่ทันแล้ว”
“คุณไม่จำเป็นต้องดูรูปเพราะผมอยู่ตรงนี้”
“โซล”
“อยากดูผมก็มองผมสิรูปพวกนี้ไม่สำคัญ” ดีแลนชะงักไปสักพักก่อนจะยิ้มหวานด้วยความดีใจผมรับมือถือมากดดูตรวจสอบว่าระบบอะไรยังใช้ได้ไหมมีมิสคอลไม่ต่ำกว่าสามสิบสายที่โทรมาในช่วงที่ผมหายตัวไป ผมเลียปากกดพวกมันดูว่ามีอะไรที่น่าสนใจบ้าง
สิ่งแรกที่ผมทำคือเปิดดูกล้องวงจรปิดระบบที่แนชลีย์ทำไว้จะไม่มีใครรู้ว่าผมแอบดูอยู่
“พวกนี้...คือใคร”
“หืม?”
“มีคนบุกรุกศูนย์วิจัยผม”ผมย่นคิ้วจ้องมองคนมากหน้าหลายตาที่เดินเข้าออกห้องควบคุมกันว่าเล่นมีอุปกรณ์มากมายโยงใยคอมพิวเตอร์เต็มไปหมด ผมมองไม่เห็นว่าพวกเขาเปิดอะไรดูกันอยู่ที่เห็นคือในห้องควบคุมไม่มีคนรู้จัก ผมเปลี่ยนกล้องดูว่าทีมงานของผมหายไปไหนหมดตรงทางเดินมีแค่คนที่สวมชุดสีดำ
ชุดที่เหมือนกับ...
“คนของเซ็บ” ผมเลียปากเป็นจังหวะเดียวกับที่พวกเขาชะโงกหน้ามามองภาพจากจอมือถือผมดวงตาพวกเขาจดจ่อมองหาว่าจอร์แดนหรือคนอื่นอยู่ที่ไหนกระทั่งเลื่อนสายตากลับมาที่ห้องวิจัย นาทีนั้นผมได้แต่เบิกตากว้างมองดูจอร์แดนกับแนชลีย์ที่ถูกผลักเข้ามาในห้อง
ร่างของพวกเขาชนโต๊ะผมไม่ได้ยินเสียงเพราะกล้องมันไม่ได้ติดลำโพง แถมยังเป็นกล้องที่ถ่ายจากมุมระยะไกลผมมุ่ยคิ้วหนัก มองดูว่าเกิดอะไร โอเว่นเดินตามเข้ามาคุยอะไรสักอย่างที่พาให้จอร์แดนส่ายหน้าราวกับไม่ยอมฟัง
โอเว่นเลยสวนกลับปืนในมือถูกยกชี้หน้าโดยไม่สนใจว่านั่นคือคนที่เขาร่วมงานมานานแค่ไหน
“นี่เขาคิดจะทำอะไร”
“เขาอาจจะให้จอร์แดนหาข้อมูล” ผมตอบดาย หัวใจคล้ายจะหล่นวูบเมื่อเห็นเจ้าตัวถูกกดให้นั่งบนเก้าอี้โอเว่นไม่เคยรุนแรงกับคนที่นี่ทว่าพอเขากลายเป็นคนของริชาร์ดเขาก็ดูจะป่าเถื่อนขึ้นอย่างเห็นได้ชัดแนชลีย์ถูกจับล็อกคอ จอร์แดนเลยจำเป็นต้องคีย์บางอย่างลงคอมไปส่งผลให้พวกคนที่ผมไม่รู้จักได้ทำอะไรต่อมิอะไรอย่างคล่องขึ้น
ผมกำหมัดแน่นขบกรามจนฟันเกือบหักผมไม่รู้หรอกว่าโอเว่นไปพูดอีท่าไหนทุกอย่างเลยกลายเป็นแบบนี้ได้แต่การที่เขามาข่มเหงคนของผมก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำไม่ใช่หรือไง ความเป็นมนุษย์ของเขาหายไปไหนฉลามยังซื่อสัตย์กว่าเขาเยอะเลย
“เซ็บอยู่ที่ศูนย์วิจัยโอเว่นต้องเป็นคนจัดการอะไร ๆ ให้เขาแน่ ๆ”
“งั้นผมกับพี่จะไปที่นั่นเอง”
“คุณรออยู่ที่นี่แล้วเราจะรีบกลับมา”
“ฝันเถอะ”ผมสวนใส่รั้งแขนของพวกเขาไว้ก่อนที่จะได้ไปไหน “ผมไม่ยอมให้พวกคุณไปแน่ เราสัญญาแล้วว่าจะจัดการเรื่องนี้ด้วยกัน”
“แต่นี่มันอันตรายมากนะโซลถ้าคุณไปด้วยเราจะยิ่งเป็นห่วง”
“พวกคุณไปผมก็เป็นห่วงเหมือนกันตอนนี้พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะ ผมจะไม่ยอมให้พวกคุณทิ้งผมไปเสี่ยงเองหรอก” ผมค้านหัวชนฝา ส่งผลให้ทั้งสองมองหน้ากันไปมาอย่างชั่งใจผมรู้ว่าผมหัวรั้น แต่ใครจะไปอยู่เฉย ๆ ได้ ศูนย์วิจัยคือบ้านของผมสถานที่เดียวที่พ่อทิ้งไว้ให้ก่อนจากไป
ในเมื่อมีคนบุกรุกเข้าไปผมก็ต้องไปทวงคืน
“ผมจะไปด้วยจะไม่มีการทิ้งใครไว้ข้างหลัง”
“แต่เราจัดการเองได้นะที่รักแค่ชั่วแวบเดียวพวกมันก็ตายหมดแล้ว” ดีแลนจับแขนผม บีบเบา ๆ เป็นเชิงให้วางใจ“คุณไม่ต้องห่วงว่าเราจะเป็นอะไร เราเอาตัวรอดได้เชื่อสิ”
“ผมจะเชื่อถ้าเกิดโอเว่นหรือเอริคไม่ได้อยู่ที่นั่น”
“อะ...”
“พวกเขารู้จักพวกคุณพอๆ กับผมนะ ถ้าเขาร่วมมือกับเซ็บจริงผมยิ่งต้องไปด้วย”ผมเม้มปากแน่นไม่รู้หรอกว่าจะไว้ใจได้มากน้อยแค่ไหนกับเอริคผมยังคิดว่าพอจะคุยกับเขาได้ ส่วนโอเว่นนี่คงต้องวัดใจ “เราจะไปด้วยกัน”
ผมสบตาพวกเขาแสดงความจริงจังให้ได้เห็นพวกเขาเลยมองหน้ากันเอง ผมเลยกระตุกแขนพวกเขาให้เชื่อฟัง เวลานี้เราจะมามัวห่วงกันเองไม่ได้แล้วมีคนอีกมากที่ต้องการความช่วยเหลือ ผมไม่กลัวหรอกถ้าข้อมูลทั้งหมดต้องหลุดไปผมยังมีอำนาจมากพอที่จะแก้ข่าวได้
แต่นั่นมันคือบ้านของผมไงพวกเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะรุกราน !
“คุณเป็นห่วงผมผมเป็นห่วงคุณ เราอยู่ด้วยกันจะได้ช่วยเหลือกันได้ ถ้าเกิดคุณไม่ให้ผมไปแล้วมีคนมาจับตัวผมที่นี่ขึ้นมาจะทำไง กว่าคุณจะว่ายกลับมาผมก็ไม่รอดแล้ว” ผมอ้างเหตุผลเพราะเราเดาไม่ได้ว่ามีคนรู้ไหมว่าพวกเราอยู่ที่นี่บางทีเขาอาจจะให้สายสืบคอยจับตาดูเราอยู่ก็ได้ “ถ้ามีปัญหาเราก็จะช่วยกันไงผมสัญญาว่าผมจะไม่พาตัวเองไปเสี่ยง”
“แค่คุณพูดว่าจะไปก็เสี่ยงแล้วโซล” ดายว่ากลับ แววตาของเขาฉายความกังวลขึ้นมาซ่อนไว้ใต้ความนิ่งงัน “ถึงผมจะมั่นใจว่าเราจะปกป้องคุณได้ แต่ผมก็อยากให้คุณอยู่บนฝั่ง”
“ผมจะไม่ยอมให้คนพวกนั้นมาทำลายบ้านผมหรอกนะดาย”
“…”
“ต่อให้พวกคุณกลายร่างเป็นฉลามมารั้งผมไว้ผมก็จะหาทางไปให้ได้อยู่ดี”นี่คือความจริงที่พวกเขาปฏิเสธไม่ได้ทุกครั้งที่ผมจะออกไปไหนพวกเขาไม่เคยรั้งผมได้ แม้จะอยู่ในร่างมนุษย์สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ไป เชื่อสิว่าถ้าพวกเขาขังผมไว้ผมก็จะทำให้พวกเขาไม่ได้ไปเหมือนกัน
พี่น้องครุ่นคิดอย่างหนักเสียดายที่ผมไม่มีเวลาคิดมาก ผมก้มดูหน้าจออีกครั้งภาพที่เห็นคือเอริคเข้ามาในห้อง พูดอะไรบางอย่างกับโอเว่นส่งผลให้เขาเดินออกไปก่อนเรียกลูกน้องตามไปอีกขณะที่เอริคเดินมาจับบ่าจอร์แดนไว้
ผมอยากรู้ว่าพวกเขาพูดอะไรถ้าไม่ติดว่าเอริคหันมามองกล้องวงจรปิดที่เชื่อมกับมือถือผมไว้...
ดวงตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายพาให้ผมพยายามทำความเข้าใจ
ผมคิดว่าเอริคอาจจะรู้ว่าผมยังอยู่
และมันทำให้ผมต้องเค้นคอดีแลนว่าโนเอลอยู่ที่ไหนผมจำเป็นต้องพาเขาไปด้วย ไม่ใช่เพราะว่าเขาเป็นลูกของเซ็บ หรือใช้เป็นตัวประกันแต่เพราะเขาบอกว่าเรามีเป้าหมายเดียวกันนอกจากนี้เขายังบอกว่าที่นั่นมีคนของเขาอยู่
เขาเป็นตัวเลือกเดียวที่เรามีอยู่ซึ่งในที่สุดดีแลนก็ยอมพาผมมาหา
บ้านขนาดเล็กที่ไม่ได้ดูมีฐานะอะไรมากกับเจ้าของบ้านที่เปิดประตูออกมาถอนหายใจใส่
“มากันครบทีมแบบนี้แปลว่าหาเรื่องซวยมาให้ผมอีกแล้วสิ...ใช่ไหมโซล ?”
“ใช่” ผมไหวไหล่ “และคุณต้องไปกับเรา เพราะคุณก็มีส่วนเกี่ยวข้อง”
“ผมนึกว่าคุณจะพักอีกสักหน่อย ไม่คิดว่าจะ...ปกติได้เร็วขนาดนี้” คำพูดของโนเอลแฝงถึงเรื่องเมื่อวานนี้ ก็ทันทีที่ผมรู้เรื่องทั้งหมด ผมกดตัดสายเขาบอกแค่ว่าจะจัดการเรื่องที่เหลืออยู่ถ้ามันเวิร์คก็คงได้เจอกันที่ต้องบอกแบบนั้นเพราะผมเองก็คาดเดาไม่ได้ว่าทั้งสองคนจะทำยังไงตอนเห็นว่าผมรู้เรื่องนี้แล้ว
ก็ต้องขอบคุณที่เขาไม่ฉีกร่างผมทิ้งน่ะนะ
“ไปกันเถอะ ผมรู้แล้วว่าพ่อคุณอยู่ที่ไหน”
“ผมเหมือนกำลังโดนฝืนใจ”
“คุณไม่มีทางเลือกนักหรอก”ผมยกยิ้มให้เขาขณะที่ดายกับดีแลนจ้องมองเป็นการข่มขู่ โนเอลชะงักกึกใบหน้าถอดสีนิดหน่อยถึงอย่างนั้นผมก็มองเห็นว่าเขาเตรียมใจไว้บ้างการที่โดนพ่อตัวเองทำแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ต้องมีจุดหนึ่งที่รู้สึกว่าอยากเอาคืนเหมือนกัน
อีกอย่างเขาก็เป็นคนบอกผมว่าเรามีเป้าหมายเดียวกันนั่นก็แสดงให้เห็นว่าเขาเลือกข้างผมแล้ว
และต่อให้เขาอยากจะหันหลังกลับผมก็ไม่เปิดทางให้ ผมบังคับให้เขาพาเราไปที่เรือซึ่งเจ้าตัวก็แลดูจะเตรียมไว้เสร็จสรรพ ไม่ใช่เรือที่ใหญ่อะไรมากแค่พอที่จะพาเราไปได้ครึ่งทางก่อนที่จะถูกจับได้
“เราใช้เรือยางได้เพราะมันไม่มีตัวจับสัญญาณ”
กึก !
“แต่เราต้องจอดไว้ให้ไกลแล้วว่ายเข้าไปเอง ไม่งั้นถ้าพวกนั้นเห็นก็จะรู้ว่าเรามา” ผมวางแผนตอนเราอยู่บนเรือที่โนเอลเป็นคนหาตอนนี้เรากำลังมุ่งตรงไปที่ศูนย์วิจัย ถึงจะไม่มีระบบจีพีเอสนำทางผมก็ไปถึงได้ด้วยความเคยชินและจดจำได้เป็นอย่างดีว่าระยะทางประมาณไหนถึงใกล้มันมากที่สุด “ผมต้องให้พวกคุณไปล่อก่อน ถ้าดึงดูดความสนใจได้ ผมกับโนเอลจะเข้าไปที่นั่นได้ง่ายกว่า”
“แล้วคุณจะไปที่ไหนก่อนล่ะ ไปลบข้อมูลหรือว่า...”
“ไปจัดการต้นตอ” ผมสบตาโนเอลไม่มีความลังเลให้เห็นเลยสักนิด “ผมรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องดีที่ต้องพูดกับคุณแบบนี้แต่ผมไม่ใช่คนดีที่จะปล่อยให้ฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่ผมลอยนวลต่อไปได้”
“...”
“วันนี้มันต้องจบ ไม่ว่าจะเสียอะไรผมก็ยอมแลกได้ขอแค่อย่างเดียวคือผมต้องกำจัดคนที่จะมาพรากครอบครัวผมไปผมจะไม่ยอมให้เขามาวุ่นวายกับดายและดีแลนอีก”ลมหายใจถูกพ่นออกโนเอลไม่มีทางเลือกและบางทีเขาก็อาจจะรับไม่ได้ที่ผมจะต้องฆ่าพ่อเขา “แต่ถ้าคุณมีทางเลือกที่ดีกว่าก็บอกมาได้ ผมจะยอมฟังแล้วพิจารณาอีกที”
“แต่จะทำตามไหมก็อีกเรื่อง”
“ดีแลน” ดายปรามน้องชายที่พูดลอย ๆ ออกมาผมเข้าใจว่าพวกเขาอยากจะฆ่าเซ็บมากแค่ไหน “ยังไงเขาก็เป็นพ่อคุณถ้าจะห่วงมันก็ไม่แปลก”
“คนที่ไม่แม้แต่จะแยแสชีวิตคน ไม่สมควรเป็นพ่อคนหรอกดาย”
“…”
“แต่ก่อนที่คุณจะผลีผลามทำอะไร ผมก็อยากให้คุณคิดเยอะ ๆ ก่อนนะโซล” โนเอลจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม เสียดายที่ผมเบือนหน้าหนีไปมองทะเลใสวันนี้ท้องฟ้าแลดูจะไม่แจ่มใสเท่าไหร่ แต่มันก็ไม่ขุ่นมัวเหมือนพายุเข้าต่างจากเรื่องที่เราจะทำ
ทะเลสงบย่อมมีพายุแฝงอยู่เสมอ
“โอเค” ผมเลียปากดับเครื่องยนต์ตอนเราอยู่กลางมหาสมุทร ตลอดทางผมแอบคิดว่าเราจะใช้เรือยางไปดีไหมถึงเรดาร์จะจับการเคลื่อนไหวไม่ได้ แต่ถ้าเดินออกมาดูใช้กล้องส่องระยะไกลยังไงก็ต้องเห็น ทางเดียวที่จะไปได้คือว่ายน้ำไปหาเอง
แบบนั้นเราคงหมดแรงก่อนได้ทำอะไร
“คงต้องเปลี่ยนแผนใหม่”
“หา ?”
“เราจะให้ดายพาเราเข้าไปแทน”ทั้งสามหันมามองหน้าผมอย่างสงสัย มันช่วยไม่ได้ที่จะต้องใช้แผนนี้ “แทร็กเกอร์ที่ติดตัวพวกคุณยังอยู่ไหม ?”
“เราถอดออกตั้งแต่วันที่คุณยิงใส่”
“ทำแบบนี้ทุกครั้งที่ผมทำเลยเหรอ?” ดีแลนพยักหน้าทำเป็นไม่ทุกข์ร้อนทั้งที่เขาควรจะรู้ว่าแทร็กเกอร์ที่ผมสั่งทำราคาไม่ใช่ถูก ๆแต่เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยคุย “แปลว่าตอนนี้พวกคุณไม่มีเครื่องติดตามถ้าเราไปที่นั่นก็เป็นไปได้ที่พวกเขาจะไม่รู้ว่าพวกเรามา”
“ใช่”
“และปากคุณก็กว้างพอที่จะอมเราไว้ถ้าคุณพาเราเข้าไป มันจะไม่น่าสงสัยเลย”
“เดี๋ยวนะ เดี๋ยวก่อน”โนเอลยกมือห้ามขัดผมที่คุยกับดายอย่างจริงจัง “นี่คุณจะให้เราเข้าไปในปากเขาตอนเป็นฉลามเหรอ?”
“ใช่”
“พระเจ้า”
“มันเป็นทางเดียวที่เราจะเข้าไปในนั้นได้อย่างปลอดภัยเราลอบขึ้นหลังศูนย์วิจัยได้ ตรงนั้นมันเป็นทางตัน คนไม่ค่อยไป” ผมครุ่นคิดพยายามนึกถึงห้องของริชาร์ดที่เคยให้เขาได้อาศัยตรงนั้นเป็นมุมอับ ทางเดินมันสุดแค่ด้านข้างถ้าจังหวะมันเป็นใจเราสามารถไปตัดไฟเมนหลักและไฟสำรองไม่ให้พวกนั้นเห็นเราจากกล้องวงจรปิดได้
ส่วนเรื่องที่มีใครมาเห็นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่
ผมลิสต์ไว้แล้วว่าในเกมนี้มีใครรอดได้บ้าง
“คุณต้องล้อผมเล่นแน่ เขาเป็นฉลาม เขาไม่อม เขากินเรา !”
“เรากินก็ต่อเมื่อโดนกระตุ้นเท่านั้น” ดายย้อนกลับ “ถ้าคุณไม่ตื่นตัว เราก็ควบคุมตัวเองได้”
“ใช่ ไม่งั้นผมก็คงตายไปนานแล้ว”
“เพราะคุณเป็นเมียเขาไง ผมไม่ใช่หนิ”โนเอลค้านหัวชนฝา สองพี่น้องเลยมองหน้ากันเป็นการวางแผนผมแอบเลิกคิ้วใส่ดูก็รู้ว่าพวกเขามีเรื่องอะไรให้คิดกัน ทว่าก่อนจะได้ออกปากทั้งคู่ก็หงายหลังลงทะเลไป เล่นเอาผมต้องรีบไปเกาะขอบเรือมองสองวายร้ายที่คืนร่างกลายเป็นฉลามตัวใหญ่
หางยาวของดีแลนกระแทกเข้ากับเรือส่งผลให้เรือโคลงอย่างช่วยไม่ได้โนเอลรีบเกาะขอบเรือไว้ ดูก็รู้ว่าเขาไม่โอเคเท่าไหร่ทำหน้าเหยเกเหมือนไม่อยากรับรู้อะไร
เสียดายที่ผมไม่ใช่คนใจดีเท่าไหร่
“โนเอล”
“อะ...อะไร ?”
“โดด
“หา !?” ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดเต็มปากผมก็ผลักเขาลงน้ำไปก่อน ส่วนตัวเองก็โดดตามมาทีหลังเรือยางกลายเป็นเพียงไอเดียสิ้นคิดเนื่องจากเรามีทางเลือกที่ดีกว่าผมเองก็กลัวว่าสัญชาตญาณของดายจะตื่นขึ้นมาแล้วกลืนพวกเราลงท้องไป
แต่ถ้าเขาเคยพาผมรอดตายมาจากปากนั้นแล้วมันก็คงไม่แย่เท่าไหร่ ที่ผมไม่ให้ดีแลนทำเพราะคิดว่าดีแลนตอนเป็นฉลามอารมณ์ฉุนเฉียวเหมาะที่จะเป็นตัวล่อให้ดายพาเราเข้าไปมากกว่าผมจับแขนโนเอลไว้มองคนตื่นตระหนกพลางปลอบให้เขาใจเย็นลง
“อย่าโวยวายไม่งั้นดายจะกินเรา”
“งั้นคุณก็ไม่ควรผลักผมลงมาถ้าควบคุมสามีตัวเองไม่ได้ !”
“ผมควบคุมได้ตอนเขาอยู่บนเตียง” โนเอลแทบจะฉีกร่างผมติดตรงที่ว่าทำไม่ได้ ทันทีที่เขาทำร้ายผม เขาจะเป็นคนแรกที่ต้องเจอกับความตายซึ่งเจ้าตัวก็ฉลาดพอที่จะไม่ทำอะไรอย่างนั้นผมเลยกวาดตามองดูว่าเจ้าสองพี่น้องไปไหน
ทว่ายังไม่ทันที่จะได้เตรียมใจเมื่อมองลงไปข้างล่างผมก็เจอกับขากรรไกรที่อ้าออกพร้อมจะเขมือบเราเข้าไปนาทีนั้นผมเลยยกยิ้มให้ก่อนจะฝากคำพูดไว้หลังจากที่ความตายเข้าครอบงำ
“มาตายด้วยกันโนเอล :)”
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
931K
![[จบแล้ว] คุณหนูสี่ สตรีเปื้อนเลือด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471996_45211510.webp)
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
![ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1676557888_64513782.webp)
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
![ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737100969_43381964.webp)
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)