เว่ยเหลียง ฟาดฝ่ามือสยบฟ้า18 ท่าใส่ป็อบ ทั้งๆที่ป็อบยังไม่ได้ทำท่าเตรียมพร้อม
“ในเมื่อท่าน าุโ เริ่มก่อน ข้า เซียวฟง คงต้องเสียมารยาทแล้ว ” ป็อบ กล่าว พร้อมกับเตะ เพลงเตะ พสุธาของ ปาร์ค แด วู เข้าใส่ เว่ย เหลียง อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เว่ยเหลียง เมื่อเห็น วิทยายุทธประหลาดของป็อบก็ต้องใ เพราะฐานขาของเขาไม่แข็งแรง ทุกครั้งที่ป็อบบุกจู่โจม่ขาของเขา ทำให้เขาต้องถอยทุกครั้ง
“ จ…เ้า บังอาจทำให้ข้าเสียหน้าต่อหน้าเหล่าชาวยุทธตั้งมากมาย ” เว่ย เหลียงแผดเสียง พิโรธออกมา แล้วเดินพลังลมปราณขั้นสูงสุด
“ พลังขั้นนภา!!! ” ป็อบะโด้วยความใ เพราะป็อบมีเพียงพลังลมปราณปฐีขั้นก่อเกิดเท่านั้น ถ้าถูก 18ฝ่ามือทลายฟ้า ฟาดเต็มแรง ไม่ตกตาย ก็ต้องพิการ
ในขณะที่ เว่ยเหลียงกำลังจะพุ่งเข้าใส่ป็อบ ราวกับเสือร้ายกำลังตะปบเหยื่อ เว่ยหยาอู่ ก็พุ่งเข้ามากางมือขวางผู้เป็พ่อไว้
“ข้า รักเซียวฟง ถ้าท่านไม่ให้ข้าแต่งกับเขา ข้าจะหนีตามเขาไป ” เว่ย หยาอู่ กล่าว
เพี๊ยะะะะ!!! เสียงตบหน้า เว่ยหยาอู่ดังสะท้าน แม้แต่ป็อบก็คว้ามือของเว่ยเหลียงไม่ทัน…
“ เ้าลูกไม่รักดี อยากจะหนีตามชู้รักไปก็เชิญ ต่อไปเ้าไม่ใช่ลูกสาวของข้า เว่ย เหลียงอีกแล้ว ” เว่ยเหลียงกล่าวด้วยความโกรธ
เว่ยหยาอู่ก้มลงกราบเท้าผู้เป็พ่อทั้งน้ำตา แล้วกล่าวข้อความที่ผู้หญิงคนหนึ่งไม่น่าจะทำ
“ ท่านพ่อในเมื่อท่านไม่รักความสุขทั้งชีวิตของข้า ดังนั้นข้าขอลา ” เว่ย หยาอู่ กล่าว
ป็อบรีบเข้าไปดึงมือให้เว่ยหยาอู่ ลุกขึ้น และยกมือขึ้นคำนับ เว่ยเหลียง
“ ท่านผุ้าุโ ข้าคิดว่า นางคงกำลังป่วยอยู่ รอเพียงไม่กี่วันเมื่อนางคิดได้แล้ว ท่านได้โปรดอภัยนางด้วย ” ป็อบกล่าว ด้วยความสุภาพ
เพี๊ยะะะะ!!! เสียงตบหน้าป็อบดังลั่น ซึ่งมือที่ตบหน้าป็อบ หาใช่เว่ยเหลียงตบไม่ แต่เป็เว่ยหยาอู่ ใช่แล้วมืออันเรียวงามของนางนั่นเอง
“ ข้าทำเพื่อท่าน ถึงขนาดนี้ ท่านยังคิดว่าข้าป่วยเป็โรคประสาทอีกรึ สารเลวที่สุด ” เว่ยหยาอู่กล่าวกับป็อบด้วยน้ำตา
ตอนนั้นเองที่เว่ยเหลียง เดินเข้ามากอดลูกสาวของตน
“หยาอู่ เรากลับบ้านกันเถอะ อย่าไปสนชายผู้นี้เลย ” เว่ยเหลียงกล่าวเพราะสงสารลูกสาวสุดหัวใจ
เว่ยหยาอู่มองหน้าป็อบด้วยความโกรธ และแล้วฝนเ้ากรรมก็ตกลงมา ใช่แล้ว มันเป็ฝนแห่งความเศร้า และแค้นใจนั่นเอง
เว่ยหยาอู่เอามืออันเรียวงามที่ตบหน้าป็อบค่อยๆลูบหน้าของป็อบ เบาๆ แล้วกล่าวว่า…
“ ท่านเจ็บ ข้าก็เจ็บเหมือนกัน ข้าตบหน้าท่าน เพราะ้าเตือนสติท่าน ว่าข้ารักท่านมากแค่ไหน ” เว่ยหยาอู่กล่าว ก่อนจะหันหลังกลับ ทำให้ป็อบไม่ทันได้เห็น น้ำตาที่กำลังไหลรินลงมาบนใบหน้าของเธอ
“ กลับบ้านกันเถอะลูกอู่ ” เว่ยเหลียง ค่อยๆประคองลูกสาวของตน กลับบ้าน ถ้าหากป็อบสังเกตให้ดีๆ จะพบว่าเธอ ตาแดงก่ำ และกำลังเศร้าใจอย่างมาก ซึ่งเหตุการณ์นี้จะเป็เื่ที่ะเืใจของเธอไปตลอดกาล…
ป็อบมองขึ้นไปบนฟ้าที่ฝนกำลังตก แล้วกล่าวกับตนเองอย่างแ่เบา
“ สา นี่ข้าทำถูกแล้วใช่ไหม ”
ป็อบยืนตากฝนอยู่ตรงนั้น จนตัวเปียกปอนไปหมด และฝนก็เหมือนอยากจะแกล้งป็อบ ยิ่งนานยิ่งตกแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง…
“ นี่เ้า ยังไม่ได้อาบน้ำอีกเหรอ ” เถ้าแก่เนี้ยสาวสวยเดินถือร่มเดินมาหาป็อบ
“ ข้า เซียวฟง คารวะแม่นาง ” ป็อบกล่าวด้วยความสุภาพ
“ เรียกข้าว่า เว่ย เซียง เถอะ ” เถ้าแก่เนี้ยกล่าว
“ เว่ยเซียง!!! หรือท่านคือ…” ป็อบกล่าวอย่างใ
“ ใช่แล้ว ข้าคือ พี่สาวต่างมารดาของนาง หยาอู่น่ะ ถูกตามใจมาั้แ่เด็กๆแล้ว เ้าก็อย่าโกรธนางนานนักเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้นางก็หายโกรธเ้าแล้ว นางเป็คนโกรธง่ายหายไว ” เว่ยเซียง กล่าว
หลังจากนั้น ป็อบก็พูดคุยกับเว่ยเซียง อย่างถูกคอ และกลายเป็สหายกัน เว่ยเซียงจึงเชิญป็อบกลับไปที่โรงเตี๊ยม เพื่ออาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะกินข้าว
4 ก้านธูปต่อมา…
“ น้ำร้อนดี หรือเปล่า เซียวฟง ” เว่ยเซียง กล่าวก่อนเอาฟืนมัดใหม่มาให้
ป็อบในตอนนี้ นุ่งกางเกงสีกากี ตัวเดียว และกำลังเปลี่ยนชุดเป็ชุดคลุมยาวแบบจีนสีฟ้า
ในขณะที่ทั้งสองคุยกันก็เหมือนฟ้าแกล้ง จู่ๆแมงมุมตัวหนึ่งก็หล่นลงมา ทำให้ เว่ยเซียง ใ และเผลอพุ่งเข้าไปกอดป็อบอย่างไม่ตั้งใจ
“ จ…เ้าไม่เป็ไรใช่มะ ”ป็อบกล่าวอย่างสุภาพ ทำให้ เว่ยเซียง อายหน้าแดง เพราะนางก็เป็สตรีในวัยแรกแย้มเหมือนกัน ไม่เคยถูกต้องตัวชายใดมาก่อน
“ ข…ขอบใจนะ ” เว่ยเซียง กล่าวอย่างอายๆ ถ้าตอนนี้มีใครเข้ามาเห็นหน้าเว่ยเซียงละก็ ต้องบอกเธอว่าเธอหน้าแดงเหมือนลูกพุทราเลยทีเดียว
ป็อบกับเว่ยเซียง ยืนจ้องตากันเป็เวลาเนิ่นนาน ก่อนที่ป็อบจะเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ
“ ข้า อยากกลับบ้าน ” ป็อบกล่าว
“ แต่ว่า ครอบครัวของท่านอยู่ที่นี่ ” เว่ยเซียง กล่าว แล้วชี้ไปที่สำนักดาบตระกูล เว่ย
“ ครอบครัวข้า อยู่ที่บ้านต่างหาก ข้ามีพี่น้องและท่านปู่ ต้องกลับไปดูแล และมีความแค้นต้องสะสาง ” ป็อบกล่าว
“ เซียวฟง ข้าเป็สหายของท่าน ข้าขอให้ท่านละวางความแค้น และแต่งงานสร้างครอบครัวอยู่ที่นี่กับน้องสาวข้า ท่านอย่ากลับไปเลย ที่บ้านของท่าน เต็มไปด้วยพิษร้ายที่จะทำลายท่าน ” เว่ยเซียง กล่าวด้วยความเป็ห่วง ป็อบ
“ เ้าไม่ใช่ข้า เ้าจะรู้ได้อย่างไร ” ป็อบพูดออกมาด้วยอารมณ์โกรธ
“ ถ้าหาก ท่านจะกลับไปให้ได้ ท่านก็จงนำสิ่งนี้ไปด้วย ” เว่ยเซียงกล่าว พร้อมนำเหรียญเงินแผ่นหนาแผ่นหนึ่งมาให้ป็อบ
“ ของที่ระลึก รึ ” ป็อบกล่าว
“ มันคือ ยันต์คุ้มภัย ที่ผู้หญิงจะให้คนรักนำติดตัวก่อนไปออกรบ ” เว่ยเซียง กล่าว
“ ถ้ามันเป็ของสำคัญเช่นนั้น ข้าคงรับไว้ไม่ได้ ” ป็อบกล่าวปฏิเสธ แล้ววางเหรียญเงินนั้นไว้บนโต๊ะ ก่อนจะหันไปหยิบสมุดบันทึกของ ปาร์ค แดวู ขึ้นมาอ่าน
ในตอนที่ป็อบเผลอนั้นเอง เว่ยเซียง ก็แอบนำเหรียญเงินใส่เข้าไปในเสื้อนอกป็อบที่ตากอยู่ แล้วกล่าวอย่างแ่เบา เพราะกลัวป็อบได้ยิน
“ ถ้าหากท่านไม่นำยันต์คุ้มภัยนี้ไปด้วย เซียวฟง ท่านจะตาย ” เว่ยเซียง กล่าวก่อนจะเดินลับหายไป
หลังจากนั้นไม่นานป็อบก็เดินมาใส่เสื้อนอกโดยไม่ทันสังเกตว่ามีเหรียญเงิน ใส่อยู่ในกระเป๋า
“ ข้าต้องออกเดินทางแล้ว ขอโทษที่ไปโดยไม่ลาเ้า เว่ยเซียง ” ป็อบ กล่าวด้วยเสียงสุภาพ และมาดมั่น ราวกับนักรบที่พร้อมยอมตายในาแล้ว
…หากข้าไม่ชนะ เซียวหยาง เซียวฉี ข้าจะไม่กลับมาเห็นหน้าเ้าอีก เว่ยเซียง ป็อบคิด ก่อนจะะโออกไปนอกหน้าต่างโรงเตี๊ยม
*****************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
6K
