บ้านที่เคยมีความสุขและเสียงหัวเราะของพวกเขาตอนนี้มันได้มีความเงียบเข้าครอบงำ เธออยู่กับลูกแค่สองคน ั้แ่ที่เหมันต์จากไปความสุขที่เคยมีมันก็ได้หายไปด้วยเช่นกัน
"แล้ว...เหมันต์ไปไหนละลักษ์ วินมาทีไรไม่เคยเจอเลย"
เธอที่กำลังวุ่นวายกับการป้อนข้าวลูกน้อยต้องหยุดลงทันที "เอ่อ...่นี้เขาไปทำธุระที่ต่างจังหวัดบ่อย ๆ น่ะ เลยไม่ค่อยได้เจอกัน"
ปีกว่าแล้ว ที่เธอกับเหมันต์ไม่ได้เจอกัน เพราะเธอยังทำใจยอมรับความจริงไม่ได้ แต่เธอยังคงคิดถึงเขาเสมอนั้นเป็เพราะเธอยังรักเขามาก
เมื่ออยู่บน์ถึงแม้เขาจะเศร้าโศกเพียงใด แต่หน้าที่ที่เขาต้องรับผิดชอบต้องมาก่อนเสมอ
"องค์าา"
"ว่าไงเมฆา"
"ท่านจะปล่อยไปแบบนี้จริงๆ หรือขอรับ"
"แล้วจะให้เราทำยังไง ในเมื่อเธอยังไม่อยากพบหน้าเรา"
"แต่ท่านจะค่อยมองเธออยู่แบบนี้หรือขอรับ"
"ตอนนี้ เราคงทำได้เพียงเท่านี้แหละ"
"ท่านพี่" เสียงของเทวิกาภรรยาของเหมันต์ ที่ตอนนี้ได้อภิเษกสมรสกับเขาเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
"เทวิกา เ้าเดินระวัง ๆ หน่อย" เทวิกาที่เดินอย่างระมัดระวังเพราะกำลังอุ้มท้องอยู่และใกล้
คลอดเต็มที "ท่านพ่อให้มาตามเ้าค่ะ"
"อืม เดี๋ยวพี่ตามไป"
"ในเมื่อท่านไม่มีความสุข ท่านจะอภิเษกสมรสกับองค์หญิงเทวิกาทำไมกันขอรับ"
"ถ้าเราไม่ทำตามที่ท่านพ่อสั่ง เ้าก็หน้าจะรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น เ้าคิดว่าท่านพ่อไม่รู้หรอว่าที่เราหายไป เราไปไหนมา"
"แต่ท่านพ่อของท่านยังไม่รู้ใช่มั้ย ว่าท่านมี"
"ใช่ ท่านพ่อยังไม่รู้ และข้าจะไม่มีทางให้เขารู้เป็อันขาด"
ท้องฟ้าสว่างสดใสได้เบิกกว้างเพื่อตอนรับสิ่งที่กำลังจะเกิด ตอนนั้นเองที่มีเสียงร้องของเด็กทารกคนหนึ่งที่พึ่งลืมตาดูโลกได้ไม่นาน เหมันต์และเทวดาตนอื่น ๆ ต่างลุกขึ้นด้วยความตื่นเต้น
"องค์าา ท่านได้บุตรชายเ้าค่ะ"
ท่านพ่อของเขาและลุงของเทวิกาต่างดีใจกันยกใหญ่ เพราะจะได้มีบุตรมาสืบทอดบัลลังก์แห่ง์ต่อไปต่างจากเหมันต์ที่หน้าตาไม่สู้ดีนักเพราะรู้ดีว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น
ค่ำคืนที่เงียบสงัด และหนาวเย็น มีเท้าคู่นึงที่เดินย่องอย่างเบาที่สุดเพราะกลัวผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงจะตื่น และห่างไปไม่ไกลมีเปลเด็กเล็กตั้งอยู่ เขาเดินไปหาเด็กน้อยที่กำลังหลับไหลอย่างสุขสบาย เขาได้ก้มจูบที่หัวของเด็กน้อยวัยหกเดือนอย่างทะนุถนอม
"พ่อรักเ้านะวรุศ รักมากกว่าสิ่งอื่นใดในพื้นพิภพนี้"
ใช่ นั้นคือเหมันต์ ที่แอบลงมาหาภรรยาและลูกน้อยในยามค่ำคืนบ่อยๆ ด้วยความคิดถึงอย่างสุดหัวใจ เขาได้ถอดแหวนแห่ง์วางไว้บนอกของลูกน้อยและได้มอบพลังของาาแห่ง์เกือบทั้งหมดของเขาลงไว้ที่ปานสีแดงรูปปีกนกนั้นด้วยเช่นกัน เพื่อที่จะมอบมันให้กับลูกชายคนเดียวของเขา เอาไว้ปกป้องคุ้มครองและไว้สืบบัลลังก์ต่อไปในภายภาคหน้า
"ท่านคิดถึงสิ่งใดอยู่หรือองค์าา"
"เมฆา ข้ามีบางอย่างอยากให้เ้าช่วย"
"ทรงตรัสมาได้เลยขอรับ"
ปรโลกที่เต็มไปด้วยเหล่าิญญาบาปและยมทูตผู้คุมขัง เปลวเพลิงแห่งไฟนรกที่ร้อนแรงมันพร้อมที่จะแผดเผาทุกสิ่งที่ได้ััมัน
"อ้าว ท่านพี่เหมันต์"
"ม่านฟ้า"
"ท่านลงมาที่ปรโลกด้วยตัวเองแบบนี้ มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือเ้าค่ะ"
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน้องรักของพี่"
"คือพี่มีเื่บางอย่าง อยากเล่าให้เ้าฟัง"บางเื่ที่ไม่อาจจะเก็บไว้ได้อีกต่อไป เื่ที่ไม่สามารถปกปิดไปได้ตลอดเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงก็ต้องหาคนช่วย
"ห๊ะ!!! อะไรนะท่านพี่ ท่านว่ายังไงนะ"
"ท่านแม่" เสียงเด็กน้อยวัยสี่ขวบเรียก ทำให้ผู้เป็แม่ชะงักจากความใเมื่อครู่
"วายุ แล้วท่านพ่อไปไหนละ"
"ท่านพ่อกำลังมาครับ"
ชายหนุ่มร่างกายใหญ่กำยำที่ดูหน้ากลัวและหน้าเกรงขามเดินเข้ามาพร้อม ๆ กับลูกชายตัวน้อย "องค์าา เป็ไงมาไงถึงมาอยู่ที่นี้ได้"
"ภาคิน"
"พวกเ้า พาคุณวายุออกไปก่อน" ม่านฟ้ารีบให้ข้ารับใช้พาลูกชายตัวน้อยออกไปจากการสนทนานี้
"มีเื่อะไรกันรึป่าว ทำไมท่าทางตรึงเครียดแบบนี้" ภาคินถามด้วยความสงสัย
"คือว่า" เขาเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้กับน้องสาวและน้องเขยได้ฟัง จนทำให้ทุกคนใและประหลาดใจ
"อืม สรุปแล้ว... ท่านมีบุตรด้วยกันสองคน คนหนึ่งกับมนุษย์อีกคนกับองค์หญิงเทวิกาสินะ"
"ใช่ เราภาวนาตลอดขอให้ได้ธิดา แต่มันไม่เป็อย่างที่เราหวัง"
"แล้วท่านจะทำยังไงต่อไป ในเมื่อมีแค่บุตรคนแรกและต้องเป็บุตรที่ถูกยอมรับจากเหล่าเทวดาเท่านั้น ที่จะสามารถขึ้นคลองบัลลังก์แห่ง์ได้"
"นี้แหละ คือเื่ที่ข้ากลุ้มใจ ตอนนี้แหวนแห่ง์และพลังของข้า ข้าได้ยกให้กับลูกชายคนแรกไปแล้ว"
"ว่าไงนะ ท่านมอบแหวนให้เขาไปแล้วยังงั้นหรอ"แหวนแห่ง์คือสิ่งที่สืบทอดกันมาจากหลายยุคหลายสมัยเพราะมันคือแหวนของสายเืที่จะมีแต่าาแห่ง์เท่านั้นที่ได้ และเป็สิ่งที่าาจะต้องมีเพื่อขึ้นครองบัลลังก์
"ท่านพี่แล้วเราจะทำยังไงกันดี ท่านพี่เอาแหวนกลับคืนมาได้ไหมเ้าค่ะ"
"ไม่ได้หรอกน้องหญิง ในเมื่อาามอบแหวนแห่ง์ให้บุตรไปแล้ว นั้นคือเครื่องหมายว่าคนที่จะสืบทอดบัลลังก์ต่อได้นั้นจะต้องเป็เ้าของแหวนเท่านั้น และยิ่งองค์าาให้พลังของท่านไปด้วยแล้ว ยิ่งไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้มันเป็กฏเหล็กอีกข้อของ์"
"ไม่มีทางไหนเลยหรอเ้าค่ะ"
"มีแค่ทางเดียวเท่านั้น คือเ้าของแหวนต้องไม่มีชีวิตอยู่"
"ถึงกับต้องฆ่าแกงกันเลยหรือเ้าค่ะ"
"นั้นคงเป็สิ่งที่ท่านกังวลสินะ องค์าา"
"ใช่"
"แล้วทำไม ท่านถึงมอบแหวนให้กับเด็กคนนั้น"
"เพราะเขาคือลูกชายของข้า คนที่ข้าอยากมอบทุกอย่างให้กับเขา"
"แต่ท่านก็รู้ ว่ามันเป็ไปไม่ได้ ที่มนุษย์จะเป็ที่ยอมรับของเหล่าเทวดา"
"แต่เขามีเืของข้าครึ่งนึง นั้นหมายความว่า เขาไม่ใช่แค่มนุษย์ เขาเป็สายเืของาาเช่นกัน และข้าจะทำทุกอย่างเพื่อเปลี่ยนกฏพวกนั้น"
"แต่ถ้าท่านพ่อรู้เข้าละ"
"พี่ก็เป็กังวลอยู่ ตอนนี้พี่ได้ให้เมฆาไปคอยดูแลภรรยาและบุตรชายพี่อยู่ห่าง ๆ ท่านพ่อยังไม่รู้ว่าพี่มีบุตรอีกคน"
"ท่านคิดว่าท่านพ่อของท่านไม่รู้จริง ๆ หรือ"
"ข้ารู้ว่าท่านพ่อรู้ แต่รู้แค่ว่าข้ามีคนรักอยู่ที่เมืองมนุษย์แต่ยังไม่รู้ว่าข้ามีบุตรชายอีกคน เพราะพลังของข้าจะช่วยปกปิดมันไปได้ซักระยะ"
"นานแค่ไหน"
"จนกว่าเขาจะอายุครบ ยี่สิบ ปีบริบูรณ์ เมื่อถึงเวลานั้นทุกอย่างมันจะเปลี่ยนไป"
หญิงสาวอยู่ในครัวกำลังจัดเตรียมอาหารเที่ยงไว้ให้ลูกชายตัวเล็กของเขา
"ฮ่า~ ฮ่า~ ฮ่า~" เสียงหัวเราะเล็ก ๆ ของลูกชายวัยขวบเศษ ทำให้ผู้เป็แม่ที่อยู่ในครัวต้องหยุดการทำอาหารลงทันทีพร้อมกับความเงียบที่เข้าครอบงำ เสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ย่องอย่างเบาแรง กำลังเคลื่อนที่ไปยังห้องนั่งเล่นที่อยู่ไม่ไกลจากห้องครัวมากนัก เธอมาพร้อมกับมืดทำครัวเล่นใหญ่เงาวับและคมกริบ "ย้าาาา"
"เห้ย!! " ชายหนุ่มร่างใหญ่หันหลังไปอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณ พร้อมกับเอามือจับแขนของหญิงสาวที่กำลังจะเอามีดปักลงข้างหลังของเขา
"เมฆา"
"นายหญิง"
"ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้"
"คือผม"
ฝันดีนะครับคนดีของแม่ หญิงสาวจูบหน้าผากน้อยๆ ของลูกชาย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดและเดินลงไปที่ชั้นล่างของบ้าน
ชายหนุ่มเมื่อเห็นหญิงสาวเดินลงมารีบดีดตัวลุกขึ้นด้วยความเร็วแสง
"นั่งลงเถอะ นายมาที่นี่มีธุระอะไร"
"นายหญิงครับ นายหญิงอย่าโกรธนายท่านเลยนะครับ" (เหมันต์เคยสั่งให้เมฆาเรียกวลัยลักษ์ว่านายหญิงเพื่อไม่ให้เธอสงสัยอะไรมากนัก)
"เรียกฉันแบบที่เคยเรียกเถอะ" (เรียกเหมือนตอนที่คิดว่าเขาเป็เพื่อนเหมันต์)
"ครับ คุณลักษ์"
"คือ นี่มันก็ผ่านมานานมากแล้ว นายหญิง...เอ่อ คุณลักษ์ยังโกรธนายท่านอยู่หรอครับ"
"ไม่รู้สิ ความรู้สึกของฉันมันพังลงหมดแล้ว พังหมดั้แ่ที่ฉันรู้ว่าเขาหลอกฉัน แล้วตกลง....พวกนายเป็ตัวอะไรกันแน่"
"คุณให้อภัยนายท่านเถอะนะครับ นายท่านคิดถึงคุณกับลูกมาก ท่านอยากมาอธิบายทุกอย่างให้คุณฟังเอง จากปากของท่าน"
"แล้วฉันยังจะเชื่อใจพวกนายได้อีกงั้นหรอ"
"เชื่อเถอะครับ ทุกอย่างที่นายท่านทำไป มันมีเหตุผล แต่มีสิ่งหนึ่งที่นายท่านไม่เคยหลอกคุณเลย คือความรู้สึกที่นายท่านมีให้คุณ นายท่านรักคุณทั้งสองคนมากนะครับ"
วลัยลักษ์รู้สึกสะอึกกับคำนี้ เพราะเธอก็ยังรัก ยังโหยหาและคิดถึงเขามากเช่นกัน"ได้ฉันจะเชื่อใจนายซักครั้ง"
แสงแดดยามเย็นที่ดูสงบและสวยงาม เปลี่ยนท้องฟ้าทั้งพืนให้เป็สีส้มอร่าม เปลี่ยนบรรยากาศที่เคยร้อนในตอนกลางวันให้เย็นสบาย บ้านของวลัยลักษ์เป็บ้านเดี่ยวและไม่ค่อยมีบ้านใกล้เรือนเคียงมากนัก เพราะเหมันต์้าความเป็ส่วนตัว
"ลักษ์" ร่างกายที่สูงใหญ่กำยำ ร่างกายที่คุ้นเคยกำลังเดินมาอย่างช้าๆเพื่อเข้าไปหาหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า
"หยุดอยู่ตรงนั้นก่อน"
"ลักษ์ผมคิดถึงคุณ ผมคิดถึงคุณกับลูกมากๆเลย"
น้ำตาของลูกผู้ชาย น้ำตาแห่งความดีใจและความรู้สึกผิดได้ไหลรินออกมาเป็สาย
"ค่ะ ฉันรู้ ฉันก็คิดถึงคุณ แต่... ฉันยังไม่อาจเชื่อใจคุณได้ในตอนนี้ คุณเคยบอกว่าถ้าฉันพร้อมคุณจะอธิบายทุกอย่างให้ฉันฟัง... ตอนนี้ฉันพร้อมแล้ว"
เหตุการณ์ก่อนหน้า
"องค์าาขอรับ องค์าา " เสียงเรียกที่ตื่นตระหนกขององครักษ์ทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งเกิดขึ้น
"ว่าไงเมฆา มีข่าวอะไรบ้างไหม"
"มีขอรับ มี คือนายหญิง..."
"วลัยลักษ์เป็อะไร"
"นายหญิงไม่ได้เป็อะไรขอรับ แต่... นายหญิง อยากพบองค์าาขอรับ"
"ว่าไงนะ เ้าไม่ได้กำลังหลอกให้เราดีใจใช่มั้ย" ความรู้สึกดีใจและรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมาเนิ่นนานของชายผู้นี้ ทำให้คนที่เอาข่าวมาบอกต้องยิ้มตามไปด้วย
"จริงๆขอรับ นายหญิง้าพบองค์าาตอนนี้!"
"จริงหรอ เ้าพูดจริงใช่มั้ย ได้สิได้ งั้นเราไปกันตอนนี้เลย"
"ท่านพี่ค่ะ"
"เทวิกา"
"มีเื่อะไรรึป่าวเพค่ะ เสียงดังไปถึงตรงนู้น"
"ป่าวๆ ไม่มีอะไรหรอก แล้วเ้ากำลังจะไปไหนรึ "
"พอดีน้องเห็นท่านพี่หายไปนาน เลยเป็ห่วงเพียงเท่านั้นเ้าค่ะ"
"อ่อ แล้ววศินเป็ไงบ้าง"
"ลูกหลับอยู่เ้าค่ะ"
พูดยังไม่ทันจบคำดีก็มีเสียงร้องของทารกน้อย ที่กำลังร้องเรียกเพื่อหาคนเป็แม่
"สงสัยจะตื่นแล้ว เดี๋ยวน้องไปดูลูกก่อนนะเ้าค่ะ"
"อืมได้สิ เอ้อ...วันนี้พี่คงไม่กลับนะ พี่มีเื่ต้องจัดการนิดหน่อย เ้าไม่ต้องรอพี่"
"ได้เ้าค่ะ ท่านพี่"
-เมืองมนุษย์-
"ตกลง คุณคือพระาาแห่ง์? ฮ่าฮ่าฮ่า~
เื่แบบนี้มันมีอยู่บนโลกหรอค่ะ " เธอหัวเราะทั้งน้ำตา ถึงเธอไม่อยากจะเชื่อแต่สิ่งที่เธอเห็น มันคือเื่จริง
"ผมรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อเื่อะไรแบบนี้ แต่ผมขอโอกาสได้มั้ย ผมขอให้ผมได้ชดใช้ในสิ่งที่ผมทำ สิ่งที่ผมปิดบังคุณ เรายังรักกันอยู่ไม่ใช่หรอ"
"เรารักกัน แต่คุณ...คุณไม่ใช่คนแบบฉัน คนธรรมดาๆ แต่... คุณเป็เทวดาเป็ถึงาา แล้วฉัน ฉันเป็แค่มนุษย์คนนึงมันไปด้วยกันไม่ได้หรอก"
"ได้สิลักษ์เราก็อยู่ด้วยกันมาตั้งนานใช่ไหม เห็นไหมลักษ์ เราอยู่ด้วยกันได้ อยู่ด้วยกันเหมือนคนปกติทั่วไป"
"......."
"ลักษ์ได้โปรดเชื่อใจผม...อีกซักครั้งเถอะนะ ผมรักคุณ ผมจะดูแลคุณกับลูกให้ดีที่สุด ผมสัญญา"
เธอที่กำลังยืนร้องไห้ฟูมฟายเพราะไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไง ความรู้สึกคิดถึง รู้สึกรักโหยหายชายที่อยู่ตรงหน้ามาตลอด แต่ก็ยังมีความรู้สึกกลัว กลัวว่าต่อไปจะเป็ยังไง มันจะเป็ไปได้จริงๆหรอ แต่พลังแห่งความรักและโชคชะตาที่ถูกกำหนดมาทำให้เธอเลือกที่จะเชื่อใจเขาอีกครั้ง
"ลักษ์คุณจะให้โอกาสผมได้ไหม เรากลับมาเป็ครอบครัวกันอีกครั้งนะ ผมรักคุณ"
เธอที่ยืนร้องไห้ พยักหน้าตอบรับแทนคำตอบ
เขาดีใจมากที่เธอยอมให้โอกาสและเชื่อใจเขาอีกครั้ง เขาวิ่งไปกอดเธอด้วยความคิดถึง ความรักและความโหยหาย เขาค่อยๆก้มจูบเธอที่ริมฝีปากอย่างนุ่มนวน จูบแห่งความคิดถึง
"แมะ แมะ"
เสียงเรียกเล็กๆจากเด็กน้อยวัยสองขวบ ทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกัน พร้อมหันมาหาเด็กน้อยที่กำลังเดินเข้ามา
"วรุศ"
น้ำตาของลูกผู้ชายยิ่งไหลรินเข้าไปใหญ่ เพราะเขาคิดถึงลูกตัวน้อยๆของเขา เขากอดเด็กน้อยเอาไว้แน่นแทนความคิดถึงทั้งหมดของเขา
"พ๊อ พ๊อ...พ่อ"
เสียงเรียกนั้นทำให้พวกเขาทั้งคู่ยิ้มด้วยความดีใจ ปนตื่นเต้น
........
เหมันต์เล่าทุกอย่างให้ภรรยาฟัง รวมถึงเื่ที่เขาแต่งงานและมีลูกชายอีกคน
"คุณไม่โกรธผมใช่มั้ย ผมอาจจะดูเห็นแก่ตัว ผมต้องทำตามคำสั่งของท่านพ่อ เพื่อไม่ให้ท่านพ่อรู้เื่ของเรา ผมไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับคุณและลูก"
"ค่ะ ฉันเข้าใจ ฉันรู้ว่าเื่แบบนี้มันไม่ปกติ และฉันก็ไม่อยากให้เกิดความวุ่นวายมากไปกว่านี้ด้วย เราก็อยู่ของเราแบบนี้แหละเนอะ อยู่เหมือนที่เคยอยู่"
"ครับ ลักษ์... ผม..รักคุณนะ ผมรักคุณกับลูกมากที่สุด มากกว่าสิ่งอื่นใด"
ป.ล. เหมันต์ค่อยแอบมาหาและเล่นกับลูกบ่อยๆ เขาสอนลูกเรียกว่าพ่อ จนลูกเริ่มเรียกเขาว่าพ่อได้
2K
