ตอนที่ 8
สอบสวน หรือ ปิดปาก
รุ่งเช้า
ข่าวแพร่ไปทั่วค่ายเร็วผิดปกติ
หน่วยสามที่ควรตาย…
กลับรอด
ไม่เพียงรอด
ยังจับคนลอบสังหารได้
หน้ากองบัญชาการเริ่มมีทหารมามุง
ทุกคนอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
หลินรุ่ยเดินนำ
ด้านหลังมีจางเหอและทหารอีกสิบกว่าคน
ตรงกลางคือชายถูกมัด
นักฆ่าที่จับได้เมื่อคืน
สีหน้าหลินรุ่ยสงบ
แต่ระบบทำงานตลอด
【ตรวจจับความเสี่ยง】
ระดับ: สูง
มีความเป็ไปได้ลบพยาน: 84%
—
หน้ากองบัญชาการ
ซุนเฉียงยืนอยู่
พอเห็นนักโทษ สีหน้าสะดุดเพียงชั่วขณะ
เร็วมาก
แต่ระบบจับได้
【อารมณ์】
ใ +17
กังวล +24
ความคิดหลัก: “ทำไมยังไม่ตาย”
—
หลินรุ่ยค้อมหัว
“รายงานนายร้อย”
“เมื่อคืนมีผู้บุกรุกเต็นท์”
ซุนเฉียงขมวดคิ้ว
“จับได้?”
หลินรุ่ยพยักหน้า
“ขอรับ”
ซุนเฉียงเดินลงมา
มองนักโทษ
เงียบไปครู่หนึ่ง
แล้วพูดเสียงเข้ม
“กล้าลอบเข้าค่าย?”
“เอาตัวไปสอบ!”
ทหารสองคนรีบเดินออกมา
หลินรุ่ยมอง
ระบบแจ้งเตือนทันที
【ทหารคุ้มกัน】
สถานะ: เตรียมกำจัดพยาน
—
หลินรุ่ยพูดขึ้น
“ช้าก่อน”
ทุกคนหันมา
ซุนเฉียงหรี่ตา
“มีอะไร”
หลินรุ่ยตอบเรียบ
“ข้าอยากถามก่อน”
ซุนเฉียงยิ้มบาง
“เ้าเป็พลทหาร”
“เ้าจะสอบสวนเอง?”
หลินรุ่ยนิ่ง
แล้วถามนักโทษทันที
“เมื่อคืนใครส่งเ้ามา”
นักโทษกัดฟัน
ไม่ตอบ
ซุนเฉียงยิ้มเย็น
“เห็นหรือยัง”
“เอาตัวไป—”
แต่ก่อนพูดจบ
หลินรุ่ยก้มลง
ดึงแขนเสื้ออีกฝ่ายขึ้น
ตราดาบไขว้ปรากฏ
ทั้งลานเงียบ
ซุนเฉียงหน้าแข็งทันที
เพราะตรานี้…
ไม่ใช่โจร
แต่เป็หน่วยลับในกองทัพ
เสียงซุบซิบเริ่มดัง
“หน่วยเงา?”
“คนของกองบัญชาการ?”
“ทำไมมาลอบฆ่าพลทหาร?”
ซุนเฉียงสีหน้าเย็นลง
“ปลอม”
หลินรุ่ยเงยหน้ามอง
“งั้นก็ตรวจสอบได้”
“เรียกผู้บังคับบัญชาหน่วยเงามา”
เงียบ
เงียบเกินไป
ซุนเฉียงไม่ตอบ
ทันใดนั้น—
นักโทษตัวสั่น
จากนั้น…
เืไหลออกจากมุมปาก
จางเหอร้อง
“เดี๋ยว!”
นักโทษล้มลง
ตาย
ทั้งลานแตกตื่น
หลินรุ่ยมองนิ่ง
ระบบแจ้งเตือน
【ตรวจพบพิษ】
รูปแบบ: ยาเก็บเสียง
ระยะเวลา: ล่าช้า
สรุป: เตรียมไว้ก่อนจับ
—
มีคนวางแผนไว้แล้ว
ซุนเฉียงรีบะโ
“นักโทษฆ่าตัวตาย!”
“ยุติเื่!”
แต่ตอนนั้นเอง
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
“ยุติ?”
ทุกคนหัน
ชายวัยกลางคนใส่เกราะเงินเดินเข้ามา
สีหน้าเรียบ
ตราอินทรีเหล็กบนอก
ทั้งลานเงียบ
แล้วรีบคุกเข่า
“รองแม่ทัพ!”
หลินรุ่ยมอง
ระบบเปิดทันที
【เซียวกวง】
ตำแหน่ง: รองแม่ทัพค่ายตะวันตก
ระดับ: รวมลมปราณ ขั้น 3
ความอันตราย: สูงมาก
สถานะ: กำลังสนใจผู้ใช้งาน
—
เซียวกวงมองศพ
มองหลินรุ่ย
แล้วถาม
“เ้าคือคนที่พาหน่วยกลับมา?”
หลินรุ่ยค้อมหัว
“ขอรับ”
เซียวกวงเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนพูดประโยคหนึ่ง
ทำให้ทั้งลานหยุดหายใจ
“ั้แ่วันนี้…”
“เ้ามาอยู่ใต้บัญชาข้า”
สีหน้าซุนเฉียงเปลี่ยนทันที
หลินรุ่ยไม่ตอบ
แต่ในใจ…
เริ่มระวังมากกว่าเดิม
คนที่ช่วยเขาเร็วเกินไป
อาจอันตรายไม่ต่างจากศัตรู
---
ตอนที่ 8 จบ