Room 2
ไทเกอร์ วู้ด
มองชายชรากำลังจดจ่ออยู่กับภาพยนตร์เื่ที่สอง นพตัดสินใจหันมาทบทวนคำแนะนำของระบบ เขายังคงลังเลว่าจะแก้ไขเกมดีหรือไม่ การลงทุนแก้ไขเกมกับลงทุนตกแต่งล็อบบี้ใหม่มันค่อนข้างแตกต่างกัน อย่างหลังใช้สำหรับดึงดูดความสนใจลูกค้า ลงทุนไปยังไงก็คุ้มค่า ส่วนอย่างแรกเกิดแก้ไขแล้วไม่น่าสนใจพอ ผลลัพธ์ย่อมไม่ต่างจากการโยนทิ้งเงิน
ปัจจุบันเกมที่ระบบนำเสนอมาคือเกมชั้นแรก ข้อนี้ชายหนุ่มค่อนข้างเห็นด้วย เมื่อผู้เล่นเริ่มเล่นเกมในรูม ยังไงก็ต้องผ่านชั้นหนึ่งก่อน แต่ในบรรดาสิบเกมที่เปิดให้บริการ มันมีเกมน่าสนใจแค่ไม่กี่เกม
นพสั่งให้ระบบดึงสถิติการใช้งานของลูกค้า่ที่ผ่านมาออกมาดู ปกติรูมจะเปิดให้ทดลองใช้งานเจ็ดวัน ก่อนจะคิดค่าบริการรายเดือน ่ก่อนมีคนจำนวนมากมาทดลองใช้งาน ต่อให้ไม่ถึงหลักร้อย ยังไงก็เกินสิบคน ทำให้ฐานข้อมูลดังกล่าวสามารถนำมาใช้อ้างอิงได้
อันดับหนึ่งของเกมที่มีการเล่นมากที่สุดใน่ที่ผ่านมา คือเกม Zombies Hospital เกมนี้ถือว่าง่ายที่สุดในบรรดาเกมทั้งสิบ แนวเกมค่อนข้างตามกระแส หลายคนเคยเล่นเกมาวันสิ้นโลก ซึ่งเป็หนึ่งในเกมยอดนิยมมักจะมาทดลองเล่นเกมนี้ รูปแบบการเล่นก็ไม่ยากมากนัก มีแค่หลบหนีออกจากโรงพยาบาลให้สำเร็จ ถ้าจำรูปแบบเส้นทางหลบหนีได้ ใครก็สามารถเคลียร์เกมสำเร็จ
ชายหนุ่มนึกย้อนที่มาของเกม เขาจำได้ว่ามันเป็ของแถม่โปรโมชั่นจากร้านค้าสิขสิทธิ์เกมร้านหนึ่งที่ได้รับการรับรองโดยรัฐบาลโลก
ถ้าจะแก้ไขสักเกม เกมนี้ถือว่าเหมาะสมที่สุด ด้วยเกมขนาดเล็ก รูปแบบการเล่นค่อนข้างง่าย ฉากหลังไม่กี่ฉาก หากไม่เปลี่ยนรูปแบบใหม่ทั้งหมด มันไม่น่าจะมีค่าใช้จ่ายสูงนัก
“เกมนี้เหมาะจะนำมาแก้ไขที่สุดในตอนนี้แล้วล่ะ”
ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง เขาสั่งระบบผู้ช่วยส่งเข้าสู่พื้นที่ปรับแต่ง พื้นที่ดังกล่าวมีลักษณะคล้ายห้องทำงานสามมิติเสมือนจริง มีฟังก์ชั่นมากมายเหมาะสำหรับปรับแต่ง ฟังก์ชั่นเหล่านี้เป็ฟังก์ชั่นพื้นฐานสำหรับออกแบบและปรับแต่งเกม อันที่จริงมันไม่ได้แค่เฉพาะเกม ฟังก์ชั่นดังกล่าวยังครอบคลุมถึงปรับแต่งสื่อบันเทิง งานสถาปนิก งานวิศวกรรม งานออกแบบ และอื่นๆ
แน่นอนว่าฟังก์ชั่นเหล่านี้ไม่ได้ ยิ่งฟังก์ชั่นคุณภาพสูง ราคาที่ต้องจ่ายก็สูงตามไปด้วย ด้วยเหตุนี้นักออกแบบส่วนใหญ่มักจะทำการเช่าฟังก์ชั่นบางประเภทแบบรายเดือน หรือไม่ก็หารค่าใช้จ่ายกับนักออกแบบคนอื่น ซึ่งนพไม่้าใช้พื้นที่ปรับแต่งร่วมกับคนอื่น เขาจึงลดค่าใช้จ่ายโดยการเช่าฟังก์ชั่นส่วนใหญ่ในพื้นที่แบบรายเดือน ถึงอย่างนั้นราคาที่ต้องจ่ายแต่ละเดือนก็ไม่ได้ถูกเลย มันตกอยู่ที่เดือนละห้าหมื่นเครดิต
รายรับในรูมของชายหนุ่มปัจจุบันมีแค่สามพันเครดิต แต่ต้องจ่ายเงินสูงถึงห้าหมื่นเครดิต เห็นได้ชัดว่าอนาคตช่างมืดมน แต่เขาไม่ได้สนใจมากนัก เพราะนอกจากเปิดรูมแล้ว นพยังมีอาชีพเสริมในการรับจ้างออกแบบทั่วไป ทำเกมขาย รับจ้างเป็ผู้ทดสอบผ่านเว็บไซต์นักออกแบบ รวมไปถึงเงินที่ได้จากการลงทุนธุรกิจอีกหลายอย่าง
ด้วยเหตุนี้รายได้ส่วนใหญ่ของเขาจึงมีมากกว่าล้านเครดิตต่อเดือน บรรดาญาติพี่น้องไม่ได้รู้เกี่ยวกับอาชีพเสริมและเงินลงทุน พวกเขาคิดว่ารายรับของนพมีแค่จากรูม เงินที่ใช้ในการอุดรายจ่ายก็มาจากเงินปันผลจากบริษัทครอบครัว ไม่แปลกที่จะพากันดูถูกดูแคลน
ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่ได้ใส่ใจกับความคิดของญาติพี่น้องมากนัก ั้แ่เด็ก ต่อให้เขาทำดีแค่ไหน คนพวกนั้นก็มักจะหาเื่มาว่าตลอดอยู่แล้ว นานวันเข้ามันจึงกลายเป็ความชินชา
ทันทีที่นพเข้ามาในพื้นที่ปรับแต่ง เขาสั่งให้ระบบผู้ช่วยวิเคราะห์ข้อมูลเกม Zombies Hospital อย่างละเอียด พอเห็นส่วนที่ต้องแก้ไขแล้วชายหนุ่มถึงกับตื่นตะลึง
เกมนี้ได้รับการประเมินอยู่ในระดับ G เนื่องจากนี่คือระดับประเมินต่ำสุดที่สามารถประเมินได้ ถ้ามีต่ำกว่าระดับ G ระบบคงไม่ลังเลจะให้มัน
[โครงเื่เหมือนเด็กประถมแต่งในวันเขียนเรียงความ บรรยากาศไม่น่ากลัว เสียงประกอบไม่เข้ากับฉาก ฉากพื้นหลังทำได้ไม่ดีพอ ตัวละครซอมบี้ไม่หลากหลาย ระดับการโจมตีมีประสิทธิภาพต่ำ ขนาดเด็กอนุบาลยังทำได้ดีกว่านี้ อุปกรณ์ประกอบฉากเหมือนจับวางสุ่มๆ ระบบเกมไม่ได้มาตรฐาน...]
ระบบวิจารณ์อย่างไร้เยื่อใย นพถึงกับพูดไม่ออก เริ่มรู้สึกสงสัยในวิสัยทัศน์ของตัวเอง เพราะในความคิดของเขา เกมนี้ไม่ได้แย่ขนาดนั้น
ชายหนุ่มไม่กล้าแสดงความคิดเห็น อย่างแรกเขาลองให้ระบบประเมินงบประมาณที่ต้องใช้ ราคาในตอนแรกนับว่าค่อนข้างแพง แต่พอตัดส่วนที่ประหยัดเงินได้ออกไป ราคาที่ต้องจ่ายจริงถือว่าไม่แพงนัก
แต่นั่นก็แลกกับงานจำนวนมาก…
เขาตัดสินใจนำเกมเข้าสู่กระบวนการปรับแต่งทันที เริ่มจากโครงเื่ที่เหมือนเด็กประถมแต่งในวันเขียนเรียงความ นพเริ่มเรียบเรียงใหม่อีกครั้ง เพิ่มความซับซ้อนของเื่ราวลงไป มีระบบคอยแนะนำ ไม่นานโครงเื่ก็เริ่มมีคุณภาพขึ้นมา
แม้จะพัฒนาจากประถมเป็มัธยมต้นก็ตาม...
ต่อมาก็เป็ฉากพื้นหลัง ชายหนุ่มเปิดข้อมูลอ้างอิงที่ระบบหามา ปรับแต่งให้มันดูน่าสยดสยองและสมจริงมากขึ้น พอตกแต่งเสร็จ แม้แต่ตัวเขายังขนลุกเมื่อมองฉากพวกนี้
ต่อไปก็เป็อุปกรณ์ประกอบฉาก เนื่องจากร้านค้าที่ระบบหามาราคาค่อนข้างถูก นพจึงสามารถซื้อสินค้าจำนวนมากกว่าที่คิดจนฉากโรงพยาบาลดูสมจริงขึ้นไปอีก
ชายหนุ่มเริ่มปรับแต่งส่วนที่เหลือทีละส่วน พอทำฉากเสร็จลำดับถัดไปก็เป็ตัวละครซอมบี้ เขาซื้อโมเดลหลายรูปแบบใส่เพิ่มเติม ตั้งค่าการเคลื่อนไหวและประสิทธิภาพการโจมตีเริ่มไล่ระดับจากง่ายไปยาก ข้อมูลเหล่านี้ไม่รู้ระบบไปหามาจากไหน แต่มันก็พอจะใช้อ้างอิงได้
ท้ายที่สุดก็เป็ระบบมอบของรางวัลสำหรับหลังจากผู้เล่นเคลียร์เกมสำเร็จ ซึ่งของรางวัลดังกล่าวเขาต้องถกเถียงกับระบบอยู่นาน เพราะมองว่าสิ่งที่ใส่ลงไปค่อนข้างไร้ประโยชน์ มันไม่ต่างจากรางวัลเกียรติยศที่ไม่สามารถนำมาใช้ประโยชน์จริงได้
ตั๋วสุ่มรางวัล... กล่องของขวัญ... บอสลับ... สิ่งเหล่านี้ก็แล้วไปเถอะ ระบบบอกว่าต้องนำไปสุ่มของรางวัลอีกที แต่ว่าของรางวัลเหล่านี้นี่สิ
อะไรคือผลวิวัฒนาการ? อะไรคือบันทึกเงื่อนไข? อะไรคือข้อมูลลับ? อะไรคือสมบัติวิเศษ? นอกจากของกำนัลประเภทบัตรส่วนลดหรือบัตรสมาชิกแล้ว บอกตามตรงว่าที่เหลือของไม่เข้าใจสักอย่าง
ของพวกนี้ได้มาจะมีประโยชน์อะไร?
[บางคนอาจจะชื่นชอบรางวัลเกียรติยศก็ได้ ต่อให้มันไม่สามารถนำไปใช้อะไรได้ พวกเขาก็ยังยินดีเมื่อได้รับมัน อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย]
นพคิดไปคิดมาพบว่าคำพูดนี้ดูสมเหตุสมผล มันได้ไม่เสียหายอะไรจึงตัดสินใจลองดู ถ้ามันไม่โอเคไว้ค่อยนำมันออกภายหลังก็ได้
[เ้านายอยากได้วงล้อล็อตเตอรี่ที่ใช้สุ่มรางวัลเป็แบบไหน สามารถเลือกรูปแบบจากฐานข้อมูลของระบบได้]
“จัดการได้เลย” เขาชื่อว่าระบบสามารถจัดการพวกมันได้ ถึงอย่างไรมันก็แค่การตลาดไว้สำหรับดึงดูดลูกค้า นอกจากส่วนลดและบัตรสมาชิกฟรี ส่วนที่เหลือก็ล้วนเป็ขยะในสายตาเขา
ชายหนุ่มปล่อยให้ระบบจัดการกับของรางวัลและวงล้อล็อตเตอรี่ ส่วนตัวเขาก็เข้าสู่กระบวนการปรับแต่งต่อ หลังปรับแต่งมาสองวัน ในที่สุดทุกอย่างก็เสร็จสมบูรณ์ นพตรวจสอบรายละเอียดอีกครั้งก่อนจะเริ่มทดสอบเกมด้วยตัวเองเพื่อหาบัค
..........................................................
ทวีปไอเดนเป็ทวีปที่อยู่ชายขอบโลก มันถูกแบ่งเขตปกครองออกเป็สี่อาณาจักร ซึ่งแต่ละอาณาจักรมีภูมิประเทศ การปกครอง วัฒนธรรม และทวยเทพที่นับถือแตกต่างกันออกไป
จากบันทึกวิชาภูมิศาสตร์ของไอเดนกล่าวไว้ว่า ทางทิศตะวันตกของทวีปไอเดนเป็ที่ตั้งของอาณาจักรฟิลิป อาณาจักรร่ำรวยที่สุดในบรรดาอาณาจักรทั้งสี่ พวกเขานับถือพระแม่ธรณีและเทพการค้าเป็หลัก สินค้าที่โดดเด่นคือเครื่องเรือนทำจากเงิน ทอง และอัญมณี สภาพภูมิศาสตร์เป็พื้นที่ทางทะเลทราย มีอากาศร้อนจัด ผู้คนมักมีผิวสีเข้มและแต่งกายหรูหรา
ทิศเหนือเป็ที่ตั้งของอาณาจักรเลสเตอร์ พวกเขานับถือเทพการช่างและเทพีแห่งปัญญา พื้นที่ส่วนใหญ่ติดทะเลและขึ้นชื่อเื่อาณานิคมอุตสาหกรรม ทั้งอาณาจักรเต็มไปด้วยโรงงานไม่น้อยกว่าพันแห่ง ประชาชนใช้ระบอบการปกครองแบบเท่าเทียมกัน ทำให้ภาพรวมอาณาจักรไม่ร่ำรวยเท่าอาณาจักรฟิลิป
กลางทวีปยาวจรดทิศตะวันออกเป็ที่ตั้งของอาณาจักรทรอย พวกเขานับถือเทพา อาณาจักรมีความโดดเด่นในทุกด้าน โดยเฉพาะเื่การรบและการทหาร เป็อาณาจักรเดียวที่อาณาจักรอื่นไม่กล้าหาเื่ทั้งทางตรงและทางอ้อม
ส่วนทางทิศใต้เป็ที่ตั้งของอาณาจักรทีอา พวกเขานับถือเทพีสุริยัน เทพรัตติกาล และเทพแห่งมนตรา ในบรรดาทั้งสี่อาณาจักร อาณาจักรนี้วุ่นวายที่สุด เพราะโบสถ์รุ่งอรุณ ลัทธิผู้หลับใหล และวิหารมนตราต่างแก่งแย่งชิงดีกันทั้งต่อหน้าและลับหลัง พวกเขาแทรกแซงการเมืองภายในอาณาจักรจนแม้กระทั่งพระาาก็ยังไม่มีอำนาจเด็ดขาด
ถึงเหล่าราชวงศ์จะไม่ชอบใจ แต่ทำอะไรไม่ได้ พวกเขารู้ดีว่าหากเกิดการต่อสู้ภายในขึ้นมา ประชาชนย่อมอยู่ข้างศาสนจักรทั้งสาม
ช่วยไม่ได้... ใครใช้ให้เหล่าเทพเ้ามีตัวตนจริงๆ กันล่ะ
แม้ว่าอาณาจักรทีอาจะวุ่นวายแค่ไหน แต่เื่นี้ไม่เกี่ยวกับสมาคมนักล่า สมาคมดังกล่าวตั้งตนเป็กลาง ไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองและความขัดแย้งของศาสนจักร และหลายทศวรรษที่ผ่านมาก็ทำได้ดีมาตลอด
สมาคมนักล่าเป็องค์กรขนาดกลางที่มีสำนักงานกระจัดกระจายอยู่ทั่วทวีป ดำเนินกิจการในรูปแบบธุรกิจมากกว่ากองกำลัง เมื่อราชวงศ์ โบสถ์รุ่งอรุณ ลัทธิผู้หลับใหล และวิหารมนตรา ตรวจสอบพบว่าไม่เป็ภัยคุกคาม จึงมองข้ามพวกเขาไป
ธุรกิจของสมาคมคือรับงานจ้างวานจากประชาชนและขุนนาง เพื่อส่งมอบให้เหล่าสมาชิกไปทำ โดยสมาคมจะกำหนดค่าจ้างตามระดับความยากของงาน จากนั้นก็เก็บค่าดำเนินการจากสมาชิกอีกที โดยราคาขึ้นอยู่กับระดับของนักล่า ยิ่งระดับสูงยิ่งเก็บค่าดำเนินการน้อยลง
ใน่สายของวัน สมาคมนักล่าประจำเมืองหลวงวินเซ็นต์มักจะเต็มไปด้วยผู้คนเดินกันขวักไขว่ ผู้คนเหล่านี้มีทั้งลูกค้าและสมาชิกของสมาคม พวกเขาต่างง่วนอยู่กับการหางานที่เหมาะสม หรือไม่ก็ตกลงการจ้างงาน สร้างบรรยากาศภายในสมาคมให้เต็มไปด้วยชีวิตชีวา
แต่บรรยากาศอันครึกครื้นกลับทำให้ชายหนุ่มรูปร่างกำยำถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง เมื่อเร็วๆ นี้ทางสมาคม้าส่งเขาไปเป็หัวหน้าสาขาเมืองนอแลนด์ แม้ว่าการเป็หัวหน้าสาขาจะฟังดูดี แต่ใครไม่รู้บ้างว่าเมืองนอแลนด์เป็เมืองแบบไหนกัน?
คำว่าบ้านป่าเมืองเถื่อนคงไม่ไกลจากสภาพของเมือง ทั่วทั้งเมืองเต็มไปด้วยอาชญากรและวายร้ายเดินกันอย่างโจ่งแจ้ง ผู้คนใช้ชีวิตอย่างสิ้นหวังราวกับวันนี้เป็วันสุดท้ายของชีวิต
เมื่อก่อนเมืองนอแลนด์ไม่ได้เป็แบบนี้ แต่เมื่อสิบปีก่อนพื้นที่ทางการเกษตรของเมืองเสียหายจากการปะทะกันของสาวกโกลาหลและโบสถ์รุ่งอรุณ สุดท้ายผลผลิตในพื้นที่ดังกล่าวก็ลดลงทุกปี ผู้คนต้องยังชีพโดยการเข้าไปเสี่ยงโชคในป่าอสูร และเมื่อห้าปีก่อนเกิดอะไรขึ้นกับป่าอสูรไม่ทราบ จู่ๆ ก็มีคลื่นสัตว์ร้ายออกมาโจมตีเมืองทุกปี ทำให้ช่องทางทำมาหากินของประชาชนถูกตัดขาด ทั้งยังถูกบังคับให้ต้านรับคลื่นสัตว์ร้ายอยู่เนืองๆ
แม้จะต้านทานไหวทุกครั้ง แต่ก็ต้องแลกด้วยชีวิตเหล่าทหารและประชาชนมากมายในแต่ละครั้ง
ด้วยสภาพแวดล้อมอันเลวร้าย ทางการตั้งใจละทิ้งเมืองเมื่อสี่ปีก่อน แต่จะละทิ้งอย่างโจ่งแจ้งก็กลัวเป็ที่ครหา พวกเขาจึงตัดสินใจส่งพวกทำความผิด หรือไม่ก็พวกปลายแถวไปประจำการตำแหน่งต่างๆ ในเมืองนอแลนด์
สาเหตุที่ ‘ไทเกอร์ วู้ด’ ถูกส่งไปยังสถานที่ผีสิงแบบนั้น เพราะดันไปทำให้รองหัวหน้าสมาคมนักล่าเมืองวินเซ็นต์ขุ่นเคือง อีกฝ่ายขัดแข้งขัดขาเขาหลายต่อหลายครั้ง เมื่อสบโอกาสก็ตัดสินใจส่งไปประจำการเมืองนอแลนด์ในตำแหน่งที่ว่างอยู่ โดยอ้างว่าไทเกอร์เป็หนุ่มสาวอนาคตไกล
ไทเกอร์นับว่าเป็หนุ่มสาวอนาคตไกลจริงๆ เพิ่งอายุยี่สิบก็กลายเป็ผู้วัฒนาการลำดับ 2 ของเส้นทางโลหิต ‘นักรบเดนตาย’ ความสำเร็จนี้ภายในสมาคมนักล่ามีไม่กี่คนหรอกที่ทำได้
ปกติคนโดดเด่นแบบนี้ต้องถูกสนับสนุนและผูกขาดโดยสมาคม แต่ต่อให้โดดเด่นแค่ไหน เมื่อรองหัวหน้าออกปากก็ไม่มีใครกล้าคัดค้าน สุดท้ายกำหนดวันเข้ารับตำแหน่งเสร็จสรรพ วันที่หนึ่งเดือนหน้าต้องไปรายงานตัวที่นั่น นับดูแล้วก็เหลือแค่สองสัปดาห์
ชายหนุ่มถอนหายใจยาว คนอื่นเข้ารับตำแหน่งยังให้เวลาเป็เดือน แต่เขากลับได้เวลาครึ่งเดียว สำหรับไทเกอร์ไม่อะไรหรอก จะห่วงก็แต่น้องสาว ถ้าเขาไปแล้วใครจะดูแลเธอ?
พ่อแม่ไทเกอร์เสียเมื่อตอนเขาอายุสิบหก ทั้งสองเป็สมาชิกสมาคมนักล่าและเสียชีวิตขณะปฏิบัติภารกิจ ทางสมาคมจึงชดเชยเงินจำนวนไม่น้อย แต่เงินดังกล่าวก็ไม่มากพอใช้จ่ายจนกว่าทั้งคู่จะเรียนจบมีงานทำ หลังไตร่ตรองอยู่นาน ชายหนุ่มก็ตัดสินใจออกจากโรงเรียนแล้วมาเป็นักล่า
ตอนนี้น้องสาวของเขาเพิ่งเรียนจบชั้นมัธยมปลาย กำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยวินเซ็นต์ ถ้าไทเกอร์ไปยังเมืองนอแลนด์ เธอมีสองทางเลือก ไม่ใช้ชีวิตลำพังในเมืองหลวงก็ต้องติดตามเขาไป ซึ่งทางเลือกแรกเขาไม่ไว้วางใจให้เธออยู่ลำพัง หลังไตร่ตรองอยู่นาน ชายหนุ่มตัดสินใจพาน้องสาวไปด้วย แต่เมื่อพาเธอไป หมายความว่าหญิงสาวจะไม่ได้เข้าเรียนต่อมหาวิทยาลัย
ชายหนุ่มกลัดกลุ่ม ไม่รู้จะบอกน้องสาวยังไงดี น้องสาวคาดหวังกับการสอบครั้งนี้มาก คงทำใจไม่ได้เมื่อต้องละทิ้งการเรียน ไหนจะอันตรายมากมายภายในเมืองนั้นอีก ความแข็งแกร่งของเขาตอนนี้จะปกป้องเธอได้หรือเปล่าก็ไม่รู้
ไทเกอร์ครุ่นคิดเื่นี้จนเผลอเดินออกจากสมาคมโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตัวเองเดินออกจากเมือง จนยามเฝ้าประตูทักนั่นเองเขาถึงได้สติกลับมา
ไทเกอร์ตบหน้าผากตัวเองดังฉาด อาชีพนักล่าทำให้เขาต้องออกจากเมืองไปทำภารกิจบ่อยๆ พอสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจึงเผลอเดินมาประตูเมืองตามสัญชาตญาณ
ชายหนุ่มหมุนตัวกลับ ในใจยังคงกังวลเื่ย้ายงาน ถึงขั้นเผลอมีความคิดจะออกจากสมาคมนักล่าและไปหางานอื่นทำ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าขณะเดินเข้าประตูเมือง สร้อยคอที่แม่มอบให้จะส่องแสงก่อนแตกสลายเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย กว่าไทเกอร์จะค้นพบมันก็ก้าวผ่านประตูเมืองเสียแล้ว
ไทเกอร์เบิกตากว้าง รีบยกมือกุมสร้อย พอตรวจสอบดูพบว่าจี้อัญมณีหายไป เหลือแค่สายสร้อยทำจากเงิน ชายหนุ่มสีหน้ากลุ้มใจ สร้อยเส้นนี้มีความหมายกับเขามาก มันเป็ของขวัญวันเกิดชิ้นสุดท้ายที่แม่มอบให้ก่อนจะเสียชีวิตลง
ชายหนุ่มเงยหน้าอย่างหดหู่ ก่อนจะพบความผิดปกติบางอย่าง... ตอนนี้เขาควรหน้าประตูเมืองไม่ใช่เหรอ?
ไทเกอร์กวาดตามองรอบตัว สถานที่แห่งนี้เหมือนห้องโถงอะไรสักอย่าง มีข้าวของเครื่องใช้มากมายที่เขาไม่รู้จัก ไม่ไกลมีชายชรานั่งบนโซฟาเพื่อดูภาพฉายขนาดใหญ่บนกำแพง ท่าทางเหมือนคนธรรมดาไม่มีผิด
ที่นี่ที่ไหน?
ชายหนุ่มรู้สึกหวาดกลัวในใจ สมองคาดเดาบุคคลที่สามารถพาตัวเองเข้ามาสถานที่ลึกลับโดยไม่รู้ตัว หรือจะเป็คนในเส้นทางมิติ?
ผู้วิวัฒนาการลำดับ 5 จอมเวทมิติ?
ถ้าเป็ผู้วิวัฒนาการลำดับ 5 จริง เกิดอยากฆ่าเขาขึ้นมา ชายหนุ่มย่อมไม่สามารถขัดขืนอะไรได้เลย ถ้าขอร้องให้ลงมือปลิดชีพในคราวเดียว อีกฝ่ายจะยินยอมไหมนะ
ขณะไทเกอร์ปลงตกด้านหนึ่ง ทางฝั่งโจเซฟก็ััได้ว่ามีผู้มาใหม่ เขาละสายตาจากภาพยนตร์บนหน้าจอมาสนใจ พอเห็นว่าเป็ชายหนุ่มท่าทางอมทุกข์ก็ขมวดคิ้วเป็ปม ดูจากบุคลิกและท่าทาง เด็กคนนี้คงเป็ผู้วิวัฒนาการเหมือนกัน
ชายชราไม่ได้สนใจชายคนนี้มากนัก ภาพยนตร์หลายเื่ที่ฉายวนน่าสนใจกว่า เื่จอมขมังเวททำให้เข้าใจเทคนิคการใช้มนต์ดำ เื่สายลับเหนือพระกาฬทำให้ได้เทคนิคการลอบสังหารใหม่ๆ ส่วนเื่อื่นๆ รวมไปถึงที่กำลังฉายอยู่ไม่มีประโยชน์ต่อเขามากนักต่อเส้นทางรัตติกาล ในทางกลับกัน ถ้าคนในเส้นทางอื่นมาดู พวกเขาจะต้องได้รับประโยชน์มากมายจากมัน
ไม่รู้ว่าชายลึกลับคนนั้นหายไปไหน แม้ทุกครั้งที่อีกฝ่ายเข้ามาจะทักทายเขา แต่หลังจานั้นก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ดีหน่อยที่ชายคนนั้นกลัวว่าเขาจะเบื่อ เลยซื้อหนังอีกหลายเื่มาให้ดู
โจเซฟมีความรู้สึกลางๆ ว่าชายคนนั้นจะต้องเป็ผู้ใช้พลังเส้นทางมิติ แต่ผู้วิวัฒนาการลำดับ 6 ในทวีปไอเดนกลับไม่มีใครอยู่ในเส้นทางนี้ มีความเป็ไปได้ว่าจะมาจากทวีปอื่น
ในเมื่อเป็คนทวีปอื่นย่อมไม่อาจสืบค้นข้อมูลได้ และโจเซฟก็ไม่มีความกล้ามากพอทำอย่างนั้น ชายชราจึงตัดสินใจทำเป็ไม่รับรู้อะไร
เสียงของหนังทำให้เขาได้สติ ชายชราหันกลับมาสนใจบนหน้าจอต่อ ส่วนไทเกอร์หลังจากตั้งสติได้ก็ค่อยๆ สาวเท้าเดินเข้าใกล้โจเซฟ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ที่นี่ที่ไหน?”
ชายชราเงยหน้าขึ้น นิ้วชี้ยกติดริมฝีปาก ก่อนจะชี้ไปทางภาพยนตร์ที่กำลังฉายอยู่
ไทเกอร์เงยหน้ามองตามด้วยความงุนงง จากนั้นเขารู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าไปในภาพยนตร์ตรงหน้า ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้าง
นักรบเดนตายทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?
หนึ่งคนแก่หนึ่งชายหนุ่มต่างตกอยู่ในภวังค์ของตัวเอง ด้วยเหตุนี้เมื่อนพล็อกอินเข้ารูมใน่บ่ายก็พบว่าชายชรากลับมาอีกแล้ว แถมยังมีลูกค้าใหม่อีกคนมาด้วย
829
