เจียวเอ๋อร์ไม่ระแวงเหมียนฮวาเพราะพี่เลี้ยงนางนี้รูปโฉมจืดชืดธรรมดา และอีกไม่นานก็ต้องออกจากบ้านสกุลฟู่เพื่อไปแต่งงานผิดกับจินป๋ายไช่ที่อยู่ใน่เติบโตสู่วัยสาวสะพรั่ง แตกต่างจากภาพลักษณ์เด็กเมื่อวานซืนที่มอมแมมไร้ราศีในตอนมาอยู่ใหม่ๆนางหวั่นว่าความชิดใกล้อาจจะทำให้คุณชายใหญ่คว้าเอาเด็กสาวมาเป็นางบำเรอเสียก่อน ฟู่ฟูเหรินเคยแสดงเจตนาว่าจะให้ตัวนางทำหน้าที่ภรรยาน้อยของคุณชายในสักวันเสียแต่ว่าคุณชายใหญ่ไม่เคยแสดงท่าทีในเชิงชู้สาวกับนางเลย
นางสู้ถนอมความสาวล่วงเลยเข้าปีที่สิบเก้าแล้วมิรู้ว่าอีกนานเท่าไรชายที่หมายปองจะเรียกไปทำหน้าที่ซึ่งนางเต็มใจกระทำอย่างถึงที่สุดนี้สักที...
เพราะหึงหวงเจียวเอ๋อร์จึงพานไม่ชอบใจในตัวจินป๋ายไช่ จึงคอยคัดค้านและแสดงทีท่าว่าสิ่งที่เด็กสาวทำมักไม่ใช่เื่ดีนักและเื่ไม่ดีเ่าั้ก็ไม่ควรจะพาคุณชายน้อยไปยุ่งเกี่ยวด้วยผลจากการสอดมือเข้ามายุ่งของเจียวเอ๋อร์จึงทำให้ฟู่เจียนจื่อนั่งหน้ามุ่ยอยู่บนเก้าอี้ในห้องโถงกลางของเรือนเอ้อร์หลิวมีจินป๋ายไช่ยืนอย่างสงบนิ่งถัดไปเื้ั ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะไม้ตัวใหญ่นางฟู่หลันและฟู่หลิงเฉินกำลังนั่งพิจารณาถ้อยคำจากปากของนาง
“บ่าวเห็นป๋ายไช่แอบพาคุณชายน้อยไปเล่นสกปรกในป่าหลังบ้านแถมยังเก็บสุนัขข้างถนนตัวสกปรกมีเชื้อโรคมาเลี้ยงดูบ่าวสงสัยมาหลายวันก็เลยแอบตามไปเ้าค่ะ ไม่รู้ว่าเชื้อโรคพวกนั้นจะเข้าสู่ร่างกายคุณชายแล้วหรือยัง”
“ว่าอย่างไรแม่ตัวดีพาหลานข้าออกไปเที่ยวทำพิเรนทร์อะไรอีก” แม้เอ็นดูจินป๋ายไช่มากเพียงไรแต่เมื่อฟังเจียวเอ๋อร์ที่นางชุบเลี้ยงมาแต่เล็กแต่น้อยบอกเล่าเสียจนเห็นภาพใจนางฟู่หลันก็อดจะคล้อยตามไม่ได้
“คนโกหก!” ฟู่เจียนจื่อค้านออกมาเด็กชายตาขวางมองหน้าหญิงสาวที่เขาไม่ชอบหน้ามากขึ้นทุกวันดีแต่ว่าถูกสายตาของบิดาที่มองมาอย่างตำหนิเสียก่อน เด็กน้อยจึงเบาอาการขัดเคืองลงแต่ปากก็ยังโต้ตอบเจียวเอ๋อร์
“ป๋ายไช่ไม่ได้แอบพาข้าไปเสียหน่อยข้าเป็ฝ่ายวิ่งตามนางไปเองั้แ่ทีแรก” ก่อนหันมาขอความยุติธรรมจากท่านย่า“ปู้หล่างไม่ได้สกปรกจนมีเชื้อโรคอะไรสักนิด มันก็อยู่ของมันเวลาป๋ายไช่ให้อาหารมัน หลานก็นั่งมองอยู่ห่างๆ นะท่านย่ามันไม่ได้ทำอันตรายข้าเลย ออกจะเชื่องเสียด้วยซ้ำ”
ฟู่เจียนจื่อหันไปสบตาจินป๋ายไช่ต่างคนต่างให้กำลังใจกัน เด็กชายหวังว่าท่านย่าและบิดาจะใจอ่อนอนุญาตให้เขาพาปู้หล่างมาเลี้ยง
ถึงขนาดตั้งชื่อให้เสร็จสรรพแล้วไม่อนุญาตให้เลี้ยงคงจะไม่ยอมเลิกราแน่...ฟู่หลิงเฉินตรึกตรองพร้อมกับยิ้มมุมปากสายตาเหลือบมองสาวใช้จอมซนด้วยความเอ็นดูที่นางกลายเป็คนสนิทของฟู่เจียนจื่อไปเสียแล้วและท่าทีของชายหนุ่มก็ไม่ได้รอดพ้นจากสายตาของมารดาเลยสักนิด
“อยากจะเลี้ยงสุนัขเลี้ยงแมวทำไมไม่บอกย่าเล่าเ้าอยากจะได้สักกี่ตัวย่าก็จะหามาให้”
“มันไม่เหมือนกันข้าสงสารมัน มันกำลังท้อง มันจะมีลูก” เด็กชายวัยหกขวบบอกความรู้สึกของตนดวงตากลมโตเค้นแววละห้อยส่งให้ผู้เป็ย่า
นางฟู่หลันพ่ายแพ้หมดรูปก็หลานนางน่ารักน่าชังออกปานนั้น
“...เอาเถอะๆอยากเลี้ยงก็เลี้ยง”
ฝ่ายฟู่หลิงเฉินก็เห็นดียิ่งนักที่จิตใจของบุตรชายมีความอ่อนโยนขึ้นเขารู้จักให้ความเมตตาต่อสัตว์ที่ด้อยค่าในสายตาใครอีกหลายคนการมีสัตว์เลี้ยงจะทำให้เขามีความรับผิดชอบ เริ่มฝึกตนจากระดับเล็กๆ ก่อนภายภาคหน้าโตขึ้นคงเป็บุตรที่นำความภาคภูมิใจมาสู่ตัวเขาและบ้านสกุลฟู่ได้ไม่ยาก
“พ่อยินดีให้เ้าเลี้ยงพวกมันแต่เ้าต้องสัญญาว่าจะไม่ทิ้งขวางและจะต้องสอนให้พวกมันรู้จักความภักดีและซื่อสัตย์ต่อผู้เป็นาย”
“ขอบคุณท่านพ่อขอบคุณท่านย่า ลูกกับป๋ายไช่จะดูแลพวกมันอย่างดี” เด็กน้อยยิ้มร่ากล่าวรับคำ ะโผลุงลงจากเก้าอี้ แล้วตรงเข้าไปจูงมือจินป๋ายไช่ด้วยความสนิทสนม “ข้ากับป๋ายไช่จะไปพาเ้าปู้หล่างมาอยู่ที่บ้านของเราเลยนะ”
เ้านายตัวน้อยพูดจบก็จูงมือเด็กสาวกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปทันทีผู้ที่อยู่ในห้องต่างมองตามทั้งสองคนไปด้วยความรู้สึกที่แตกต่าง ผู้เป็ย่ามองหลานชายด้วยความรักเต็มเปี่ยมและพร้อมจะตามใจทุกอย่างหากสิ่งไหนทำให้เขามีความสุขส่วนฟู่หลิงเฉินรู้สึกว่าบุตรชายดูเป็เด็กน่ารักขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก คงต้องยกความดีให้กับจินป๋ายไช่ที่เอาชนะใจลูกชายสุดแสนเอาแต่ใจของเขาได้
คนสุดท้ายที่ตอนนี้กลายเป็คนที่นายน้อยไม่อยากเข้าใกล้นางได้แต่มองตามทั้งสองไปด้วยความริษยา เมื่อเหลือบมองเ้านายหนุ่ม ก็เห็นเขามองตามศัตรูหัวใจของนางไปด้วยสายตาชื่นชมแถมยังมีประกายระยิบระยับเต้นไหวพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากอีกด้วย
ไม่นานนักหลังจากแม่สุนัขชื่อปู้หล่างเข้ามาอยู่ในคอกที่สร้างขึ้นใหม่มันก็ออกลูกสุนัขร่างกายแข็งแรงมาสี่ตัวสุนัขแม่ลูกทั้งห้าตัวจึงกลายเป็กรรมสิทธิ์และความรับผิดชอบร่วมกันระหว่างจินป๋ายไช่กับฟู่เจียนจื่อก่อเกิดสายแห่งวาสนาเส้นแรกกำลังเกี่ยวพันนำไปสู่สายสัมพันธ์ที่แแ่ยากจะตัดขาดในกาลข้างหน้า...
เสียงหัวเราะดั่งระฆังแก้วกังวานไปรอบเรือนเยวี่ยฉงวันนี้ฟู่เจียน-จื่อกำลังเล่นวิ่งไล่จับอยู่กับพี่เลี้ยงคนใหม่...ที่ถูกใจเด็กชายเป็ที่สุดนอกจากนั้นยังมีลูกบ่าวในบ้านอีกสามคน ยามเล่นสนุกกับคุณชายน้อยจินป๋ายไช่ก็วิ่งเร็วและคล่องแคล่วว่องไวกว่าเหมียนฮวาเด็กสาวสามารถเป็ตัวของตัวเองได้ไม่ต้องรักษากิริยาเรียบร้อยตลอดเวลา เพราะนาง ฟู่หลันให้อภิสิทธิ์นี้แก่นางตามความ้าของหลานชายสุดรัก
เด็กสาวกลายมาเป็พี่เลี้ยงอย่างเต็มตัวของคุณชายน้อยตามความเห็นชอบจากนายหญิงใหญ่เพียงแต่ว่าตอนนี้นางยังไม่ได้ย้ายขึ้นไปนอนในห้องคุณชายน้อยเท่านั้นด้วยต้องรอจนถึงสิ้นปีให้เหมียนฮวาย้ายกลับบ้านของนางเพื่อไปแต่งงานเสียก่อน
บ่ายคล้อยแล้วหลังจากกินของว่างที่เหมียนฮวายกมาให้เสร็จ ฟู่เจียนจื่อก็วางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะหินเด็กชายมีบางสิ่งอยากจะอวดคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เมื่อคืนบิดาของเขาเพิ่งเล่าให้ฟังว่าต้นเหมยกุ้ย[1]ในเรือนเพาะกล้ากำลังออกดอกเด็กน้อยจึงอยากจะให้จินป๋ายไช่ได้เห็นความสวยงามของมัน
“ไม่ได้นะเ้าคะนายท่านเคยสั่งห้ามว่าไม่ให้ผู้ใดเข้าไปในเขตเรือนเพาะกล้าก่อนได้รับอนุญาตบ่าวไม่กล้าฝืนคำสั่งหรอก” ดวงหน้าขาวนวลส่ายปฏิเสธความประสงค์ของเ้านายตัวเล็ก
“ก็แค่เข้าไปดูดอกไม้นิดเดียวข้าสั่งเ้า เ้าก็เข้าไปเป็เพื่อนข้าหน่อยเถอะ เหมยกุ้ยนี่แม่ข้าเป็คนเลือกพันธุ์มาปลูกเชียวนะ แล้วท่านพ่อก็ขยายพันธุ์ต่อไม่ให้มันตายดอกมันทั้งใหญ่และสวยมาก มันคือดอกไม้ในภาพวาดที่ติดไว้ในห้องนอนข้าที่เ้าเคยเห็นท่านพ่อวาดเองกับมือเลย” แววตาใสซื่อเปี่ยมสุขเมื่อเล่าถึงความรักความหลังของสองผู้ให้กำเนิดแม้จดจำหน้ามารดาไม่ได้เพราะนางจากไปั้แ่เขายังเล็ก แต่บิดาก็มักเล่าเื่ของมารดาให้เขาฟังเสมอ
[1] กุหลาบ
748
![ชดใช้ในสิ่งที่มึงทำ - Pay [BL]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1607660318_81294391.webp)
