
ข้างในตกแต่งได้ค่อนข้างดีซะที่เดี่ยว
อิไล: ตรูว่าเรารีบนอนเหอะ
คาร์ล: ผมก็ว่าอย่างนั้นนะครับ
จากนั้นหนุ่มๆก็ค่อยๆหลับลงเหมือนมีคนเดี่ยวที่ยังไม่หลับ ใช่คนๆนั้นคือ นาอิบ เดินลงมาจากบ้านต้นไม้

นาอิบ: อ่า สวยจัง
??: นาอิบ
นาอิบ สะดุ้งด้วยความใและหันมองซ้ายขวา
นาอิบ: ..คะ.ใคร..นะ.ออกมานะ...
??:ฉันอยู่นี้

นาอิบ: คุณคือ..คะ.ใคร.รู้..ชื่อ.ผะ...ผม..ได้ไง
??: ฉันคือนางฟ้า เรียกฉันว่า ฟีโอนา ก็ได้จ๊ะ
นาอิบ:.คะ.ครับ..คุณนางฟ้า..ฟีโอนา
นางฟ้า: คิดถึงพี่ชายของเธอใช่มั้ยล่ะ
นาอิบ:..คะ.คุณนางฟ้า..รู้ได้ไง..ครับ...
นางฟ้า: มีเื่อะไรที่นางฟ้าไม่รู้บางล่ะเด็กน้อย
นาอิบ: แล้วคุณ พอจะช่วยพาเราไปหาคุณ ลีโอได้มั้ยคับ
นางฟ้า: ได้สต
นาอิบ: จริงหรอครับ
นางฟ้า: จริงสิเด็กน้อย
เอ็มม่า: คุณ นาอิบ
นาอิบ: อะ.เอ๊ะคุณ เอ็มม่า
เอ็มม่า:คุณมาทำอะไรตอนดึกแบบนี้ค่ะเนี่ย
นาอิบ: เออคือ ผมมาดูผีเสื้อนะครับ
เอ็มม่า: ระวังโดนยุ่งกัดนะค่ะ
นาอิบ: ครับ
แน่นอน เอ็มม่า ไม่เห็นคุณนางฟ้า
นาอิบ: ทำไมเขาไม่เห็นคุณล่ะครับ
นางฟ้า:ฉันจะให้เห็นแต่คนที่ฉันอยากให้เห็นนะ
นาอิบ: ออครับ
นางฟ้า: อะนี้ฉันให้
นาอิบ: เอ๊ะ
นางฟ้า:ใส่มันไว้ตลอดห้ามถอด ใฟ้เพื่อนๆเธอด้วย
นาอิบ: คะ..ครับ
นางฟ้า: ฉันต้องไปแล้วล่าก่อนเด็หน้อย



