เมื่อออกมาจากจากมิติทุกคนก็มาโผล่ในโถงถ้ำ
ก่อนที่ลี่หงก็เดินนำทุกคนออกจากถ้ำไปเมื่อออกมาถึงหน้าถ้ำเฮยหลงก็พูดขึ้น
“ลี่หงข้ายืมกระบี่ไม้ของเ้าได้รึไม่”ได้ยินดังนั้นลี่หงก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ
“หืม!! แค่สะบัดมือเ้าก็สามารถทำลายป่าหมอกนี้ได้ในพริบตาแล้วเ้าจะเอากระบี่ไม้ธรรมดาไปถือทำไมกัน”
“ก็เอาไว้ตบตาพวกมนุษย์ไง” ได้ยินดังนั้นลี่หงก็ร้องอ้อแล้วจึงถามขึ้นถามขึ้นอีกครั้ง
“เ้าจะเอากระบี่หนักเท่าไหร่ล่ะ ห้าสิบจินร้อยจิน พันจิน หมื่นจิน แสนจิน หรือล้านจิน” ลี่หงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงธรรมดาแต่เฮยหลงและบรรดาสัตว์อสูรทั้งหลายนั้นได้แต่อ้าปากค้างกับคำถามของลี่หง
“จะ เ้า เ้ามีมากมายขนาดนั้นเลยงั้นรึ!!” เฮยหลงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมาเดิมทีตนคิดว่าลี่หงคงมีกระบี่ไม้แปลกประหลาดนั่นไม่กี่เล่มเท่านั้น
“ฮึ! ข้ามีเป็พัน จะเอาอันไหลก็เลือกเอาละกัน” พูดจบลี่หงก็สะบัดมือคราหนึ่ง ปรากฏกระบี่ไม้สีดำทมิฬขนาดต่างๆนับร้อยเล่มตรงหน้าทุกคน
จากนั้นเฮยหลงกับหั่วหงก็เดินเข้าไปเลือกกระบี่ไม้ที่เหมาะมือสุดท้ายเฮยหลงก็เลือกกระบี่ที่หนักหนึ่งแสนจินไป ส่วนหั่วหงนั้นเลือกกระบี่ที่หนักเพียงหมื่นจินเท่านั้นเมื่อทั้งสองเลือกกระบี่เสร็จลี่หงก็เก็บที่เหลือไว้ในมิติเหมือนเดิม เห็นดังนั้นเฮยหลงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามถึงกระบี่ไม้ที่ลี่หงใช้ข่มขู่ตน
“ลี่หง กระบี่ที่เ้าใช้ข่มขู่ข้าตอนนั้นหนักกี่จิน”ได้ยินดังนั้นลี่หงก็แย้มยิ้มออกมา
“อันนั้นน่ะหรอ แค่ล้านจินเอง” ได้ยินดังนั้นเฮยหลงก็ได้แต่ยืนนิ่ง‘นะ นี่นางยกกระบี่หนักล้านจินได้ราวกับถือขนนกเลยงั้นรึ! หากตอนนั้นเราโดนโจมตีจริงๆ กระดูกคงได้หักแน่นอน’
หลังจากตอบคำถามลี่หงก็คิดขึ้นได้ว่าตนเผลอเก็บกระบี่ทั้งหมดไปแล้วจึงนำกระบี่ไม้ที่มีน้ำหนักหนึ่งหมื่นจินออกมาถือ
“หืม!! รู้สึกว่ามันเบาไปจะหน่อย คงต้องเปลี่ยนน้ำหนักแล้วสินะอืม!!! อันนี้ก็ยังเบาไป อ๊ะ!! อันนี่แหละกำลังเหมาะมือเลย สามหมื่นจินสินะ”เมื่อได้กระบี่ไม้ที่เหมาะมือแล้ว ลี่หงก็หันไปกำชับกับทุกคนอีกครั้ง
“หั่วหงจากนี้ให้เรียกข้าว่าลี่หงห้ามเรียกว่าเ้านายเด็ดขาดส่วนพวกเ้าให้สื่อสารกันผ่านลมปราณเท่านั้นนะ ออกเดินทางได้” พูดจนลี่หงก็ดินออกจากถ้ำไปตามหลังไปด้วยบรรดาสัตว์อสูรทั้งหลาย
ในระหว่างทางเมื่อมีสัตว์อสูรดวงกุดริอาจโจมตีขบวนเดินทางที่แสนแปลกประหลาดก็จะตกตายไปทั้งที่ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนตายได้ยังไงเนื่องจากชุดอักขระที่ผสมผสานลงไปในพันธสัญญาของบรรดาสัตว์เลี้ยงทั้งหลายนั้นสามารถปกปิดกลิ่นอายของสัตว์อสูรได้
แม้แต่หั่วหงที่อยู่ในร่างมนุษย์ก็ไม่ปรากฏกลิ่นอายของสัตว์อสูรแม้แต่น้อยยิ่งไม่ต้องพูดถึงเฮยหลงที่เป็ถึงัทมิฬา เพียงแค่การปกปิดกลิ่นอายย่อมง่ายดายกว่าการกะพริบตาเสียอีก
ตลอดเส้นทางที่ขบวนเดินทางของลี่หงผ่านมีสัตว์อสูรที่ไม่เจียมตนตกตายจนนับไม่ถ้วน ไม่เพียงเท่านั้นสมุนไพรและพรรณไม้นานาชนิดต่างก็ถูกเก็บเกี่ยวจนแทบไม่เหลือบางครั้งก็หยุดพักนั่งดูชมเ้าตัวแสบทั้งหลายต่อสู้กับสัตว์อสูรในป่าหมอกทำให้การเดินทางออกจากป่าหมอกต้องใช้เวลามากกว่าสี่ชั่วยาม
เมื่อมาถึงชายป่าลี่หงก็สั่งให้ทุกคนหยุดเดิน
“ทุกคนหยุดก่อน รู้สึกว่าข้างนอกป่ามีคนอยู่มากผิดปกติพวกเ้ากลับเข้าไปในมิติก่อนนะ” พูดจบลี่หงก็นำเหล่าสัตว์อสูรเข้าไปในมิติทันที จากนั้นจึงหันไปสอบถามเฮยหลงและหั่วหง
“พวกเ้าล่ะจะไปกับข้าหรือจะเข้าไปรอในมิติ”
“พึ่งจะออกมาได้ไม่ถึงวันเอง ขอเที่ยวให้สนุกหน่อยสิ”เป็เฮยหลงที่พูดขึ้น ส่วนหั่วหงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของัหนุ่ม
“ตามใจพวกเ้าละกัน หั่วหงตอนนี้ใบหน้าเ้าอันตรายเกินไปรับผ้านี่ไปแล้วโพกแบบนี้นะ” ลี่หงนำผ้าปิดหน้าออกมาปิดบังใบหน้า่ล่างพร้อมกับส่งอีกผืนให้หั่วหงก่อนจะทำให้อสรพิษแม่ลูกอ่อนดูเป็ตัวอย่าง ส่วนเฮยหลงนั้นก็ได้แต่บ่นในใจ ‘ไม่ดูสารรูปตัวเองเลยหากใบหน้าหน้าหั่วหงอันตราย ใบหน้าเ้ามันไม่หายนะเลยงั้นรึ!’
เมื่อหั่วหงโพกผ้าปิดหน้าเสร็จลี่หงก็เดินนำทั้งสองออกจากป่าหมอก
ด้านนอกป่าหมอกตอนนี้เต็มไปด้วยกลุ่มคนหลายกลุ่มหลายสำนักที่มาตั้งกระโจมพักผ่อนด้านนอกป่าเนื่องจากเวลานี้ดวงอาทิตย์ก็ใกล้จะลับขอบฟ้าแล้วด้วยป่าหมอกที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูรระดับสูงและพืชพิษมากมายทำให้ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าไปในป่าตอนกลางคืนต่างก็พากันมาตั้งกระโจมพักแรมกันที่ชายป่าด้านนอก
ั้แ่หมอกที่ปกคลุมป่าหมอกมาจางหายไปบรรดาจอมยุทธทั้งหลายก็หลั่งไหลมายังป่าหมอกมากขึ้น บ้างก็มาเพื่อหาคำตอบเหตุการณ์แปลกประหลาดที่เกิดขึ้นบ้างก็มาเพื่อเสี่ยงโชคเพราะเมื่อหมอกหายไปพวกตนก็สามารถมองเห็นบรรยากาศภายในป่าหมอกได้อย่างชัดเจน
หลายครั้งที่พบสมุนไพรระดับสูงก็มักจะมีการกระทบกระทั่งกันเกิดขึ้นแต่ด้วยเส้นทางที่ลี่หงออกมานั้นเต็มไปด้วยสัตว์อสูรระดับสูงทำให้ไม่มีใครกล้าไปยังเส้นทางนี้มากนัก ด้วยเหตุนี้การเดินทางของลี่หงจึงราบรื่นไม่มีอุปสรรคใดๆหากมีอุปสรรคก็คงเป็การที่เ้าตัวแสบทั้งหลายออกไปวิ่งเล่นไกลจากจุดที่พวกตนอยู่ แล้วไปท้าตีท้าต่อยกับสัตว์อสูรระดับสูงกว่า
“เฮ้ย!! ดูนั่นสิกำลังมีคนเดินออกมาจากป่าหมอก” ชายคนหนึ่งพูดขึ้น เมื่อเห็นกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากป่าหมอกในตอนเย็นแบบนี้
“ไหนๆ แต่ทำไมมีแค่สามคนวะ แถมยังเป็ผู้หญิงสองคนผู้ชายอีกหนึ่งคน”ชายอีกคนพูดขึ้น พลางจ้องมองไปยังกลุ่มของลี่หงที่กำลังเดินออกมาจากป่าหมอกด้วยสายตาแวววาวราวกับหมาป่าที่เห็นเหยื่ออันโอชะไม่เพียงแค่ชายคนนี้เท่านั้นที่จ้องมองกลุ่มของลี่หงด้วยสายตาแบบนี้คนอื่นๆที่เห็นในกลุ่มมีผู้หญิงถึงสองคนก็มีท่าทางไม่ต่างกันมากนัก
แต่ละคนก็คิดว่ากลุ่มคนตรงหน้าต้องมีสมุนไพรระดับสูงติดไม้ติดมือออกมาแน่นอนไม่อย่างนั้นคงไม่กลับออกมาจากป่าหมอกช้ากว่าคนอื่นแบบนี้แต่ไม่ทันที่จะมีใครได้ขยับตัวก็มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งประมาณสิบคน เดินออกมาขวางหน้ากลุ่มของลี่หงไว้
“เ้าพวกสำนักหมาป่าทมิฬอีกแล้วงั้นรึ! เฮ้อ! ข้าล่ะสงสารสามคนนั้นจริงๆ” ชายคนหนึ่งพูดขึ้นเมื่อเห็นกลุ่มคนสวมชุดจอมยุทธสีดำปักรูปหมาป่าด้านหลังเดินออกไปขวางหน้ากลุ่มที่พึ่งกลับออกมาจากป่าหมอก
“ใช่ๆ ไอ้พวกนี้มันเลวจริงๆดันมาแย่งเหยื่อของข้าไปจนได้” ชายอีกคนพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจที่ถูกตัดหน้าทั้งที่ตนหมายตาสามคนนี้ไว้แล้วแต่ด้วยตนที่เป็เพียงจอมยุทธอิสระจะเอาอะไรไปสู้กับหมาหมู่อย่างศิษย์สำนักหมาป่าทมิฬได้
ทางด้านลี่หงที่จู่ๆก็มีคนนับสิบมาขวางก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยหากคนพวกนี้ไม่ได้คิดร้ายกับตนก็ไม่จำเป็ต้องใส่ใจ ลี่หงจึงตัดสินใจเดินเลี่ยงไปอีกทางแต่แล้วพวกมันก็เดินเข้ามาขวางหน้าไว้ทั้งยังกระจายตัวล้อมรอบตนทุกทิศทาง
“พื้นที่แถบนี้พวกข้าสำนักหมาป่าทมิฬเป็ผู้ดูแลอยู่ดังนั้นพวกเ้าต้องจ่ายค่าคุ้มครองมาให้พวกข้า” ชายที่มีพลังมากที่สุดในกลุ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่งพลางปล่อยแรงกดดันระดับปราณนภาขั้นสามออกมาหมายจะข่มขู่กลุ่มคนตรงหน้า เมื่อเห็นกลุ่มของลี่หงยืนนิ่งไม่ขยับตัวชายอีกคนจึงพูดขึ้น
“ไม่ต้องกลัวหรอกนะน้องสาวหากคืนนี้น้องสาวมาปรนนิบัตพวกพี่ พี่ชายคนนี้ไม่คิดค่าคุ้มครองก็ได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”พูดจบทั้งกลุ่มก็ะเิเสียงหัวเราะออกมา หลายคนที่เห็นเหตุการณ์แม้อยากเข้ามาช่วยเหลือแต่ก็เกรงกลัวอำนาจของสำนักหมาป่าทมิฬ
แม้สำนักหมาป่าทมิฬจะไม่ใช่สำนักขนาดใหญ่อย่างสำนักัฟ้าแต่สำหรับเมืองเล็กๆอย่างเมืองหมอกม่วงนั้นถือว่าสำนักหมาป่าทมิฬมีอิทธิพลพอสมควร
อีกทั้งอาณาจักรัทะยานแห่งนี้เป็เพียงอาณาจักรเดียวในทั้งหมดหกอาณาจักรที่ไม่มีสำนักฝึกยุทธขนาดใหญ่คอยควบคุมดูแลเื่ราวในยุทธภพ จึงเป็เหตุให้เหล่าสำนักฝึกยุทธ์ขนาดกลางตั้งตนเป็ใหญ่ดังเช่นสำนักหมาป่าทมิฬ
เมื่อพวกมันเห็นว่ากลุ่มของลี่หงยังไม่ตอบสนองทั้งยังไม่พูดไม่ขยับตัวก็ฮึกเหิม ในขณะนั้นเองก็มีชายคนหนึ่งยื่นมือมาหมายจะเปิดผ้าปิดหน้าของลี่หงออก
แต่ก่อนที่มือของมันจะเอื้อมมาถึงผ้าปิดหน้าของลี่หงจู่ๆมันก็รู้สึกมีแรงกดทับมหาศาลกดลงมาบนไหล่ข้างที่มันกำลังเอื้อมมือออกไป
เมื่อมองไปที่ไหล่มันก็เห็นกระบี่ไม้สีดำสนิทพาดอยู่จากนั้นตัวของมันก็ทรุดลงกระแทกพื้นจนได้ยินเสียงกระดูกแตกร้าว
ปึก! แกร๊ก!! แกร๊ก!! เมื่อเห็นสหายทรุดลงกับพื้นคนอื่นๆต่างก็พากันชักอาวุธออกมา ในขณะที่พวกมันชักอาวุธออกมาหมายจะเข้ามาจู่โจมก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงของร่างบางในชุดจอมยุทธสีขาว
“น่ารำคาญ” ทันทีที่ได้ยินเสียงสดใสและเ็าดังออกมาจากร่างบางตรงหน้าพวกมันทุกคนต่างก็ชะงักไปครู่ใหญ่ ก่อนจะมีชายคนหนึ่งที่ได้สติกลับมาคนแรกพูดขึ้น
“ในเมื่อไม่ยอมจ่ายค่าคุ้มครองพวกเ้าก็ไสหัวไปจากที่นี่ซะ แต่ก่อนไปคืนนี้น้องสาวทั้งสองต้องมาปรนนิบัติพวกพี่ก่อนฮ่า ฮ่า ฮ่า” ได้ยินดังนั้นลี่หงก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจมีอย่างที่ไหนมาแอบอ้างว่าตนคอยคุ้มครองสถานที่แห่งนี้ แถมยังขู่ให้ตนมอบของให้อย่างหน้าด้านๆทั้งยังบังคับขู่เข็ญให้สตรีที่บอบบางแบบตนคอยปรนนิบัติ
“ได้สิ! ข้าจะปรนนิบัติพวกเ้าอย่างดีเลย”ได้ยินดังนั้นพวกมันก็ยกยิ้มขึ้นมาด้วยความพึงพอใจโดยลืมไปเสียสนิทว่าแค่เพียงคนตรงหน้าเอากระบี่วางไว้บนไหล่ก็สามารถทำร้ายสหายของมันได้แล้ว
เมื่อเห็นท่าทางของกลุ่มคนตรงหน้าลี่หงก็ยกยิ้มขึ้นมาด้วยความเ้าเล่ห์
“แต่ว่า!ข้าจะปรนนิบัติพวกเ้าด้วยวิธีของข้านะ”
“จัดมาได้ตามที่เ้า้าเลยฮ่า ฮ่า ฮ่า” ทันทีที่ได้ยินคำพูดของลี่หง บรรดาศิษย์ของสำนักหมาป่าทมิฬก็ะเิเสียงหัวเราะออกมาส่วนคนที่รอดูชมอยู่รอบนอกได้แต่จ้องมองมายังร่างบางของลี่หงและหั่วหงด้วยความเสียดาย
“ได้! ข้าจะจัดให้ จนพวกเ้าร้องไม่ออกเลย” พูดจบลี่หงก็พุ่งเข้าหาชายที่พูดก่อนจะฟาดฝ่าเท้าน้อยๆไปยังใบหน้าของชายคนดังกล่าว
ปัง! ตู้ม!! ด้วยการโจมตีที่รวดเร็วของลี่หงทำให้ชายคนดังกล่าวไม่สามารถป้องกันได้แม้การเตะในครั้งนี้ลี่หงใช้พลังเพียงหนึ่งส่วนเท่านั้น แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะส่งร่างชายคนดังกล่าวปลิวไปไกลนักสิบเมตร
กว่าพวกที่เหลือกว่าจะรู้สึกตัวก็ตอนที่ชายคนดังกล่าวร้องโหยหวนขึ้นมาเมื่อได้สติกลับคืนมาพวกมันก็พบว่าสตรีตรงหน้ากลับไปยืนอยู่กับพรรคพวกแล้วเห็นดังนั้นร่างกายพวกมันก็สั่นสะท้านขึ้นมาเพราะคนที่พึ่งถูกจัดการไปนั้นคือหัวหน้าของพวกตนทั้งยังเป็คนที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มอีกด้วย
แม้จะััพลังของคนตรงหน้าได้เพียงปราณปฐีขั้นแรกแต่ด้วยการโจมตีที่รวดเร็วและรุนแรงนั้นทำให้พวกมันเริ่มสำนึกแล้วว่าคราวนี้พวกมันดันมาหาเื่ผิดคน
“เป็ยังไงบ้างการปรนนิบัติของข้า”ลี่หงพูดขึ้นเมื่อเห็นชายคนที่ได้รับการปรนนิบัติจากตนลุกขึ้นมา ได้ยินดังนั้นมันก็พุ่งเข้าโจมตีลี่หงด้วยความรวดเร็วในมือยังถือกระบี่เนื้อดีจ้วงแทงออกมาหมายจะทะลวงร่างกายลี่หงให้พรุน
เมื่อเห็นหัวหน้าตนโจมตีคนที่เหลือก็ไม่รอช้ารีบชักอาวุธออกมาและทะยานเข้าหาลี่หงทันที
แต่ทว่า...
ปัง! ปัก! ตู้ม! ปัง! ปัง! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! อ๊าก!! ไม่ทันที่พวกมันจะเข้าประชิดตัวคนตรงหน้าก็หายไปจากครรลองสายตาของพวกตนมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ถูกฝ่าเท้าน้อยๆประทับมายังร่างกายของตน
อ๊าก!! อ๊าก!! อ๊าก!! เสียงร้องโหยหวนของพวกที่ยังได้สติดังขึ้นพร้อมกับจ้องมองมายังร่างบางด้วยดวงตาที่หวาดกลัว
“หวังว่าพวกเ้าจะถูกใจกับการปรนนิบัติของข้านะหากไม่ถูกใจ เดี๋ยวข้าจะให้สหายข้าไปปรนนิบัติพวกเ้าแทนละกัน”ได้ยินดังนั้นพวกที่ยังได้สติอยู่ก็วิ่งหายไปทันที ทิ้งให้พวกที่หมดสตินอนกองอยู่กับพื้นที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเืและเศษซากฟัน
“อ้าว! จะรีบไปไหนล่ะสหายข้ายังไม่ได้ปรนนิบัติพวกเ้าเลยนะ”พูดจบลี่หงก็หันไปเอ่ยถามกับบรรดาจอมยุทธมุงทั้งหลาย
“แล้วพวกท่านมีใครอยากให้สหายข้าปรนนิบัติบ้างไหม”ได้ยินดังนั้นบรรดาจอมยุทธมุงต่างก็รีบแยกย้ายทันที
“เฮ้อ!! ไม่ว่าจะที่ไหนก็มีแต่คนแบบนี้สินะ”เมื่อคนที่รายล้อมอยู่จากไปหมดแล้ว ลี่หงก็พูดขึ้นด้วยความเบื่อหน่าย
แม้พึ่งเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ด้วยตนเองครั้งแรกแต่ด้วยประสบการณ์จากการโลกที่จากมาทั้งจากประสบการณ์จริงในค่ายมวย ทั้งจากกลุ่มอันธพาลในพื้นที่ที่มาหาเื่คนในค่ายไม่เว้นวันทั้งจากนิยาย ละคร และภาพยนตร์ที่สำคัญจากความทรงจำที่ได้รับมาจากท่านมหาเทพีแห่งพฤกษา ทำให้เหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นเป็เื่ธรรมดาสามัญสำหรับลี่หง
เมื่อหมดตัวกวนใจ ลี่หงและสองสัตว์อสูรในคราบมนุษย์ก็มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านที่อยู่ไม่ไกลจากชายป่า
เมื่อเข้ามาในหมู่บ้าน ลี่หงก็กวาดตามองไปรอบตัวด้วยความตื่นเต้นแต่ในขณะนั้นเองสายตาของลี่หงพลันมองเห็นคนที่คุ้นเคยยืนอยู่อีกฟากของหมู่บ้านไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลาลี่หงรีบพุ่งออกไปทันที
ทิ้งไว้เพียงภาพติดตาให้ผู้คนโดยรอบเห็นเท่านั้นส่วนหั่วหงและเฮยหลงเมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบทะยานตามลี่หงไปความรวดเร็วของทั้งสามสร้างความใให้แก่ฝูงชนไม่น้อยโดยเฉพาะกลุ่มที่เห็นการปรนนิบัติของลี่หงต่อศิษย์สำนักหมาป่าทมิฬ
ด้วยหมู่บ้านแห่งนี้เป็หมู่บ้านขนาดกลางทั้งยังเป็จุดแวะพักจุดสุดท้ายก่อนจะเข้าสู่ป่าหมอกทำให้ตอนนี้ภายในหมู่บ้านเต็มไปด้วยจอมยุทธมากมายที่มาแสวงหาโชคลาภเดิมทีก็มีหลายคนที่คิดจะเข้ามาข่มขู่กลุ่มของลี่หงแต่ทันทีที่เห็นความเร็วของทั้งสามพวกมันก็รีบเปลี่ยนความคิดทันควัน
ภายในหมู่บ้านขณะนี้มีชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งในชุดเกราะสีเงินงดงาม กำลังเดินชมหมู่บ้านพร้อมกับสหายและลูกน้องอยู่แต่ในขณะนั้นเองชายหนุ่มในชุดเกราะสีเงินพลันได้ยินเสียงเรียกชื่อของตนดังก้องมาแต่ไกล
“ท่านพี่ลี่หยาง”ได้ยินดังนั้นชายหนุ่มจึงหันไปมองยังต้นเสียง ทันทีที่ได้พบเห็นเ้าของเสียงเรียกชายหนุ่มก็ชะงักไปพักใหญ่พลางคิดทบทวนว่าตนเคยพบเห็นดรุณีน้อยตรงหน้ามาก่อนหรือไม่ ทั้งเสียงที่ดูคุ้นเคยทั้งดวงตาที่เหมือนจะเคยพบเจอที่ไหนสักที่แต่ไม่ว่าคิดยังไงชายหนุ่มก็คิดไม่ออกว่าเคยพบเจอดรุณีน้อยตรงหน้าที่ไหน
แต่เมื่อดรุณีน้อยตรงหน้าเข้ามาใกล้ตนเรื่อยๆความคุ้นเคยที่มีต่อดวงตาคู่นั้นก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นในขณะที่ชายหนุ่มกำลังอยู่ในภวังค์พลันความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว จากนั้นดวงตาของชายหนุ่มก็เบิกกว้าง
“หะ หงเอ๋อร์”ชายหนุ่มพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือทั้งดีใจทั้งใที่ได้พบเห็นน้องสาวของตนในสถานที่แห่งนี้ เมื่อรับรู้ได้แล้วว่าดรุณีน้อยตรงหน้าเป็ใครรองแม่ทัพหนุ่มก็ไม่รอช้าวิ่งเข้าไปหาทันที
ตอนนี้สองพี่น้องต่างก็วิ่งเข้าหากันโดยไม่สนสายตาตื่นใของผู้คนโดยรอบแม้แต่น้อยไม่เว้นแม้แต่เหล่าทหารในสังกัดที่ต่างก็เบิกตากว้าง ใกับท่าทางของรองแม่ทัพผู้ไม่เคยชายตามองสตรีใดในโลกหล้านอกเสียจากคนในครอบครัว
ปึก!! ด้วยความเร็วของลี่หงและร่างกายที่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปหลายเท่าทำให้การสวมกอดที่นุ่มนวลกลายเป็การปะทะกันของสองพี่น้องแทน จนผู้เป็พี่เผลอร้องออกมาเมื่อโดนน้องสาวผู้แสนบอบบาง?พุ่งเข้ามากอด
เมื่อรู้ตัวว่าเผลอทำร้ายพี่ชายสุดที่รักลี่หงก็ได้ส่งยิ้มไปให้
“ขอโทษเ้าค่ะท่านพี่”ทั้งสองคนกอดกันอยู่นาน จนผู้คนรอบข้างต่างก็มองภาพตรงหน้าด้วยความเขินอายแต่ในขณะนั้นเองก็มีเสียงกระแอมไอดังขึ้นมาจากด้านหลังรองแม่ทัพหนุ่ม
“อะแฮ่ม!!! ไม่ยักรู้ว่าท่านรองแม่ทัพผู้เกรียงไกรจะมาพลอดรักกับสาวน้อยวัยแรกแย้มในที่สาธารณะเช่นนี้” ได้ยินดังนั้นทั้งสองก็รู้สึกตัวรีบผละออกจากกัน
ก่อนที่ลี่หยางจะมองสำรวจน้องสาวของตนโดยไม่ให้ความสนใจกับเ้าของเสียงแม้แต่น้อย แต่ผิดกับลี่หงที่กำลังจ้องมองมารผจญที่บังอาจมาขัดความสุขของตนทุกซอกทุกมุมจนคนที่ถูกจ้องมองรู้สึกราวกับถูกสตรีตรงหน้ามองจนทะลุปรุโปร่ง เมื่อมองสำรวจมารผจญจนพอใจลี่หงก็ไม่ใส่ใจอีกแล้วจึงหันมาพูดคุยกับพี่ชายของตน
“ท่านพี่เ้าคะ สตรีไร้มารยาทคนนี้เป็ใครหรือเ้าคะ”ลี่หงพูดขึ้นพลางชี้นิ้วไปยังชายหนุ่มที่แต่งตัวสวมชุดสีแดงสดดูดีมีฐานะ มีใบหน้าที่งดงามยิ่งกว่าสตรีทันทีที่ได้ยินสรรพนามที่คนตรงหน้าเรียกขานชายคนดังกล่าวก็ได้แต่อ้าปากค้าง ส่วนลี่หยางเมื่อหันมามองคนที่น้องสาวตนพูดถึงเมื่อรู้ว่าเป็ใครก็ส่งรอยยิ้มเยาะไปให้ชายหนุ่มคนดังกล่าว
“อย่าไปสนใจเลยหงเอ๋อร์ไปคุยกับพี่ที่ค่ายทหารดีกว่า” พูดจบหลิวลี่หยางก็จูงมือลี่หงออกไปจากตรงนั้นทันทีปล่อยให้บุรุษหน้าสวยที่ลี่หงมองว่าเป็สตรียืนนิ่งเป็รูปปั้นอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีใครสนใจอย่าว่าแต่บุรุษหน้าสวยเลย แม้แต่ลูกน้องในสังกัดก็ถูกทิ้งให้ยืนนิ่งอยู่ในหมู่บ้าน
เมื่อทั้งสองมาถึงค่ายทหารที่ตั้งอยู่หลังหมู่บ้านลี่หยางก็พาน้องสาวไปพูดคุยกันยังกระโจมของตนทันที แต่ไม่ทันที่ทั้งสองจะได้ก้าวเดินเข้าไปในกระโจมจู่ๆก็มีคนสองคนทะยานมายืนอยู่ด้านหลังน้องสาวตน
เห็นดังนั้นลี่หยางก็ตั้งท่าป้องกันทันทีพร้อมกับดึงน้องสาวตนให้มาหลบอยู่ด้านหลังตน เมื่อเห็นการระทำของพี่ชายลี่หงก็ยกยิ้มขึ้นมาด้วยความขบขัน
“ท่านพี่เ้าคะ สองคนนี้เป็สหายน้องเองเ้าค่ะบุรุษคนนี้ชื่อเฮยหลง ส่วนสตรีรูปงามคนนี้ชื่อหั่วหง ทั้งสองคนนี่พี่ชายของข้าหลิวลี่หยาง”เมื่อรู้ว่าทั้งสองเป็สหายของน้องสาวตน ลี่หยางก็ลดการระวังตัวลงแล้วนำพาทั้งสามเข้าไปพูดคุยกันในกระโจมท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทหารที่อยู่ในบริเวณนั้น
42K
