ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

ตอนที่ 120 กลิ่นอายแห่งชีวิต

        ส่วนวิธีทำกัวคุยแบบไร้เชื้อนั้นค่อนข้างง่าย เพียงแค่นำแป้งที่นวดเสร็จแล้วออกมาแบ่งเป็นก้อนเล็กๆ ขนาดพอเหมาะ แล้วนวดให้เข้ากัน ก่อนจะรีดเป็นแผ่นบางๆ ความหนาประมาณครึ่งนิ้ว ไม่ต้องมีขั้นตอนที่ซับซ้อนอะไรเพิ่มเติม

        แผ่นแป้งที่หานชีเยวี่ยรีดออกมานั้นมีความหนาบางสม่ำเสมอ ขนาดพอเหมาะ มีขนาดใกล้เคียงกับปากกะละมังล้างหน้าที่ใช้ในบ้านพอดี

        หลังจากแผ่นแป้งพร้อมแล้ว ก็ถึงขั้นตอนการทอดเสียที

        หากที่บ้านขาดแคลนน้ำมันก็เพียงแค่ทาน้ำมันบางๆ เคลือบกระทะเหล็กเพื่อไม่ให้แป้งติดกระทะก็พอ แต่หานชีเยวี่ยชอบกินแบบที่ใช้น้ำมันเยอะหน่อย คล้ายๆ กับการทอด กลิ่นหอมของน้ำมันงาจะกำจาย เธอจึงหยิบน้ำมันงาแท้สกัดบริสุทธิ์ออกมาจากมิติส่วนตัว ก่อนทาน้ำมันลงบนแผ่นแป้ง เคลือบเอาไว้หนึ่งชั้น

        หลังจากนั้นก็เทน้ำมันพืชลงในกระทะพอสมควร รอจนกระทั่งน้ำมันเดือด จึงค่อยๆ วางแผ่นแป้งลงไป

        เสียงฉ่าดังขึ้นเมื่อแผ่นแป้งสัมผัสน้ำมันเดือด กลิ่นหอมของน้ำมันงาโชยฟุ้งไปทั่วครัวขนาดเล็ก หานชีเยวี่ยหมุนแผ่นแป้งในกระทะอย่างคล่องแคล่ว หลังจากที่รออยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ใช้ไม้พายพลิกแผ่นแป้งด้วยความรวดเร็ว

        ผิวด้านนอกของแผ่นแป้งที่ผ่านการทอดจากน้ำมันจะกลายเป็นสีเหลืองทอง สวยงามน่ารับประทานเป็นอย่างยิ่ง หานชีเยวี่ยเพลิดเพลินกับกระบวนการนี้ เธอรู้สึกว่าการที่ได้ทุ่มเทให้กับการทำอาหารเลิศรสนั้นเป็นความสุขอย่างหนึ่ง สำหรับหานชีเยวี่ยนั้น นี่คือกลิ่นอายของชีวิต!

        เป็นความรู้สึกอบอุ่นที่เธออยากจะสัมผัสแต่กลับไม่มีโอกาสได้สัมผัสในชาติที่แล้ว

        หานชีเยวี่ยไม่ใช่คนที่จะเสียเวลาไปเปล่าๆ ทว่าทุกครั้งที่เธอลงมือทำอาหาร เธอกลับรู้สึกสงบในใจ ดังนั้นเธอจึงเคยไม่รีบร้อน และมีความอดทนเป็นอย่างยิ่ง และการทอดกัวคุยนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือความอดทน ต้องใช้ไฟอ่อนๆ ทอดไปเรื่อยๆ จนกระทั่งผิวด้านนอกทั้งสองด้านเป็นสีเหลืองทองกรอบ นั่นแหละถึงจะเรียกว่าสุกใช้ได้แล้ว

        คนที่ทำกัวคุยเป็น จะทอดออกมาให้ด้านนอกกรอบ ด้านในนุ่มแต่ติดความเหนียวหนึบนิดๆ ให้ความรู้สึกสู้ฟันขณะที่เคี้ยว แต่ถ้าทำไม่ดีล่ะก็ กัวคุยที่ทอดออกมาจะไม่กรอบ นุ่มเกินไป เคี้ยวแล้วเหมือนเคี้ยวยาง ยากที่จะกลืน

        ตอนนี้เวลายังเช้าอยู่ เนื้อแกะต้องใช้เวลาตุ๋นอีกสองชั่วโมงถึงจะนำลงจากหม้อได้ หานชีเยวี่ยจึงไม่รีบร้อน หล่อนนั่งยองๆ ทอดแป้งอยู่ในครัวอย่างใจเย็น เธอทอดกัวคุยออกมาทั้งหมดแปดแผ่นใหญ่ๆ ในครั้งเดียว

        หากเป็นยุคหลัง แปดแผ่นนี้คงเพียงพอให้ครอบครัวขนาดเล็กกินได้สิบวันถึงครึ่งเดือนเลยทีเดียว

        ทว่าคนสมัยนี้กินจุ เพราะไม่มีน้ำมันในท้อง แถมที่บ้านสกุลหานก็มีแต่หนุ่มๆ กินเก่ง หานชีเยวี่ยคาดว่ากัวคุยทั้งหมดนี้น่าจะหมดภายในมื้อเดียว

        หลังจากนำกัวคุยทั้งแปดแผ่นที่ทอดเสร็จออกมาจากกระทะแล้ว หานชีเยวี่ยก็นำกระทะไปล้าง จากนั้นเทน้ำอุ่นใส่ลงไปครึ่งหนึ่ง เวลาคนในบ้านกลับมา จะได้ใช้น้ำอุ่นล้างหน้าล้างมือ ดีกว่าใช้น้ำเย็น

        อากาศเริ่มเย็นลงทุกวัน หานชีเยวี่ยอยากจะดูแลสุขภาพของคนในบ้านให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในตอนนั้นเอง เนื้อแกะก็ตุ๋นได้ที่แล้ว หานชีเยวี่ยได้กลิ่นเนื้อแกะ มุมปากก็ประดับรอยยิ้มทันที

        เธอตักเนื้อแกะขึ้นมา หลังจากเลาะกระดูกออกก็นำมาหั่นเป็นชิ้นบางๆ แม้ว่าจะไม่สามารถทำได้ทุกชิ้นมีทั้งเนื้อและมัน แต่ก็ถือว่าสัดส่วนของมันและเนื้อที่พอดีกัน

        หลังจากหั่นเนื้อเสร็จแล้ว ก็ตุ๋นน้ำแกงกระดูกแกะต่อ หานชีเยวี่ยใส่หัวไชเท้าหั่นแว่นกับเส้นหมี่ลงไปด้วย ทั้งสองอย่างนี้เป็นของคู่กันกับน้ำแกงเนื้อแกะ หากขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไปก็เหมือนขาดจิตวิญญาณ ไร้รสชาติ

        ตอนนั้นเอง ย่าเฒ่าหานก็กลับมาถึงบ้านแล้ว

        ย่าเฒ่าหานเดินมาทั้งวัน เท้ากลีบบัวของผู้อาวุโสคงจะเมื่อยล้ามากแล้ว

        หลังจากที่ลูกหลานเติบโตกันหมดแล้ว ย่าเฒ่าก็แทบจะไม่ได้ทำงานหนักแบบนี้อีกเลย หล่อนรู้สึกว่าขาของตนหนักอึ้งราวกับโดนเทตะกั่วลงไปก็ไม่ปาน

        หญิงชราตัดสินใจว่า พรุ่งนี้ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอจะต้องพักผ่อนหนึ่งวันให้ได้ ไม่อาจเดินไปไหนมาไหนได้อีกแล้ว แต่หลังจากที่เดินเข้ามาในบ้านของตน กลิ่นเนื้อที่หอมฟุ้งไปทั่วทุกที่ก็ทำให้เธอลืมความเหนื่อยล้าจากทั้งวันไปจนหมดเกลี้ยง

        “ชีเยวี่ย วันนี้ทำอะไรอร่อยๆ ให้พวกเรากินอีกล่ะ? ทำไมย่าได้กลิ่นเนื้อแกะ? ” 

        ย่าเฒ่าหานยังมาไม่ถึงครัว แต่เสียงก็ลอยดังมาถึงก่อนแล้ว

        หานชีเยวี่ยเอ่ยตอบว่า “คุณย่าคะ วันนี้หนูทำเมนูเนื้อแกะนิดหน่อย เย็นนี้เรากินแป้งแช่น้ำแกงแกะกันค่ะ”

        “ไม่ได้กินแป้งแช่น้ำแกงแกะมานานแล้ว” ย่าเฒ่าหานชอบกินอาหารเมนูนี้มาก ตั้งแต่สาวๆ เธอก็ชอบกินเนื้อแกะอยู่แล้ว แต่ช่วงหลายปีที่ผ่านมา เนื่องจากฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี ไม่มีเงินซื้อเนื้อแกะมากิน ย่าเฒ่าหานก็ไม่ได้กินมานานเกือบสิบปีแล้ว

        “คุณย่าคะ คืนนี้กินให้อิ่มเลยนะคะ รับรองว่าได้กินจนหายอยากแน่นอนค่ะ” 

        หานชีเยวี่ยยิ้ม 

        “หนูรู้ค่ะว่าต้องใส่ผักชีและต้นกระเทียมเยอะๆ ด้วย”

        ย่าเฒ่าหานยิ้มออกมาพร้อมเอ่ยว่า “ยังเป็นหลานที่รู้ใจย่าเสมอเลยนะจ๊ะ”

        “คุณย่าคะ หนูเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว ไปแช่เท้าก่อนเถอะค่ะ เดินมาทั้งวันคงจะเหนื่อยมากแล้วแน่ๆ รอให้คุณลุงกับคนอื่นๆ กลับมา แล้วเราค่อยกินข้าวกันนะคะ”

        ขณะที่ย่าเฒ่าหานแช่เท้า เธอก็เล่าเรื่องที่ไปสืบมาวันนี้ให้หานชีเยวี่ยฟังไปด้วย

        “อาเยวี่ย ย่าสืบเรื่องนี้จนรู้แจ้งชัดเจนแล้ว ตู้ซิ่วอิงกับหลี่เอ้อร์เป่ามันไม่ใช่คน แม้แต่เรื่องเลวร้ายแบบนี้ยังทำได้ลงคอ...”

        ย่าเฒ่าหานเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังอย่างละเอียด ตอนแรกหานชีเยวี่ยคิดว่าแค่มีคนอยากจะจัดงานแต่งงานผี แต่พอฟังที่ย่าเฒ่าหานเล่าแล้วถึงรู้ว่าเรื่องมันไม่ง่ายอย่างที่คิด

        “คุณย่า วันนี้ลำบากท่านแล้วจริงๆ เรื่องนี้เราต้องวางแผนกันให้ดี อย่าปล่อยให้พวกมันทำชั่วได้อีก! ” 

        หานชีเยวี่ยโกรธเข้าแล้วจริงๆ

        “ย่าก็ว่าอย่างนั้น แม่ม่ายจ้าวแต่งงานมาแล้วสองครั้ง ต่อให้มีคนอยากจะจัดงานแต่งงานผี ก็ไม่น่าจะสนใจคนแบบนี้ หลายปีมานี้ไม่ให้พูดเรื่องภูตผีปีศาจ เรื่องแบบนี้เลยเกิดขึ้นน้อยลงมาก แต่เมื่อก่อน เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยมาก แค่หลานยังเด็ก เลยไม่เคยได้ยินแค่นั้นเอง! ”

        ย่าเฒ่าหานถอนหายใจ เธอมีชีวิตอยู่มาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว เรื่องแบบนี้เธอเห็นมาไม่น้อย

        ทั้งสองกำลังคิดจะคุยกันต่อ ทว่าคนอื่นๆ ในบ้านตระกูลหานก็เลิกงานกลับมาพอดี คนนับสิบชีวิตพากันทยอยเดินเข้ามาขัดจังหวะการสนทนาของหานชีเยวี่ยกับย่าเฒ่าหาน

        หานชีเยวี่ยรีบไปรินน้ำให้คนในบ้านล้างหน้าล้างมือ เรื่องนี้จึงจำต้องพักไว้ก่อน

        “วันนี้ชีเยวี่ยทำอะไรอร่อยๆ ให้พวกเรากินหรือ? ” ลุงหานสูดจมูกแล้วถามพ่อหานว่า “ไอ้น้องเล็ก แกคิดว่าเย็นนี้เราจะได้กินอะไร? ”

        แน่นอว่าเขาได้กลิ่นและรู้แล้ว แต่ไม่กล้าเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง ปกติที่บ้านนานๆ ทีจะได้กินบะหมี่ ได้กินอะไรที่มีน้ำมันบ้าง แค่นั้นก็ถือว่าดีใจมากแล้ว

        “ผมได้กลิ่นเนื้อแกะ พี่ใหญ่ พี่คิดว่าไง?”

        หานจิ่งเซี่ยวก็ไม่อยากจะเชื่อจมูกตัวเองเหมือนกัน เพราะอย่างไรเสีย เนื้อหมูพวกเขายังพอหาได้บ้าง ทว่าเนื้อแกะนี่ ไม่ได้กินมาหลายปีแล้ว ในชุมชนมีคอกเลี้ยงแกะ แต่หลังจากเชือดแกะแล้ว ก็ต้องส่งมอบให้หมด ไม่เหลือให้พวกเขาเลยสักนิด!

        ถ้าอยากกินเนื้อแกะ ก็ทำได้แค่เอาเงินไปซื้อในเมือง ซึ่งพวกเขาจะหักใจเอาเงินมากมายขนาดนั้นไปซื้อได้อย่างไร?

        หานชีเยวี่ยยิ้มแล้วพูดว่า “วันนี้บังเอิญหนูไปเจอเนื้อแกะมา คิดว่าที่บ้านไม่ได้กินเนื้อแกะมานานแล้ว ก็เลยซื้อมาค่ะ”

        ระหว่างที่ทุกคนกำลังล้างมือ หานชีเยวี่ยก็ยกแป้งแช่น้ำแกงแกะออกมาวางบนโต๊ะ เมื่อเห็นกัวคุยทอดน้ำมันเหลืองทองน่ากินกับจานแป้งแช่น้ำแกงเนื้อแกะร้อนๆ ทุกคนในบ้านต่างก็ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

        เนื้อเต็มชามเลยเชียวนะ แม้แต่ฝันยังไม่กล้าฝันเลยด้วยซ้ำ

        “ชีเยวี่ย น้องแอบไปเชือดแกะของใครมาหรือเปล่า? ” 

        หานลู่หยางจ้องมองตาค้างเอ่ยถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

        หานชีเยวี่ยถลึงตาจ้องเขาแล้วพูดว่า “พี่หก พี่อย่าพูดมั่วซั่ว ไม่งั้นต่อไปมีของอร่อยๆ ก็จะไม่ให้พี่กินแล้ว”

        วินาทีนั้นหานลู่หยางรีบหุบปากไม่พูดอะไรอีกต่อไป 

        ล้อกันเล่นแล้ว จะพูดมากจนไม่ได้กินเนื้อได้อย่างไร ไม่คุ้มกันเลยสักนิด

        “มื้อนี้ให้ฉันจะจ่ายด้วยเงินและคูปองของฉันเองนะ!” ฉู่เจี้ยนกั๋วพูดด้วยความเกรงใจ เมื่อมองเนื้อบนโต๊ะ