เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

บทที่ 45 ถ้าพูดเพ้อเจ้ออีก ฉันจะนอนกับคุณ

        ยังไม่ทันจะได้ส่งเสียง จวีซือหนานก็ปล่อยเขาเป็นอิสระ ก่อนจะจ้องมองใบหน้าของเขาอย่างจริงจัง “ถ้าคุณยังพูดเพ้อเจ้ออยู่แบบนี้ ฉันจะ… ฉันจะ!”

        ดวงตาเรียวยาวของกงเจ๋ออวี้หรี่ลงในทันใด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏที่มุมปากของเขา เห็นดังนั้น เธอก็ชะงักไปในทันที แม้แต่ความโกรธบนใบหน้าก็ลดลงไปด้วย

        เขายกมือขึ้นบีบคางของจวีซือหนาน ดวงตาเฉียบขาดแสนอันตรายหรี่ลงเล็กน้อย “ต้องการผู้ชายมากเลยสินะ?”

        หัวใจของจวีซือหนานสั่นไหวอย่างรุนแรง

        กงเจ๋ออวี้จ้องมองริมฝีปากของเธอ “ฉันจะทำให้เธอพอใจ!”

        วินาทีถัดมา เขาดึงจวีซือหนานไว้ในอ้อมแขน และจูบเธออย่างหนักหน่วง

        จวีซือหนานตาเบิกกว้างในทันที ตัวแข็งค้างอยู่อย่างนั้น เมื่อเธอตั้งสติได้และพยายามจะดิ้นออก กลับพบว่ากงเจ๋ออวี้มีแรงมากกว่าตั้งหลายขุม เธอพยายามผลักไสอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จ น้ำตาของเธอพลันไหลออกมา

        จนกระทั่งรู้สึกว่าคนในอ้อมกอดแทบจะหายใจไม่ออก กงเจ๋ออวี้จึงปล่อยเธอที่ใบหน้าแดงก่ำให้เป็นอิสระ “ไม่ใช่แค่ได้นอนกับผู้ชายเท่านั้นหรอกนะ คืนนี้ฉันจะทำให้เธอหลับฝันดี!”

        จวีซือหนานได้สติ ก็รีบผลักกงเจ๋ออวี้ออกไป ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “ฉัน… ฉันไม่มีอารมณ์แล้วตอนนี้ ปล่อยฉันลงจากรถเถอะ!”

        กริ๊ก!

        มือของจวีซือหนานเพิ่งจะแตะที่ประตู ก็ได้ยินเสียงดังกังวาน

        เสียงนั้นคือเสียงล็อกประตูรถ! กงเจ๋ออวี้จ้องมองเธอด้วยสายตาเฉียบคม ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยปาก “สายไปแล้วละ”

        ชายหนุ่มเหยียบคันเร่งขับรถออกไปตามถนนสายหลักด้านนอกอะพาร์ตเมนต์

        “เอ่อ… คุณกงเจ๋ออวี้ จอดรถเถอะนะคะ เมื่อกี้ฉันพูดเล่นไปเอง ขอบคุณที่ช่วยฉันคืนนี้ ไปส่งฉันที่บ้านก็พอแล้ว!”

        จวีซือหนานกัดริมฝีปากและหลับตาลง แล้วด่าตัวเองในใจหมื่นครั้งว่า ‘โง่จริง ๆ’

        เธอกล้าไปทำให้เขาโกรธได้ยังไง! กงเจ๋ออวี้ไม่ได้คิดจะคบเธออย่างจริงจัง... คิดถึงตรงนี้ จวีซือหนาน ก็ยิ่งร้อนใจมากขึ้น

        ดวงตาเย็นชาของกงเจ๋ออวี้จ้องมองที่จวีซือหนาน “กลับบ้าน? เธอจะไปถวายตัวให้หานเกาอี้อีกหรือไง?”

        จวีซือหนานยกเงยหน้าขึ้นอย่างโกรธเคือง เธอเผชิญหน้ากับนัยน์ตาสีดำคู่นั้นของเขา ตอนแรกก็คิดจะต่อปากต่อคำ แต่พอคิดอีกที เลยตัดสินใจหันหน้าหนีไปดีกว่า

        กงเจ๋ออวี้มองเธอผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง ยกมุมปากได้รูปขึ้นอย่างมีเลศนัย

        จวีซือหนานเห็นว่าเปิดประตูรถไม่ได้ ต่อให้สั่งยังไงอีกฝ่ายก็รั้นอยู่ดี สุดท้ายก็ยอมล้มเลิกความคิดที่จะต่อต้าน เธอหลับตาลงทิ้งตัวพิงเบาะ คิดว่าถึงที่หมายแล้วจะหนีรอดจากเรื่องนี้ได้ยังไงดี

        ยี่สิบนาทีต่อมา…

        นิ้วมือเรียวยาวของกงเจ๋ออวี้หมุนพวงมาลัยอย่างคล่องแคล่ว ขับรถเข้าไปในสวนของบ้านหลังหนึ่งและจอดรถอย่างแม่นยำ

        “ถึงแล้ว ลงสิ”

        กงเจ๋ออวี้ปลดเข็มขัดนิรภัยและหันกลับมามอง กลับพบว่าจวีซือหนานเอียงหัวหลับตาแน่น ริมฝีปากสีชมพูอ่อนเผยอเล็กน้อยลมหายใจคงที่ เป็นหลักฐานชัดเจนว่าเธอหลับไปแล้ว

        ชายหนุ่มส่ายหัวอย่างอ่อนใจ กงเจ๋ออวี้ลงจากรถ เดินไปที่ประตูฝั่งผู้โดยสารแล้วเปิดประตูรถออก จากนั้นก็ค่อย ๆ อุ้ม จวีซือหนานออกมา

        ผู้หญิงคนนี้ ในสถานการณ์ที่มีสุ่มเสี่ยงจะถูกจับไปกินแบบนี้ ยังจะหลับลงอีก เธอทำราวกับว่าเขาไม่มีอันตรายเลยสักนิด!

        กงเจ๋ออวี้ก้าวฉับ ๆ เข้าไปในห้องนอนชั้นสองของบ้านหลังนั้น

        เขาวางจวีซือหนานลงบนเตียงนุ่ม แล้วก้มลงถอดรองเท้าให้เธอด้วยตัวเอง

        ชายหนุ่มมองดูจวีซือหนานที่หลับสนิท จากนั้นก็พรมจูบเบา ๆ ที่หน้าผากของเธอ แล้วหมุนตัวออกไปปิดประตูช้า ๆ ก่อนจะอาบน้ำให้ใจเย็นลง

        เมื่อนึกถึงภาพตอนที่หญิงสาวคนนี้พุ่งเข้ามาหาเขาอย่างไร้เดียงสาในรถ หัวใจของเขากลับมีความรู้สึกตื่นเต้นอยากทำบางอย่างขึ้นมาเล็กน้อย

        เขาเดินออกมาจากห้องน้ำ พลางมัดสายเสื้อคลุมอาบน้ำให้แน่น ก่อนจะเอาผ้าขนหนูเช็ดผม แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

        “ท่านประธาน มีอะไรให้ผมรับใช้เหรอครับ”

        เสียงนอบน้อมดังมาจากปลายสายโทรศัพท์

        กงเจ๋ออวี้นั่งลงบนโซฟาอย่างสบาย ๆ เปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไปที่ประตูบ้านของจวีซือหนาน อะพาร์ตเมนต์ฝูซาน เอาหานเกาอี้ไปทิ้งที่โรงพยาบาล อย่าลืมโยนให้ไกล ๆ ล่ะ ฉันไม่อยากเห็นหน้ามันอีกแล้ว”