จู่ๆ นางก็น้ำตาไหลพรากก้มหน้าลงสะอึกสะอื้น
“ฮือๆฮือๆ ท่านมือปราบ! ข้า...ข้าน้อย...ไม่อยากไปโรงหมอแล้ว!”
“เดี๋ยวแม่นาง! ข้ามิใช่มือปราบ ข้าเป็องครักษ์โปรดเรียกให้ถูกด้วย”
“อะ...อ้อ! ข้าน้อยเรียกผิดเอง ฮือๆท่านองครักษ์ ท่านได้โปรดเมตตาข้าน้อยด้วยเถิด ข้าน้อยถูกคนชั่วจับตัวมาเพราะหนี้สินบิดามารดาล้วนลำบาก หากหนีกลับไปเช่นนี้พวกมันก็ต้องไปรังแกคนที่บ้านข้าเป็แน่”
กังซือเฉินมองหญิงสาวตรงหน้าร้องห่มร้องไห้โผเข้ามากอดแขนข้างหนึ่งของตนไว้ซบหน้าลงยึดเอาไว้ราวกับจะให้เป็ที่พึ่ง ชายหนุ่มใจอ่อนลงราวกับเทียนถูกไฟลน แม่นางน้อยผู้งดงามถูกจับมาเป็หญิงคณิกาต้องพลัดจากครอบครัวมาคงจะหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย
“เ้าสบายใจเถิดเดี๋ยวพอทำแผลเสร็จแล้วเ้าก็ให้ปากคำกับทางการให้เรียบร้อยแล้วข้าจะหาทางส่งเ้ากลับบ้านเอง”
ยิ่งเขาพูดเช่นนั้นนางก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิมสองแขนของนางเปลี่ยนเป็โอบกอดร่างของเขาไว้แทน
“ข้าน้อยยังไม่อาจจะกลับไปในสภาพนี้ท่านองครักษ์ช่วยรับข้าน้อยไว้เป็สาวใช้ที่เรือนท่านได้หรือไม่?ข้าน้อยขอเพียงมีที่กินที่อยู่ ค่าจ้างไม่เอาก็ได้นะเ้าคะชีวิตของข้าล้วนเป็ท่านที่ช่วยเหลือมา ข้ายินดีเป็ทาสรับใช้ท่าน”
กังซือเฉินมีสีหน้าหนักใจเขามองซ้ายมองขวาหวังจะให้ญาติผู้พี่รีบกลับมาจะได้ช่วยตัดสินใจแต่ก็ยังไร้วี่แววชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ซุนอิงฮวาเกรงว่าเขาจะปฏิเสธนางก็ยิ่งรุกเร้า
“ท่านองครักษ์ข้าเป็สตรีตัวคนเดียวซ้ำยังครอบครัวมีปัญหาตำบลที่เราอยู่มีคนของพวกมันอยู่เต็มไปหมด หากข้ากลับบ้านในยามนี้ก็เกรงท่านพ่อท่านแม่จะเดือดร้อนท่านได้โปรด...ได้โปรดช่วยเหลือข้าด้วยเถิดเ้าค่ะ”
“ตะแต่ว่า....”
“หากท่านไม่รับปาก...ข้าจะฆ่าตัวตายที่นี่!เพื่อมิให้ท่านพ่อท่านแม่ของข้าได้รับความเดือดร้อน”นางแสร้งสะบัดแขนเขาแล้วคลานมุ่งไปยังคลองน้ำ “ในเมื่อข้ามันเป็ไร้ประโยชน์เป็หญิงคณิกาเพื่อชดใช้หนี้ก็ไม่ได้ สมควรตายไปเสียดีกว่า”
กังซือเฉินตกตะลึงรีบพุ่งไปคว้าเอวของนางไว้ร่างของทั้งคู่จึงหงายทับกัน ซุนอิงฮวาพลิกตัวคว่ำไปเกยซบอยู่บนหน้าอกของชายหนุ่ม
“ท่านช่วยข้าแสดงว่ายอมรับปากข้าแล้วใช่หรือไม่?”
“ก็ได้! แต่เ้าต้องช่วยทำงานบ้านนะ จะไหวหรือไม่?”
“ไหวสิเ้าคะให้ทำสิ่งใดข้าก็ยอมทั้งนั้น”
ชายหนุ่มคนซื่อรีบลุกขึ้นพร้อมประคองนางเอาไว้“ข้าเองก็มิเคยพาผู้ใดเข้าไปที่บ้านไม่รู้ว่าท่านพ่อท่านแม่จะว่าอย่างไร?”
“หากพวกเขาเห็นว่าข้าสมัครไปเป็เพียงสาวใช้ของท่านก็คงจะเมตตาข้าอยู่กระมังเ้าคะ?”
“เช่นนั้นก็รีบไปกันตอนนี้เถอะเดี๋ยวคนอื่นมาเห็นเ้าเข้าจะยุ่งกันใหญ่หาว่าข้าไม่พาเ้าไปส่งสำนักมือปราบเพื่อสอบปากคำ ข้าจะมีความผิด” กังซือเฉินฉวยข้อมือนางให้ลุกขึ้นแล้วพาไปยังจุดที่ผูกม้าเอาไว้ก่อนจะพานางขี่ม้าตัวเดียวกันมุ่งตรงไปยังเรือนสกุลกัง
บิดาของกังซือเฉินแยกตัวออกมาจากจวนตระกูลใหญ่เพราะเป็บัณฑิตที่ชอบอยู่เงียบๆท่านย่าจึงมอบที่ดินให้ผืนหนึ่งสำหรับสร้างเรือนอยู่อาศัยในเรือนมีสาวใช้สองคนและบ่าวทำงานหนักอีกสองคน ท่านแม่ของกังซือเฉินเป็คนประหยัดมัธยัสถ์แม้จะพอมีเงินทองใช้จ่ายอย่างสุขสบายแต่นางก็ไม่สนใจจะจ้างสาวใช้เพิ่มเพราะนางเห็นว่าสิ้นเปลือง
ซุนอิงฮวาเห็นว่าบ้านของเขามีพื้นที่กว้างพอประมาณทว่ามีเรือนอยู่ไม่กี่หลัง ที่เหลือปลูกต้นไม้ร่มรื่นและมีสนามหญ้าอีกฟากหนึ่งมีสระน้ำปลูกบัวหลากสีและศาลาน้อยสำหรับนั่งเล่น
“บ้านท่านไม่มีท่านผู้เฒ่าอยู่ด้วยหรือ?”
“ไม่มีหรอกท่านพ่อข้าชอบอยู่เงียบๆมารดาข้าก็ไม่ชอบเื่สิ้นเปลือง หวังว่าเ้าจะถูกใจท่านแม่ของข้า” กังซือเฉินถอนหายใจเขารู้นิสัยจุกจิกจู้จี้ของมารดาดีว่าบรรดาคนรับใช้ต่างต้องใช้ความอดทนพอสมควรในการอยู่กับมารดาของเขา
กังซือเฉินนำนางตรงเข้าไปยังศาลาริมสระบัวแล้วแนะนำนางให้กับท่านแม่ของเขาได้รู้จักชายหนุ่มเล่าเื่ที่นางถูกคนร้ายจับตัวมาแล้วเขาเจอระหว่างทางจึงได้ช่วยเหลือนางเข้าโดยไม่เล่าความจริงว่าเขาพบนางเมื่อกำลังอยู่ในภารกิจบุกทลายหอโคมเขียวเถื่อนตามคำสั่งขององค์ชายสิบหน้า
“เสี่ยวเฉินเ้าก็รู้ว่าบ้านเราต้องอยู่กันอย่างประหยัดแค่บ่าวสี่คนก็สิ้นเปลืองข้าวปลาอาหารไปไม่น้อย แม่ไม่อยากจะจ้างคนเพิ่มหรอกนะ”ใบหน้าของเหวยฮูหยินดูอ่อนอกอ่อนใจ“แม่รู้ว่านางน่าสงสารแต่เ้าก็ต้องเข้าใจแม่ด้วย”
ซุนอิงฮวาที่พอจะรู้จากข่าวที่สืบมาว่ามารดาของกังซือเฉินเป็คนเช่นใดก็รีบคุกเข่าลงทันที“นายหญิงเ้าขา ข้าน้อยเพียงหวังมาขออาศัยกินข้าวอิ่มและมีที่ซุกหัวนอนเท่านั้นเ้าค่ะส่วนเบี้ยหวัดนั้นไม่ขอรับยินดีให้นายหญิงใช้งานได้เต็มที่โดยไม่เกี่ยงงอนนะเ้าคะ”
เมื่อรู้ว่านางขอสมัครเข้ามาเป็คนรับใช้โดยไม่้าเบี้ยหวัด เหวยฮูหยินก็หันมาทางนางในทันใดมือลดพัดกลมผ้าโปร่งที่ถือไว้ลงต่ำ
“จริงหรือ?เ้าไม่้าเบี้ยหวัดสักอีแปะจริงๆ นะ”
“จริงเ้าค่ะข้าน้อยยินดีรับใช้คุณชายกับนายหญิงเต็มที่” ซุนอิงฮวา นึกถึงท่าทางประจบสอพลอของสาวใช้มารดาที่คฤหาสน์ นางพวกนั้นมักจะคอยพูดจาเอาใจมารดาของนางอยู่ทั้งวี่ทั้งวันเพื่อหวังความโปรดปราน
“งั้นได้! ข้าจะรับเ้าไว้เ้าไปนอนห้องเล็กที่เหลืออยู่ข้างห้องเก็บฟืนก็แล้วกันเก็บกวาดแล้วก็น่าจะนอนได้”
*********************
4K
