ตอนที่ 24 เชื่อมฝัน
ณ บ้านของเจน
หลังจากกลับมาจากบ้านของเชนด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนทั้งกายและใจ เจนพยายามสลัดภาพลามกเ่าั้ออกจากหัว เธออาบน้ำชำระล้างร่างกายจนสะอาดสะอ้าน สวมชุดนอนผ้าซาตินสีครีมที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูนวลเนียน ก่อนจะมานั่งหวีผมอยู่ที่ปลายเตียง
“เฮ้อ...หวังว่าคืนนี้จะหลับลงนะ”
เจนหยิบ "ผ้าปิดตา" สีดำสนิทที่ได้มาจากเชนขึ้นมาดู ลวดลายอักขระสีทองจาง ๆ ที่มุมผ้าดูขลังและลึกลับเมื่อต้องแสงโคมไฟหัวเตียง แม้จะยังแอบระแวงลึก ๆ แต่ความอ่อนล้าจากการนอนไม่หลับสะสมมาหลายวัน ทำให้เธอตัดสินใจลองเสี่ยงดู
เธอล้มตัวลงนอนบนที่นอน จัดท่าทางให้สบายที่สุด แล้วค่อย ๆ สวมผ้าปิดตานั้นครอบลงบนใบหน้า
ความมืดสนิทเข้าปกคลุมทันที...ััของกำมะหยี่นุ่มลื่นที่แนบชิดกับผิวหน้าทำให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด กลิ่นหอมจาง ๆ คล้ายสมุนไพรเย็น ๆ จากตัวผ้าช่วยให้สติของเธอค่อย ๆ เลือนหายไป และดำดิ่งสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว
ณ บ้านของเชน
ในเวลาเดียวกันที่ห้องนอนห้องใหญ่ เชนในชุดนอนสบาย ๆ กำลังนอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงกว้าง ๆ ในมือของเขามีผ้าปิดตาที่มีลักษณะเหมือนกับของเจนทุกประการ
“สวมมันแล้วสินะครับคุณเจน…”
เชนพึมพำกับตัวเองพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจ เมื่อััได้ถึงสัญญาณชีพจรของเจนที่เชื่อมต่อเข้ามาผ่านอาคม
ผ้าปิดตาทั้งสองอันนี้ถูกลงอาคม "นิมิตประสาน" เอาไว้ มันทำหน้าที่เป็ประตูเชื่อมต่อจิตใต้สำนึกของคนสองคนเข้าด้วยกัน ทำให้ผู้ใช้ทั้งสองคนแชร์ความฝันร่วมกัน โดยมีกฎว่า... "ผู้ที่มีพลังจิตแก่กล้ากว่า จะเป็ผู้ควบคุมความฝันทั้งหมดได้"
ซึ่งแน่นอนว่าก็คือ เชน
“คืนนี้เรามาสนุกกันเถอะครับ…”
เชนสวมผ้าปิดตาลง ครอบงำการมองเห็นของโลกความจริง แล้วปล่อยจิตของตัวเองให้พุ่งทะยานเข้าไปในโลกแห่งความฝันทันที
เชนลืมตาตื่นขึ้นมาในห้วงมิติสีขาวโพลน ตรงหน้าเขาคือร่างของเจนที่กำลังลอยละล่องหลับใหลอยู่
เชนยืนกอดอกใช้ความคิด...เขาจะเสกสรรปั้นแต่งสถานการณ์แบบไหนดีที่จะทำให้เจนยอมจำนนต่อตัณหาได้ง่ายที่สุด? และสอดคล้องกับข้ออ้างเื่ "สุขภาพ" ที่เธอพูดไว้?
“...บ่นว่าป่วย อ่อนเพลีย สุขภาพไม่ดีงั้นเหรอ? งั้นก็ต้องได้รับการรักษาอย่างใกล้ชิดสินะ…”
ไอเดียบรรเจิดผุดขึ้นในสมอง เชนดีดนิ้วดัง เปาะ!
ฉากรอบข้างเริ่มบิดเบี้ยวและก่อตัวขึ้นใหม่ จากความว่างเปล่ากลายเป็ผนังห้องสีขาว กลิ่นยาฆ่าเชื้อ และอุปกรณ์การแพทย์...
ในความฝันของเจน
เจนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง...
บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอไม่ได้นอนอยู่บนเตียงนุ่ม ๆ ในห้องนอนตัวเองอีกต่อไป แต่เธอกำลัง "นั่ง" อยู่บนเก้าอี้สีดำในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวสะอาดตาที่เย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ
“ที่นี่...ที่ไหน?”
เจนพึมพำ มองไปรอบ ๆ เห็นเตียงตรวจโรค ตู้เก็บยา และโปสเตอร์โครงสร้างร่างกายมนุษย์ติดอยู่ที่ผนัง...
“ตื่นแล้วเหรอครับ...คุณคนไข้”
เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากเบื้องหน้า เจนรีบหันขวับกลับมามอง
ที่ฝั่งตรงข้าม...มีชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งนั่งอยู่ เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน สวมทับด้วย "เสื้อกาวน์สีขาว" สะอาดตาของแพทย์ แขวนหูฟังแพทย์ไว้ที่รอบคอ ท่าทางดูภูมิฐานและทรงภูมิปัญญา
แต่ใบหน้านั้น...คือใบหน้าที่เธอเพิ่งเจอมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน นั้นก็คือ เชน
2K
