ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

เมื่อการถ่ายทำรายการสิ้นสุดลง ณัชชาก็กลับมาถึงบ้าน เธอไล่เปิดวิดีโอย้อนกลับไปดูที่รายการเรียลลิตี้ที่เธอถ่ายทำ เธอคิดว่าเธอควรจะมีแฟนคลับมากขึ้นกว่าเดิม แต่เธอไม่มีเงินสำหรับทำการตลาดและไม่ต้องการจะลงทุนเพิ่ม, โดยที่เธอเองก็คาดไม่ถึงว่าหลายคนจะสร้างกระแสให้เธอได้มากมายขนาดนี้

"ตัวละครของณัชชา ฉันชอบมันมาก"

"อย่าปล่อยให้มาวินและณัชชาโดดเด่นอยู่คู่เดียวของทุกคนในทีมทั้งหมดสิ"

"นั่นเป็นเหตุผลที่ณัชชาไม่ไว้หน้าประธานหนุ่ม แน่นอนว่านี่คือลักษณะของนางเอกมันแตกต่างจากนางร้ายคนอื่น ๆ จริงๆ "

“ในความคิดของฉัน มาวินดูเหมือนเป็นสามีที่ถูกควบคุมอย่างเข้มงวด”

"ณัชชาไม่ได้แต่งหน้าแต่ก็ดูดีมาก ผิวใสมาก ด้วยหน้าสดของเธอก็รอดเมื่ออยู่หน้ากล้อง"

“ณัชชาดูทรงพลังที่สุดในรายการ”

ณัชชาไม่ได้คาดคิดว่าเธอจะมีแฟนคลับมากขึ้นเพราะมีความสัมพันธ์กับมาวิน เธอนึกถึงอารมณ์ของเธอในตอนนั้น แล้วรู้สึกแย่นิดหน่อย เมื่อเห็นมาวินไม่ได้ทำอะไรเลยและต้องอยู่ในรายการ น้ำเสียงและท่าทางของมาวินก็แย่มาก

วันนี้เธอต้องเข้ามารายงานตัวที่บริษัท และทันทีที่ณัชชามาถึงบริษัทนิลยาก็วิ่งตามเธอไปอย่างเร่งรีบ ด้วยสีหน้าและท่าทางที่ตื่นเต้นและมีความสุข "น้องณัชชา..น้องณัชชา..พี่มีข่าวดีจะบอกค่ะ"

"มีอะไรเหรอคะ? "

"มีแบรนด์ดังติดต่อเข้ามา ต้องการให้น้องณัชชาเป็นพรีเซนเตอร์ ด้วยค่าตอบแทนสูงถึงแปดหลัก"

แววตาของณัชชาเบิกกว้างเป็นประกาย "แปดหลัก! ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม? "

นิลยายิ้มอย่างมีความสุขพร้อมกับส่ายหัว "ฟังไม่ผิดแน่นอนจ๊ะ"

หัวใจของณัชชาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธออดที่จะจินตนาการตัวเลขของเงินในบัญชีจำนวนมากอีกครั้ง

........................................................................

ณ สำนักงานของเมธีกรุ๊ป เมื่อมาวินเข้ามาถึง เขาก็พบว่ามานิตย์นั้นมารอยู่ที่ประตูแล้ว

"โห..เจอตัวซะที กว่าจะเจอนายได้ช่างยากเย็นเหลือเกิน" ตอนแรกมานิตย์คิดว่าเขาจะไม่เจอมาวินที่บริษัทในวันนี้ เพราะส่วนใหญ่เวลาของเขามักจะยุ่งอยู่กับการไล่ตามดาราหญิงหน้าใหม่ของวงการบันเทิงไปตามสถานที่ต่างๆ อยู่เสมอ

“บ้าหรือเปล่า” มาวินตีหัวของมานิตย์ด้วยงานที่น่าเบื่อ มานิตย์แตะหัวของเขาที่รู้สึกเจ็บเล็กน้อย

ทันใดนั้น ก็มีเสียงเจ้าหน้าที่แทรกเข้ามาจากด้านนอก "ขออนุญาตครับท่านประธาน"

"อืม เข้ามา" มาวินเหลือบไปเห็นคนของเขาที่กำลังถือซองเอกสารมารอเขาอยู่ก่อนแล้ว

"ท่านประธาน, นี่เป็นข้อมูลที่ท่านต้องการให้ตรวจสอบครับ" คนของมาวินส่งข้อมูลการสำรวจล่าสุด

"นายกำลังสืบเรื่องอะไรอยู่? " มานิตย์รู้สึกสงสัยและหันหน้าไปทางที่ต้องการดู

มาวินจ้องมอง เขาฉีกเปิดผนึกและดูข้อมูลข้างต้น การแสดงออกของเขาซับซ้อนและดวงตาของเขาก็คลุมเครือ

..............................................................

ณัชชาเห็นค่าตอบแทนสำหรับงานโฆษณาชิ้นล่าสุดที่มีตัวเลขสูงถึงแปดหลัก และรู้สึกว่าถึงแม้จะเป็นการโฆษณาโดยการสวมใส่บิกินี่รับรองว่าเธอก็จะไม่ปฏิเสธมันอย่างแน่นอน

นี่ถ้าเป็นชีวิตในอดีต ด้วยจำนวนเงินที่มากมายมหาศาลขนาดนี้ แม้ว่าต้องทำงานหนักตลอดทั้งชีวิตก็ยังไม่สามารถมีเงินก้อนนี้ได้ แต่ตอนนี้เธอทำได้อย่างง่ายดาย

“นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?” ณัชชาบีบใบหน้าของเธอ เพราะเธอกลัวว่าสิ่งนี้จะเป็นเพียงความฝันเท่านั้น ความรู้สึกนี้ยังล่องลอยไปพร้อมกับการเดินของเธอ

“น้องณัชชา กำลังจะโด่งดังมีชื่อเสียงมากๆ” นิลยารู้สึกตื่นเต้นเช่นกันและไม่คาดหวังว่าแบรนด์ M จะมอบโอกาสทองนี้ให้กับณัชชา

แบรนด์ M เป็นแบรนด์แรกในประเทศ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานักแสดงหญิงแถวหน้าของประเทศได้รับเลือกให้เป็นพรีเซนเตอร์ ฉันไม่ได้คาดหวังว่าครั้งนี้จะเลือกณัชชาเป็นพรีเซนเตอร์คนใหม่ของแบรนด์

เมื่อได้รับการยืนยันนี้แล้ว ปฏิกิริยาแรกของนิลยา คือณัชชาได้รับการยอมรับและไม่ใช่นักแสดงหน้าใหม่อีกต่อไป

“ฉันจะดังแล้วเหรอ” ณัชชาก็มีความสุขมากเช่นกัน ท้ายที่สุดชื่อเสียงและการได้รับความนิยมก็มาพร้อมกับค่าตอบแทนที่สูงขึ้นจริงๆ โดยเฉพาะในวงการบันเทิงนั้นถ้าเป็นดาราหน้าใหม่จะไม่ค่อยได้รับการยอมรับเท่าที่ควร ตอนนี้เธอมีชื่อเสียงมากขึ้นและทีมงานควรเคารพและให้เกียรติเธอมากขึ้นไม่ว่าจะร่วมงานในกองถ่ายละครหรืองานอื่นๆ

ความรู้สึกนี้สดชื่นเหมือนกำลังเดินอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้นานาชนิด

"ใช้ประโยชน์ในช่วงนี้ สร้างกระแสให้มีงานละครเข้ามามากขึ้น" นิลยาในฐานะผู้แทนของณัชชาหวังว่าจะได้รับความนิยมมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่าเธอจะไม่ได้ร่วมงานกันในอนาคต แต่ประวัติย่อของเธอก็สดใสเพียงพอ

"อืม..ติดต่อเข้ามาเพิ่มขึ้น" ณัชชาเห็นด้วย

"อ้อ, ในช่วงบ่ายนี้น้องณัชชามีนัดเซ็นสัญญากับผู้ดูแลแบรนด์ M นะคะ" นิลยาเสริมต่อ

"โอเคค่ะ"

เมื่อมาถึงบริษัท เจ้าหน้าที่ก็เตรียมเอกสารสัญญาไว้สำหรับเธอเรียบร้อยแล้ว ณัชชาอ่านรายละเอียดสักครู่แล้วเซ็นชื่อของเธอลงไปจากนั้นเธอกำลังจะไป

"เอ่อ คุณณัชชาคะ ผู้บริหารต้องการที่จะพบคุณณัชชาเป็นการส่วนตัวค่ะ" เธอเอ่ยขึ้นด้วยคำพูดที่สุภาพ

ณัชชาใจสั่นเล็กน้อย ทำไมผู้บริหารถึงต้องการพบเธอหรือเพียงเพราะเธอเป็นดารานักแสดงหญิง แล้วต้องการที่จะจีบให้เธอเป็นแฟนหรือเปล่า ถึงได้ตกลงจ้างด้วยค่าตอบแทนที่สูงมาก?

โชคดีที่อีกฝ่ายบอกกับเธอว่า เจ้านายของพวกเขาเป็นผู้หญิงไม่อย่างนั้นเธอก็กังวลกับปัญหาที่จะตามมาอีกอย่างแน่นอน

ณัชชาเดินตามเจ้าหน้าที่เข้าไปในห้องด้านใน การตกแต่งที่หรูหรา มีกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ในอากาศ มันไม่ได้ฉุนมากนัก ซึ่งมีเอกลักณ์เฉพาะตัว ณัชชาคิดว่าเขาเป็นเจ้าของแบรนด์หรูระดับไฮเอนด์ รสนิยมเขาแตกต่างกันขนาดนี้

คนยืนอยู่ข้างในเป็นผู้หญิงสวมสูทสีขาว น่าจะเป็นผู้บริหารของพวกเขา เธอมีชื่อว่าคุณอัจฉรา เธอยังดูไม่แก่เลยสักนิด แต่รอยย่นระหว่างคิ้วของเธอทำให้อายุของเธอดูมากขึ้น

เธอดูเป็นผู้หญิงที่เกิดมาพร้อมกับความสมบูรณ์แบบ ทั้งรูปร่างหน้าตา รวมถึงผิวพรรณที่สวยงามของเธอ และน่าจะดูแลตัวเองเป็นอย่างดีในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอจึงดูอ่อนเยาว์กว่าคนอื่นๆ ในวัยเดียวกัน มีคิ้วที่อ่อนโยนดวงตาสดใส ริมฝีปากที่สดใสและเมื่อมองไปที่เธอ ทำไมณัชชามักจะรู้สึกถึงความผิดปรกติบางอย่าง

เจ้าของแบรนด์ M รู้สึกผิดหวังหรือไม่? เธอไม่พอใจกับดาราหน้าใหม่ที่เลือกเข้ามาเป็นพรีเซนเตอร์ของเธอ ที่แทบจะไม่มีชื่อเสียงมากนักในวงการบันเทิง และอาจจะทำให้เกรดของแบรนด์ลดลงหรือรู้สึกว่าจ่ายเงินสูงเกินไป

"สวัสดีค่ะ, คุณอัจฉรา ฉันชื่อณัชชา ฉันรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้เป็นตัวแทนแบรนด์ของบริษัทคุณ" ณัชชาจะยังคงพูดมันออกมา

ณัชชาจ้องมองเธออย่างบูดบึ้ง และต้องการหาเหตุผลที่จะออกไป

“คุณชื่อณัชชา?” ดวงตาของอัจฉราตรงหน้าเธอด้วยความมึนงง จากนั้นเธอก็ขยับตัวเข้ามาเพื่อมองณัชชาใกล้ๆ

"ใช่ค่ะ" ณัชชาพยักหน้า เธอก็มีการแนะนำชื่อของเธอไปแล้ว ทำไมอีกฝ่ายยังเน้นย้ำชื่อณัชชาอีกครั้ง หมายความว่าอย่างไร หรืออีกฝ่ายคิดว่าชื่อของเธอนั้นไม่ดีและต้องการให้เธอเปลี่ยนชื่อ?

"ตอนนี้...คุณอายุเท่าไหร่แล้ว? " อัจฉราถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

"ยี่สิบสองปีค่ะ" ณัชชารู้สึกหดหู่ใจ ทำไมเธอถึงถามอายุของเธอ

อัจฉรามองไปที่ณัชชาและทันใดนั้นน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่สวยงามของณัชชา

ณัชชาตกใจและรู้สึกกลัวมาก เธอรีบหาทิชชูและยื่นให้อัจฉราอย่างระมัดระวัง ถ้ามีคนอื่นเข้ามาเห็นอย่างกะทันหันโดยไม่รู้ตัว เขาคงคิดว่าเธอทำให้ผู้บริหารขุ่นเคือง เธอรังแกคุณอัจฉราจนทำให้เธอต้องร้องไห้

เธอไม่มีความกล้าจริงๆ สีหน้าของณัชชาเริ่มซีดขาว

“เอ่อ..ให้ฉันกลับไปก่อนไหมคะ?” ณัชชาไม่รู้ว่าจู่ๆ อัจฉราก็หลั่งน้ำตาออกมาได้อย่างไร ดูเหมือนว่าผู้บริหารระดับสูงแบบนี้จะต้องรักษาภาพลักษณ์ให้ดีที่สุด และไม่ควรแสดงความอ่อนแอต่อหน้าผู้คน ณัชชากลัวคนอื่นเห็นมากเกินไป แต่แทนที่จะเกิดเรื่องร้ายเธอยากจะรีบหนีออกไปจากที่นี่ก่อน

อัจฉราเอื้อมมือของเธอเพื่อดึงมือของณัชชาไว้ ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของเธอและร่างของณัชชาตกตะลึง การแสดงออกแบบนี้รู้สึกอึดอัดมาก จู่ๆ เธอก็ถูกคนแปลกหน้าจับมือและไม่กล้าสลัดออกเพื่อเป็นอิสระ

ณัชชามองไปที่ดวงตาของอัจฉราขณะที่เธอดูชัดเจนเกินไปและเธอก็กลัวเล็กน้อย เป็นไปไม่ได้ที่คุณอัจฉราจะมีรสนิยมที่แปลกประหลาด

"คุณอัจฉราคะ, คือว่า..ตัวแทนของฉันรอฉันอยู่ข้างนอก" ณัชชาก้าวถอยหลังและยื่นมืออีกข้างพยายามที่จะดึงมือของอัจฉราออก