(จบ)ทะลุมิติกลายเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคในยุค 70

บทที่ 45 จัดการคนชั่วก่อน

วันรุ่งขึ้น ฉินเสี่ยวซู่กำลังจัดการเถี่ยต้าน ลูกชายของหลินเยี่ยน ครั้งนี้เขาไม่ได้ไปเพียงคนเดียวแต่กลับยกพวกไปกลุ่มใหญ่

ฉินเสี่ยวซู่เป็นหัวโจกของเด็ก ๆ ในหมู่บ้าน เขาเป็นเด็กผู้ชายที่อายุมากที่สุดในบรรดาเด็ก ๆ ทุกคน

เด็ก ๆ ที่เป็นลูกของคนในกลุ่มล่าสัตว์ต่างเชื่อฟังคำพูดของเป็นอย่างดี

เขาเล่นงานจนเถี่ยต้านร้องไห้วิ่งหางจุกตูดกลับไปฟ้องแม่

หลิวไฉ่อิงมีอาการไอไม่หยุดตั้งแต่เกิดเรื่องครั้งนั้น และกำลังนอนพักฟื้นอยู่บนเตียงเตา

อาการกระดูกหักของหวังหนิวยังไม่หายดี

หลินเยี่ยนไม่สามารถจัดการทุกอย่างได้เพียงคนเดียว

เธอไปที่หาไป๋อวี้เพื่อขอคำอธิบาย แต่ไป๋อวี้กลับแสดงท่าทีไม่แยแส

“ในฐานะแม่เลี้ยงที่เพิ่งกลับมาได้ไม่นาน ฉันควบคุมเขาไม่ได้จริง ๆ”

หลินเยี่ยนกรีดร้องใส่หน้าอีกฝ่าย “ถ้าอย่างนั้นเธอก็ต้องจ่ายเงินมา! เขาฉีกเสื้อผ้าของเถี่ยต้านของฉันจนหมด!”

“อ่า งั้นเธอก็คงต้องรอพ่อของลูกฉันกลับมาแล้วล่ะ เธอก็รู้ว่าฉันแตะต้องเงินของครอบครัวไม่ได้”

วัสดุสำหรับเสื้อผ้าที่สั่งเพิ่งมาถึง สตรีแม่บ้านหลายคนจึงมาที่บ้านของไป๋อวี้เพื่อช่วยจัดเรียงเสื้อผ้า

หลินเยี่ยนจึงไม่กล้าโวยวายเอ็ดตะโร ได้แต่สะบัดหน้ากลับไปด้วยความหงุดหงิด

เดิมทีฉินเสี่ยวซู่กำลังจะเข้าบ้าน แต่เมื่อเห็นว่าเธอมาโวยวายอยู่หน้าประตูบ้าน เขาก็ตรงไปเล่นงานเถี่ยต้านอีกครั้ง

……

พระอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้าในเวลาเที่ยงวัน

บรรดาคุณป้าที่ช่วยคัดแยกผ้าและวัสดุต่างกลับมาจัดความเรียบร้อยอีกครั้ง

ส่วนไป๋อวี้กำลังพรวนดิน

ฉินเสี่ยวกั่วนั่งยอง ๆ อยู่ด้านข้างและกำลังเล่นกับลูกคิดของไป๋อวี้

ลูกคิดนี้หลี่หมิงเป็นคนให้เธอมา

ตอนนั้นเองฉินเสี่ยวซู่วิ่งเหงื่อซ่กเข้ามา ก่อนตักน้ำอึกใหญ่ขึ้นดื่ม

“ปิดฝาบ่อด้วย! ที่บ้านมีน้องสาวเธออยู่นะ!” ไป๋อวี้ตวาดเสียงลั่น

“ไม่ต้องบอกก็รู้น่า” ฉินเสี่ยวซู่ไม่ได้แยแส

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ขยับปิดฝาบ่อน้ำแล้ววิ่งออกไป

“ตอนที่ฉันออกมาเมื่อกี้ ฉันเห็นว่าเขาสวมกางเกงของพ่อเขา” ฉินเสี่ยวซู่พูดด้วยรอยยิ้ม

‘เขา’ ที่ว่าหมายถึงเถี่ยต้าน

เธอสั่งให้ฉินเสี่ยวซู่ฉีกเสื้อผ้าของเถี่ยต้านเป็นชิ้น ๆ ทุกครั้งที่เขามีเวลา

“พรุ่งนี้เขาจะเปลือยเปล่า” ฉินเสี่ยวซู่ยิ้มเย้ยหยันอย่างไร้ความเมตตา

ยังไงเสียเด็กสมัยนี้ก็มีเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ตัว

กางเกงตัวก่อนหน้าของเถี่ยต้านยังไม่ได้ซ่อม แถมเมื่อเช้าก็ขาดไปอีกตัว ตอนนี้เขาเลยต้องสวมกางเกงของพ่อแทนไปก่อน

ถ้ากางเกงของพ่อเขาขาดอีกล่ะ?

“ลูกสมุนของเธออยู่ที่ไหน?” ไป๋อวี้ถาม

“กลับบ้านไปหมดแล้ว ได้เวลากินข้าวแล้ว”

ผู้คนในฉินเจียถุนคุ้นเคยกับการกินอาหารง่าย ๆ เป็นมื้อกลางวัน

ตอนนี้อากาศร้อนอบอ้าว ไป๋อวี้จึงไม่มีกะจิตกะใจเตรียมอาหารมื้อใหญ่

แต่เธอห่อเกี๊ยวด้วยตัวเอง เป็นเกี๊ยวทางภาคใต้ที่มีแป้งบางและใส่ไส้เพียงเล็กน้อย

เพราะเนื้อและแป้งที่ใช้ทำเกี๊ยวมีราคาแพงเช่นกัน

ฉินเสี่ยวซู่จึงไม่เคยเห็นมาก่อน ตอนเห็นเธอทำสิ่งนี้จึงคิดว่าเธอกำลังทำก๋วยเตี๋ยวแผ่น*[1]

แต่เมื่อกินเข้าไปแล้วกลับได้กลิ่นหอมกรุ่น เพราะสิ่งที่เธอทำคือน้ำแกงรสเปรี้ยวจี๊ดจ๊าด ซึ่งช่วยกระตุ้นความอยากอาหารและคลายร้อนได้ดี

ฉินเสี่ยวซู่กินจนหนังท้องตึง และเริ่มยากออกไปเล่นซนอีกครั้ง แต่ไป๋อวี้กลับรั้งเขาไว้ พลางยื่นตะกร้าใบหนึ่งให้

“นี่คืออะไร?” ฉินเสี่ยวซู่เปิดมันอย่างสงสัย

“ข้าวปั้นน่ะ เอาไปแบ่งลูกสมุนของเธอด้วย” ไป๋อวี้บอกอย่างไม่ยี่หระ

เธอใช้ข้าวผสมธัญพืช ใช้ทาเกลือและน้ำมันหมูทาบนมือตอนปั้นข้าว

เด็กชายวัยกำลังโตมักกินจุ พอตกบ่ายฉินเสี่ยวซู่มักจะบ่นหิวทุกวัน

ตอนนี้เขาพาเด็กอีกกลุ่มหนึ่งมาเล่นด้วย ไป๋อวี้จึงต้องทำอาหารว่างให้พวกเขาเพิ่มมากขึ้น

ฉินเสี่ยวซู่หยิบข้าวปั้นขึ้นมาหนึ่งลูก แล้วกัดเข้าปากคำใหญ่

เธอหุงข้าวได้ดีกว่าคนอื่นมาก ข้าวไม่แข็งจนฝืดคอ และดูเหมือนจะอร่อยเป็นพิเศษ

เขาเดินไปพลางกินไปพลาง

ไป๋อวี้โกรธมากจนตะโกนไล่หลัง “นายเพิ่งกินข้าวเที่ยงไปนะ กินให้น้อยลงหน่อยเถอะ! ตอนบ่ายเล่นเสร็จแล้วค่อยกิน! อย่าลืมเหลือไว้ให้สหายของนายด้วย!”

ในขณะที่เธอกำลังพูด ฉินเสี่ยวซู่ก็วิ่งหนีไปอย่างไร้ร่องรอย

……

หลินเยี่ยนหงุดหงิดงุ่นง่าน ลูกชายของเธอมีเรื่องทะเลาะวิวาท เสื้อผ้าเขาถูกกระชากจนขาดวิ่น จนเธอคร้านจะซ่อนมันให้เขา แต่กลับระบายความโกรธทั้งหมดลงที่หวังเหลียน

เธอไม่เพียงแต่โยนเสื้อผ้าทั้งหมดไปให้หวังเหลียนซ่อม แต่คราวนี้เธอไม่ได้นำผ้าไปเพิ่มด้วยซ้ำ

เมื่อคืนหวังเหลียนเกลี้ยกล่อมให้จ้าวชิงชิงกลับไป อดหลับอดนอนออกแบบเสื้อผ้า และรอวัสดุมาส่ง

แต่ไม่คาดคิดว่าหลินเยี่ยนจะกลับมาพร้อมกับเสื้อผ้าอีกครั้ง

หวังเหลียนขี้ขลาดและไม่กล้าปฏิเสธ เธอจึงได้แต่กัดฟันแล้วพูดว่า “พะ…พี่เอาเศษผ้ามาให้ฉันด้วยสิ”

หลินเยี่ยนพูดอย่างรำคาญ “แค่ปะเสื้อผ้าจะต้องใช้ผ้าเท่าไหร่กันเชียว? ที่นี่มีเศษผ้าเยอะแยะ ไม่ใช้ซ่อมเสื้อผ้าให้หลานชายหน่อยล่ะ?”

หวังเหลียนพูดอย่างวิตกกังวล “ไม่ได้ ทำไม่ได้ เสื้อผ้ามันขาดรุ่งริ่งหมดแล้ว…”

ขาดรุ่งริ่งเกินไป มันแทบจะต้องเย็บใหม่ทั้งตัว

อีกอย่างนี้เสื้อผ้าของกลุ่มเก็บเกี่ยวยังเป็นสีกรม ถ้าเอามาปะกางเกงให้หลานชาย ทุกคนจะดูออกทันที

สองวันมานี้หลินเยี่ยนไม่กล้าไปหาจ้าวต้าหมินที่บ้าน และเก็บงำความแค้นที่มีต่อไป๋อวี้ไว้ในใจ และมาระบายอารมณ์กลับหวังเหลียนแทน

เธอจิกทึ้งทุบตีหวังเหลียนอยู่พักใหญ่

“รีบซ่อมให้ฉันให้ทันวันพรุ่งนี้! ไม่งั้นฉันจะให้ต้าหมินมาฆ่าแก!”

หลินเยี่ยนจากไปพร้อมกับคำพูดที่รุนแรง

หวังเหลียนไม่กล้าโต้ตอบ แม้ตัวเองจะต้องถูกตีจนร่างกายช้ำเลือดช้ำหนอง

ครอบครัวสามีเธอว่าเลวร้ายยิ่งกว่าหมูกว่าหมา หากเรื่องที่เธอมีความเกี่ยวข้องกับจ้าวต้าหมินแพร่กระจายออกไป เธอก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากฆ่าตัวตาย

แต่คราวนี้หลินเยี่ยนกลับทุบตีเธออย่างไร้ความปรานี เมื่อหวังเหลียนยืนขึ้นก็พบว่าข้อมือขวาสั่นระริกอย่างคลุมไม่อยู่

สงสัยเมื่อครู่จะล้มกระแทกเตียงเตา!

……

ตอนพลบค่ำฉินเสี่ยวซู่ขับเกวียนกลับมาพร้อมกับวัสดุทำเสื้อผ้า

ไป๋อวี้อุ้มกั่วเอ๋อร์ไปไว้บนเกวียน เมื่อคืนขณะที่กั่วเอ๋อร์นอนหลับ ไป๋อวี้ได้ตรวจดูห้วงมิติของเสี่ยวกั่วจื่อแล้ว

เธอพบว่านอกเหนือจากสิ่งต่าง ๆ ก่อนหน้านี้ และผักป่าที่เธอขอให้เสี่ยวกั่วจื่อใส่เข้าไปในภายหลัง

เสี่ยวกั่วจื่อยังซ่อนของไว้มากมาย เช่น ขนไก่...

ดูจากสีแล้วคงเป็นขนของน่าวจง ไม่รู้ว่าเสี่ยวกั่วจื่อจะเก็บมันไว้ทำไม

เธอเข้าไปในห้วงมิติของเสี่ยวกั่วจื่อ แต่เสี่ยวกั่วจื่อกลับไม่รู้สึกตัว

ไป๋อวี้ไม่มีอะไรทำจึงพยายามใส่สิ่งต่าง ๆ ลงไป เผอิญตอนนั้นมีกล่องเข็มอยู่ในมือ หลังจากไป๋อวี้พยายามใส่มันและนำมันออกมา เสี่ยวกั่วจื่อก็ตื่นขึ้นมาทันที

“หืม?” ไป๋อวี้กระซิบ “กั่วเอ๋อร์รู้สึกได้เหรอ?”

ฉินเสี่ยวกั่วเอียงหัวซบในอ้อมแขนของไป๋อวี้ “แฮะ แฮะ…”

ดูเหมือนเธอจะรู้สึกได้ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ

ไป๋อวี้ยิ้มและลูบหัวลูกสาวเบา ๆ

ฉินเสี่ยวกั่วกระซิบ “แม่คะ แม่ซ่อนสมบัติทั้งหมดในกระเป๋าของกั่วกั่วได้ กั่วกั่วจะไม่บอกใครเลย”

……

เมื่อมาถึงบ้านของหวังเหลียน หวังเหลียนก็กำลังเย็บผ้าด้วยจักร

ไป๋อวี้ตะโกนขึ้นจากด้านนอก “พี่สะใภ้ ฉันเอาของมาส่ง”

หวังเหลียนตกใจมากจนรีบเก็บกางเกงที่กำลังซ่อมอย่างรวดเร็ว

ไป๋อวี้เดินเข้ามาขณะสั่งให้ฉินเสี่ยวซู่ขนของลงจากเกวียน

เธอเห็นหวังเหลียนกำลังรีบซ่อนอะไรบางอย่างไว้ แต่เพราะมือขวาที่ได้รับบาดเจ็บ ทำให้เธอซ่อนมันไม่ทัน

“เราเอาของมาส่งแล้ว เหลือเวลาอีกเพียงเก้าวันเท่านั้น เร่งเวลาหน่อยนะคะ” ไป๋อวี้ข่มขู่ “พี่สะใภ้อิ้งหงจะได้ไม่ต้องไปอธิบายให้คนอื่นฟัง”