เลเวลอัพ

    ตอนที่ 4 อัพสกิลต่อเนื่อง (1)

    เทือกเขาหั่วหลี หนึ่งในสี่เทือกเขาใหญ่ของอาณาจักรเทียนอู่
    ความอันตรายอยู่ในระดับของดินแดนต้องห้าม
    เมื่อก่อนตอนที่ปีศาจใช้เทือกเขาหั่วหลีเป็นทางผ่านเข้าบุกรุกราชวงศ์หั่วหลี พวกมันทั้งหมดก็ถูกทหารตระกูลหลงฆ่าทิ้งหมด 
    แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่น่าเสียดายคือ... 
    ในสงครามครั้งหนึ่ง ผู้นำตระกูลหลงนามหลงจ้านไห่ได้ตกตายไปพร้อมกับหัวหน้าปีศาจที่ส่วนลึกของเทือกเขาหั่วหลี ทําให้มรดกตกทอดของตระกูลหลงอย่างดาบพิฆาตมังกรก็หายสาบสูญไปด้วย 
    เพราะเหตุนี้ ทําให้กําลังของตระกูลหลงเสียหายหนักมาก 
    ดาบพิฆาตมังกรเป็นดาบที่ต้นตระกูลหลงใช้ฆ่าเทพมังกร แล้วใช้โลหิตเทพมังกรฝึกให้เติบโตขึ้น ซึ่งเป็นอาวุธเทพระดับสูง มันเป็นสมบัติล้ำค่าของตระกูลหลง และเป็นอาวุธเทพของนักรบเทพมังกรมาตั้งแต่เมื่อก่อน ทั้งยังเป็นสัญลักษณ์ของนักรบเทพมังกร 
    ผ่านไปก็หลายปีแล้ว 
    แต่ตระกูลหลงก็ไม่เคยหยุดค้นหาดาบพิฆาตมังกร ตลอดหลายพันปีที่ผ่านมา คนที่เขาไปในเทือกเขาหั่วหลีก็มีมากมาย แต่คนที่รอดกลับออกมากกลับมีแค่ไม่กี่คนเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่มีข่าวคราวของดาบพิฆาตมังกรเลยเลยซักนิด 
    …..
    หลังจากที่ดิ้นรนเดินทางมาวันครึ่ง ในที่สุดหลงเฟยก็มาถึงเชิงเขาหั่วหลี พอมองดูเทือกเขาหั่วหลีที่ตั้งสูงตระหง่านเหมือนกับสัตว์ร้ายในเหวลึก หลงเฟยก็กำมือแน่น "หนทางอัพสกิล เริ่มมันจากตรงนี้แหละ"
    จากนั้น 
    หลงเฟยก็บุกเข้าไปข้างใน 
    เทือกเขาหั่วหลีเต็มไปด้วยสัตว์ปีศาจดุร้าย 
    สัตว์ปีศาจแบ่งเป็นระดับหนึ่งถึงเก้า เหนือระดับเก้าขึ้นไปคือสัตว์เทพ เหนือสัตว์เทพขึ้นไปคือสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ 
    ร่างกายของพวกมันแข็งแกร่งหาที่เปรียบไม่ได้ ในหุบเขาลึกนี้พวกมันก็คือราชา มนุษย์ถือเป็นผู้บุกรุกสําหรับพวกมัน 
    พอพวกมันเห็นมนุษย์ก็จะไล่ฆ่าอย่างบ้าคลั่ง 
    ที่นี่ก็ถือเป็นสวรรค์ของนักผจญภัย 
    ความเข้มข้นของลมปราณที่อยู่ในเทือกเขานี้มีมากกว่าที่อื่น นั่นทําให้สมบัติมากมายเกิดขึ้นที่นี่ สมุนไพรวิญญาณเกิดขึ้นที่นี่ และยังมีจิตสัตว์ปีศาจที่ได้จากการฝึกวรยุทธ์ของสัตว์ปีศาจตั้งแต่ระดับห้าขึ้นไป ของพวกนี้ต่างเป็นของที่ล้ำค่ามาก นอกจากนี้ ร่องรอยของซากปรักหักพังลึกลับก็มีมากมาย ตราบใดที่ค้นหามันพบ พลังวรยุทธ์คงเพิ่มพุ่งพรวดถึงฟ้าได้ เป้าหมายของหลงเฟยง่ายมาก 
    อัพสกิล! 
    เขาไม่ได้บ้าบิ่นถึงขั้นเข้าไปฆ่าสัตว์ปีศาจสัตว์ถึงใจกลางเทือกเขา แต่แค่ไล่ฆ่าสัตว์ป่าอยู่รอบนอกของเทือกเขา 
    "ติ๊ง!" 
    "ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หลงเฟย' ฆ่า 'กระต่ายป่า' สําเร็จ ได้รับประสบการณ์ 10 แต้ม"
    "ติ๊ง!" 
    "ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หลงเฟย' ฆ่า 'ไก่ป่า' สําเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 10 แต้ม"
    …..
    “ถ้าอยู่ในเกม เรายังถือเป็นมือใหม่ มือใหม่ก็ต้องฆ่าพวกสัตว์ประหลาดที่ไม่มีระดับการโจมตีพวกนี้ก่อนล่ะ” หลงเฟยไม่ได้รู้สึกหมดกําลังใจที่ต้องฆ่าพวกสัตว์ป่าขนาดเล็กพวกนี้ พีระมิดไม่ได้สร้างขึ้นในวันเดียว คงต้องค่อย ๆ เก็บสะสมไปทีละนิด 
    ผ่านไปสองวัน 
    "ติ๊ง!" 
    "ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หลงเฟย' ตอนนี้เป็นนักรบจ้านชื่อระดับสาม"
    "ยังไม่พอ"
    "ต่ออีก!"
    และก็ผ่านไปอีกสามวัน 
    "ติ๊ง!" "ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หลงเฟย' ตอนนี้เป็นนักรบจ้านซื่อระดับสี่"
    "ระดับสี่แล้ว!"
    "ยังไม่ได้ กําลังยังไม่พอ" หลงเฟยรู้กําลังของตนเองดี ขณะเดียวกันก็ตรวจสอบพลังโจมตีจากการใช้วิชาพลังคางคกยังแข็งแกรงไม่พอ 
    "ต้องฝ่าด่านอีก!"
    สิบวันหลัง 
    "ติ๊ง!" 
    "ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หลงเฟย' ตอนนี้เป็นนักรบจ้านซื่อระดับห้า"
    "ระดับห้าแล้ว!"
    หลงเฟยหลับตารับรู้พละกําลังของตนอยู่ครู่หนึ่ง พละกําลังของนักรบจ้านซื่อระดับห้าแข็งแกร่งกว่านักรบจ้านซื่อระดับสี่มากทีเดียว หลังจากนั้นก็ตรวจสอบพลังทําลายของวิชาพลังคางคก แล้วลืมตาทั้งสองขึ้น "ถึงเวลาต้องทดสอบสัตว์ปีศาจระดับล่างดูแล้ว เอาแต่กระต่ายและไก่ป่าพวกนี้ทุกวันจนจะกลายเป็นนักล้างผลาญพวกมันอยู่แล้ว"- โปรดติดตามตอนต่อไป -

    นิยายแนะนำ