เสียงน้ำฝักบัวดังเบา ๆ ลอดออกมาจากห้องน้ำชั้นบนสุดของบ้าน แสงใต้ประตูห้องนั้นส่องเป็แนวยาวลงบนพื้นไม้ขัดสะอาด
แทนไทยืนนิ่งอยู่หน้าห้องตัวเอง มือถือในมือตั้งใจจะเข้าไปเอาสายชาร์จที่ลืมไว้
…แต่เสียงบางอย่างจากห้องน้ำทำให้เขาชะงัก
ประตูห้องน้ำไม่ได้ปิดสนิท
อาจเพราะประตูบานเก่า หรือเพราะมีใครบางคนจงใจ
เขาไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง—แต่เสียงของแพรวาที่ฮัมเพลงในลำคอเบา ๆ กลับกระตุ้นบางอย่างในตัวเขาที่ไม่อาจควบคุมได้อีก
เขาขยับเข้าใกล้ประตูอย่างเงียบที่สุด
วินาทีต่อมา—เสียงน้ำหยุด
แทนไทกำลังจะเบือนตัวกลับ แต่ประตูกลับเปิดออก
แพรวายืนอยู่ตรงนั้น
เธอสวมเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบตัว ผมยังเปียก น้ำหยดลงจากปลายผมแนบไหล่ ลำคอและไหปลาร้าชื้นสะท้อนแสงไฟจากภายในห้องน้ำ
เธอชะงัก—เมื่อเห็นเขา
ทั้งคู่ต่างใเล็กน้อย แต่ไม่มีใครพูดอะไร
เขาควรหันหลังเดินหนี
แต่เขากลับสบตาเธอตรง ๆ ไม่หลบตา
เธอยืนมองเขาอยู่อย่างนั้นในท่วงท่าที่เปราะบางที่สุด…
“พี่ไม่ได้ล็อกประตู…” เธอพูดแ่ ๆ ขณะยกมือดันผมเปียกไปด้านหลัง เผยต้นคอและแผ่นอกที่มีเพียงชายผ้าขนหนูกั้นไว้
แทนไทก้าวเข้ามาใกล้โดยไม่พูดสักคำ
เขายกมือแตะหยดน้ำที่คางเธอ แล้วปล่อยนิ้วไล้ลงช้า ๆ จนถึงต้นคอ
“พี่ไม่ได้ลืมล็อกหรอกใช่มั้ย”
แพรวาไม่ตอบ ดวงตาของเธอแดงน้อย ๆ จากไอน้ำร้อนในห้องน้ำ แต่อารมณ์ข้างในกลับชัดเจนกว่าสิ่งใด
แทนไทก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด มือสอดเข้าด้านหลังผ้าขนหนูแตะแผ่นหลังเธอเบา ๆ
แพรวาหลับตาลงเพียงครู่เดียว ก่อนจะพึมพำ
“…อย่าทำแบบนี้ยังไม่แน่ใจว่ากำลังทำอะไร”
“ผมไม่แน่ใจหรอกครับ” เขาตอบเสียงต่ำ “แต่ผมหยุดไม่ได้แล้ว”
เขาก้มลงแตะริมฝีปากกับเธออีกครั้ง—ครั้งนี้ร้อนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
มือเขากอดเธอแน่นขึ้น…ผ้าขนหนูเลื่อนต่ำลงทีละนิด
เธอไม่ห้าม…ไม่พูด
เพียงแต่จับมือเขาไว้ชั่วครู่
แล้วพาเขาก้าวถอยเข้าไปในห้องน้ำ…
ประตูปิดลง—อย่างแน่นสนิท
????????????????????????
105K
