ผ่านไป 3 เดือนอรวีผ่านการทดลองงานและได้บรรจุเป็พนักงานประจำของบริษัทแห่งนี้อย่างเต็มตัวแล้ว
การทำงานเป็ไปด้วยความราบรื่นเรียบร้อยดีคงเพราะได้ทำงานกับคนรู้จักที่คุ้นเคยเลยทำให้การเรียนรู้งานสานต่อรวดเร็วตามไปด้วยแต่หัวใจนี่สิ... กลับทดท้อถดถอยลงทุกวัน เพราะชายหนุ่มในดวงใจเอาแต่ทำงานบางครั้งก็บึ้งตึงจนดูเ็าใส่เธอบ่อยๆ และดูเหมือนว่าเขาจะพูดกับเธอเฉพาะเื่งานเท่านั้น
...ยิ่งเดินเข้าไปยิ่งไกลกว่าเดิม...
“เฮ้อ....”
“เป็อะไรอ้อน ถอนหายใจแรงขนาดนี้ไม่กลัวมันจะหลุดออกมาข้างนอกหรือไง”สาวรุ่นพี่โต๊ะข้างๆ เอ่ยแซวเมื่อเห็นสาวรุ่นน้องมีอาการเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก
“อ้อนเบื่อๆ เซ็งๆ ยังไงไม่รู้อ่ะพี่ส้ม” เสียงหวานตอบเนือยๆ
“อดทนอีกหน่อย พรุ่งนี้จะได้หยุดพักแล้ว” ส้มให้กำลังใจเพราะวันนี้เป็วันศุกร์ซึ่งเป็วันทำงานสุดท้ายของสัปดาห์
“นั่นสิพี่... หยุดก็เหนื่อย มาทำงานก็เหนื่อย... หัวใจ” อรวีพูดออกมาลอยๆ แต่คนข้างๆ ก็ยังได้ยิน
“เฮ้อ อ้อนเอ๊ย... อดทนรอมาได้ตั้งหลายปีจะมาตกม้าตายตรงหน้าเขาหรือไงหึเรา” สาวใหญ่ว่าพลางยื่นมือจับไหล่บอบบางของคนตัวเล็กเพื่อให้กำลังใจ
“ไม่ได้ยอมแพ้ แค่รู้สึกท้อแท้นิดหน่อย” เสียงพูดอู้อี้ออกมาจากปากสวยที่อยู่บนฝ่ามือน้อยๆที่เท้าคางไว้กับโต๊ะทำงาน
ส้มส่ายหน้าเบาๆ อมยิ้มให้กับความมุ่งมั่นตั้งใจของอรวีแม้อีกฝ่ายจะไม่ได้พูดกับเธอตรงๆ ว่ารู้สึกอย่างไรกับพี่นที แต่เธอก็ดูออกว่าสาวน้อยคนนี้คอยตามเฝ้ามองแอบปลื้มชายหนุ่มมานานแล้ว
“เออ อ้อน... งั้นคืนนี้ไปเที่ยวกับพี่ไหม ไปฟังเพลง พบเจอหนุ่มๆ คนอื่นบ้างเผื่อจะกระชุ่มกระชวย”สาวรุ่นพี่เอ่ยชวนด้วยความเต็มใจเพราะอยากให้อรวีได้ผ่อนคลายความตึงเครียดลงบ้าง
“จะดีหรือพี่... อ้อนอยากอยู่เงียบๆ และที่แบบนั้นเปิดเพลงดังจะตาย”
“น่ะ เราก็อย่าไปนั่งตรงที่เสียงดังสิ พี่มีที่ประจำ รับรองน้องได้สงบแน่”ส้มคะยั้นคะยอใช้คำพูดเบี่ยงเบนกลบประเด็นเื่ของสถานที่ไปเพราะใจจริงก็อยากให้อรวีได้เปิดหูเปิดตาบ้าง ไม่ใช่เอาแต่จมปลักอยู่แบบนี้
“เอางั้นก็ได้ค่ะพี่ส้ม... อ้อนกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ”อรวีตัดสินใจตอบรับคำชวน แล้วหันไปเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านเหมือนเช่นทุกวัน
“โอเคจ้า แล้วพี่จะไปรับที่คอนโดนะ ไปรถพี่นี่ละ ไม่ต้องขับตามกันไปหลายคัน”
“ค่ะพี่ส้ม”
จากนั้นสองสาวก็แยกย้ายกันกลับบ้านเพื่อไปจัดการแปลงร่างเตรียมตัวท่องราตรีให้สุดเหวี่ยงในค่ำคืนนี้
ณ ผับหรูใจกลางเมืองย่านธุรกิจในยามค่ำคืน ถูกประดับประดาแต่งแต้มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับงดงามดั่งเช่นเมืองฟ้าเมือง์รอคอยเหล่าผีเสื้อราตรีที่จะมาชื่นชมดื่มด่ำให้อิ่มหนำสำราญใจ
“วันนี้แกจะรับแขกไหม... นที” เสียงเข้มเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะบัญชีซึ่งมีเอกสารกองโตแลดูเคร่งเครียด
“ไม่ละ วันนี้เหนื่อยและวันศุกร์ด้วย... คนท่าจะเยอะ” นทีตอบออกไปทั้งที่ยังก้มหน้าก้มตาอยู่กับเอกสารตัวเลขในมือ
“อืม โอเค งั้นฉันไปเตรียมตัวละ” คนมาถามทำท่าจะเดินออกไปก่อนถูกคนในห้องเรียกไว้เหมือนนึกขึ้นได้
“เดี๋ยวก้อง... แกช่วยส่งภาพกล้องวงจรปิดในร้านมาที่ห้องนี้ทีสิเผื่อฉันจะออกไปช่วยถ้าเจอคนถูกใจ” นทีพูดยิ้มๆแต่แววตาดูยียวนอีกฝ่ายจนน่าหมั่นไส้
“ได้ครับท่าน แหม... ถือว่าหล่อเลือกได้ว่างั้น คุณไบร์ตัน” ก้องย้อนแซวขำๆ
“หึหึ” คนถูกย้อนทำเพียงหัวเราะในลำคอแล้วก้มหน้าสนใจกับงานของตัวเองต่อไป
ใช่... นี่คืออาชีพเสริมที่เขาทำมานานั้แ่ตอนเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกำลังทรัพย์ที่ไม่มากพอของครอบครัวทำให้เขาต้องหาเงินส่งเสียเลี้ยงตัวเองมาตลอดจนกระทั่งเรียนจบแม้ตอนนี้เขาจะได้ทำงานในบริษัทใหญ่โตระดับประเทศมีตำแหน่งมั่นคง เงินเดือนสูง แต่เขาก็ยังรักงานบริการนี้และถือเป็การพักผ่อนไปในตัวอีกด้วย
ประสบการณ์ทำงานเกือบสิบปีที่นี่ทำให้เขาได้เลื่อนตำแหน่งจากบาร์โฮสรับแขกมาเป็หุ้นส่วนบริหารผับแห่งนี้ด้วยความรู้ความสามารถทางการบัญชีที่ได้ร่ำเรียนมาเมื่อก่อนเขายอมรับว่าเขารับแขกไม่เลือกหน้าขอแค่ทริปหนักเขาบริการไม่เลือกทำไปก็เพื่อเงินล้วนๆแต่ตอนนี้เขาไม่ได้เดือดร้อนเื่เงินอีกแล้วดังนั้นเขาจึงเลือกรับแขกเฉพาะคนที่น่าสนใจเท่านั้น
ในที่แห่งนี้เป็โลกของความฝันและจินตนาการของผู้หญิงทั้งสาวน้อยสาวใหญ่กระเป๋าหนักที่มาหาความสุขแบบถึงเนื้อถึงตัวกับผู้ชายที่สามารถเลือกได้ตามสเปคของตัวเองและแน่นอนว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาคือ‘เบอร์หนึ่ง’ของที่นี่ซึ่งสาวๆ มักจะถามหากันเป็ส่วนใหญ่
ไบร์ตันเป็นามสมมุติของเขาที่สร้างขึ้นเพื่อทำงานนี้ที่นี่เท่านั้น
ก้อง เป็หุ้นส่วนอีกคนที่อยากใช้ชื่อตัวเองจริงๆ ซึ่งก็ไม่ว่ากันอยู่แล้วเขาก็มีงานประจำที่ทำตอนกลางวันเหมือนนทีและที่ยังมาทำงานนี้อยู่ก็เพื่อความสุขส่วนตัวล้วนๆ
แฮร์รี่ เป็นามสมมุติของปกรณ์หนุ่มใหญ่หน้าตาดีที่รับหน้าที่เป็พีอาร์คอยประสานงานระหว่างลูกค้ากับเด็กบริการและเขาก็เป็หุ้นส่วนอีกคนด้วยเช่นกัน
สองสาวเดินทางมาถึงผับหรูใจกลางเมืองในเวลาสี่ทุ่มกว่า รวมถึงบรรดานักท่องราตรีคนอื่นๆต่างทยอยเดินทางตามกันมาเรื่อยๆ จนเริ่มคึกคัก
“ทำไมที่นี่มีแต่ผู้หญิงมาเที่ยวกันล่ะพี่ส้ม” อรวีเอ่ยถามคนข้างๆเมื่อรถเข้ามาจอดที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินของอาคารแล้วเธอมองขึ้นไปชั้นบนที่เป็ส่วนบริการเห็นมีแต่ผู้หญิงแทบจะทั้งหมด
“ก็ที่นี่เป็ที่เที่ยวสำหรับผู้หญิงโดยเฉพาะไง” คนมีประสบการณ์ตอบเสียงดังฟังชัดนึกเอ็นดูสาวน้อยรุ่นน้องที่เพิ่งเคยมาเป็ครั้งแรก
“อ่อ... ก็ดีนะพี่ จะได้ปลอดภัยจากพวกผู้ชายขี้เมาลามกด้วยอ้อนไม่ค่อยชอบมาเที่ยวกลางคืนเพราะมีแต่ผู้ชายหื่นๆมองจนอ้อนรู้สึกกลัวขนลุกไปหมด”
ได้ยินคำพูดพวกนั้นแล้วทำให้สาวใหญ่หันมาฝืนยิ้มเจื่อนๆเพราะไม่รู้จะบอกอย่างไรดีว่าที่นี่ไม่มีผู้ชายหื่น ไม่มีผู้ชายลามกแต่มีผู้ชายบริการต่างหากล่ะ
“เดี๋ยวพี่ขอโทรหาเพื่อนก่อนนะ พี่นัดเพื่อนไว้อีกสองคน พวกมันมาที่นี่บ่อยแต่พี่นานๆ มาที ก็เลยกลัวหลงน่ะ เข้าไปเงอะๆ งะๆ อายเขาตายเลย” ส้มบ่นเรื่อยเปื่อย พลางเลื่อนหน้าจอมือถือกดโทรหาเพื่อนสนิทที่นัดกันไว้
ระหว่างรอสาวรุ่นพี่คุยโทรศัพท์ อรวีก็มองสำรวจพื้นที่รอบๆ อาคารไปด้วยข้างบนนี้น่าจะเป็ผับให้บริการกินดื่มฟังเพลง ส่วนชั้นบนถัดขึ้นไปคิดว่าคงเป็โรงแรมที่พักระดับห้าดาวทีเดียวอืม... หรูหราจริงๆ ด้วย
“ปะ อ้อน... เพื่อนพี่รออยู่แถวประตูทางเข้าแล้ว เราลงไปกันเถอะ” ส้มบอกสาวน้อยข้างกาย พร้อมทั้งหยิบแป้งในกระเป๋าขึ้นมาตบๆ แตะๆ ใบหน้าเติมลิปสติกอีกหน่อยเพื่อความมั่นใจ ก่อนเปิดประตูก้าวลงจากรถพากันตรงดิ่งไปที่จุดนัดพบทันที
สาวๆ ทักทายทำความรู้จักกันเล็กน้อยพอเป็พิธี เพราะวันนี้ส้มพาน้องใหม่มาด้วยทำให้ต้องแนะนำตัวกันนิดหน่อย
สี่สาวปราดเปรียวก้าวเข้ามาในผับที่มีแสงไฟสลัวสลับวิบวับตามจังหวะเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มทั่วทั้งบริเวณสาวสวยมองซ้ายมองขวาเพียงไม่นานหนุ่มแฮร์รี่พีอาร์สุดหล่อก็เดินมาต้อนรับ
“สวัสดีครับพี่ฝน พี่จอย” เสียงทุ้มฟังดูนุ่มนวลเอ่ยทักทายแขกวีไอพีอย่างสนิทสนมคุ้นเคยแน่นอนว่าสองสาวใหญ่คู่นี้กระเป๋าหนักใจป้ำทีเดียวและเป็ลูกค้าประจำของที่นี่เกือบสองปีแล้ว
“สวัสดีค่ะ วันนี้พี่พาน้องมาด้วยอีกสองคน... แฮร์รี่ดูแลให้ด้วยนะคะส่วนของพี่คนเดิมพี่นัดเอาไว้แล้ว” ฝนบอกฝากแล้วหันมายิ้มหวานให้อรวีและส้มบ่งบอกว่าวันนี้เธอเต็มใจเป็เ้ามือจ่ายให้ทั้งหมด ถือเป็การต้อนรับน้องใหม่ด้วย
“ครับ ได้ครับพี่ฝน เชิญที่ห้องวีไอพีเลยครับ เดี๋ยวผมไปเรียกน้องๆ มาให้”หนุ่มพีอาร์บอกพร้อมทั้งเดินนำสี่สาวเข้าไปภายในร้านที่แบ่งเป็โซนห้องรับรองพิเศษสำหรับต้อนรับแขกที่้าความเป็ส่วนตัวและมาหาความสุขจริงๆที่ไม่ใช่แค่กินดื่มเท่านั้น
อรวีหันซ้ายแลขวามองสำรวจคนนั้นคนนี้ไปเรื่อยๆ ขณะก้าวเท้าตามการจับจูงของเพื่อนรุ่นพี่ไปด้วยเธอเริ่มรู้สึกแปลกๆ เมื่อเห็นว่า ที่นี่มีแต่ผู้หญิงเท่านั้นที่เป็นักท่องเที่ยวส่วนงานบริการของร้านนี้เป็ผู้ชายทั้งหมด และที่สำคัญทุกคนล้วนสวมเพียงกางเกงยีนตัวเดียวส่วนท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นแผงอกที่เต็มแน่นไปด้วยมัดกล้ามในแบบที่เป็รสนิยมของสาวๆแต่ไม่ใช่กับเธอ เพราะเธอค่อนข้างกลัวมากกว่าจะชื่นชอบ และอีกอย่างคือหน้ากากปีกนกสีดำที่ปิดเฉพาะดวงตาของหนุ่มๆเ่าั้ ซึ่งเธอก็ไม่แน่ใจว่าพวกเขาสวมใส่มันไว้เพื่ออำพรางใบหน้าที่แท้จริงหรือเป็เพียงแค่เครื่องประดับสร้างแรงจูงใจเท่านั้น
หญิงสาวตัวเล็กที่สุดในกลุ่มเพลิดเพลินกับการมองคนอื่นจนไม่ทันสังเกตว่าตัวเองก็ตกเป็เป้าสายตาของหนุ่มๆในนี้แทบจะทุกคนเลยก็ว่าได้ แม้แต่แฮร์รี่ยังแอบมองสำรวจหญิงสาวอย่างเงียบๆด้วยแววตาชื่นชมในความสวยน่ารักดูบอบบางตัวเล็กของเธอผิวเนียนนั้นขาวจัดผุดผ่องและยิ่งเย้ายวนขึ้นเมื่อร่างบางอยู่ชุดเดรสสีดำเนื้อดีที่สั้นเหนือเข่าเล็กน้อยดูน่าทะนุถนอมมากกว่าจะแตะต้องให้แปดเปื้อน
เช่นเดียวกับนที... ที่เขาก็กำลังมองสำรวจร่างเล็กบอบบางนั้นผ่านกล้องวงจรปิดภายในห้องทำงานของเขาเหมือนกันดวงตาคมจับจ้องคนตัวเล็กราวกับต้องมนต์สะกดแทบหยุดหายใจไปชั่วขณะเธอทำให้เขาใจแกว่งหวั่นไหวทุกครั้งที่เจอกัน ด้วยเหตุนี้เขาจำต้องหลบเลี่ยงหนีหน้าแสร้งทำเ็าและไม่ค่อยพูดคุยกับเธอนักตอนอยู่ที่บริษัท
“เธอรู้จักที่เที่ยวแบบนี้ด้วยหรือเนี่ย” นทีเปรยออกมาเบาๆพร้อมทั้งคิดวางแผนเล่นสนุกกับเธอไปด้วย...ตอนอยู่บริษัทก็ขยันส่งสายตาอ้อนวอนให้เขานักหนาพอตกกลางคืนมาท่องราตรีบาร์โฮสเนี่ยนะ ร้ายไม่เบาหนิ ‘เดี๋ยวต้องลองดูสักหน่อยว่าจะเผ็ดแค่ไหน! หึหึ’
....................
สนใจนิยายเล่มนี้ในรูปแบบ E-Book สามารถดูเพิ่มเติมได้ที่
mebmarket ...และ... ธัญวลัย
***แนะนำให้ซื้อ E-book ที่หน้าเว็บ จะได้ราคาถูกกว่าในบางแอปมือถือค่ะ***
หรือ้าลิ้งค์ซื้อ E-Book สามารถติดต่อผู้แต่งได้โดยตรงทาง
E-mail : oilza24@hotmail.com
ไลน์ : oilza_writer
(ในเว็บไม่สามารถวางลิ้งค์ได้ค่ะ)
348
![[มี E-book] กิดใหม่มาเป็นภรรยาตัวประกอบของท่านนายพล ยุค80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1730772529_3529995.webp)
