คฤหาสน์ โกมะ
13:00น.
ห้องนอนริวอิจิ
ปลายฟ้า..
"ฮืฮๆๆ"ฉันนอนร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายใจร้าย เขานอนกอดร่างของฉันแน่นเลย ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขานอนกอดฉันมานานเท่าไหนแล้ว แต่พอฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นลืมตามาก็มองเห็นว่าริวอิจิ นอนมองหน้าฉันอยู่ ฉันจึงพลิกตัวหลบหน้าเขาด้วยการนอนหันหลังให้เขา เขาก็คว้าร่างของฉันเข้าไปกอด ฉันก็นอนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของริวอิจิ
"มึงจะร้องทำไมหนักหนาว่ะ ร้องจนตาบวมแดงหมดแล้วเนี่ย เสียใจอะไรหนักหนา ก็แค่โดนกูเอา"ริวอิจิกระซิบถามฉันที่ข้างหูของฉัน เขานอนช้อนล่างของฉันอยู่ แผ่นหลังเรียบเนียนเปลือยเปล่าของฉันได้รับััจากอกแกร่งและหน้าท้องที่มีมัดกล้ามแข็งๆแน่นๆของริวอิจิ เขากอดร่างของฉันเเน่น ที่ฉันเสียใจร้องไห้เพราะฉันรู้สึกผิดหรอก
"ฮืฮๆๆ"ฉันร้องไห้เพิ่มขึ้นไปอีกริวอิจิจึงยกมือขึ้นไปจับเอวคอดของฉันพลางลูบไล้นิ้วเรียวยาวไปตามสีข้างของฉัน ทำให้ฉันขนลุกขนชันขึ้นด้วยความสยิ้ว
พรึบ ตุ๊บ
"อะไรของมึงว่ะ!"ริวอิจิโวยขึ้นเมื่อฉันจับมือของริวอิจิสะบัดออกไปจากสีข้างของฉันอย่างแรง
"ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน!!"ฉันะโใส่ริวอิจิไปด้วยนำ้เสียงไม่พอใจ ริวอิจิก็หายใจฟืดฟาดๆขึ้นด้วยความหงุดหงิดเหมือนกัน
พรึบ
"อื้ออ บอกว่าไม่ต้องมายุ่งกับฉันไง ฉัน เกลียด นาย"ฉันหันไปมองหน้าของริวอิจิและเอ่ยบอกเขาไปด้วยนำ้เสียงจริงจัง ริวอิจิก็มองหน้าฉันด้วยสายตาไม่พอใจ ฉันก็เบือนหน้าหนีเขา ไม่อยากมองหน้าผู้ชายหลายใจ
"เออ เื่ของมึง อยากเกลียดก็เกลียดกูไปดิ ยังไงๆมึงก็ไม่มีวันไปจากกูพ้น กูจะตามมึงไปทุกที ปลายฟ้า!"ริวอิจิะโใส่ฉันเสียงดัง แล้วเขาก็ลุกขึ้นเดินไปจากเตียงนอนไปยังห้องอาบนำ้ด้วยสภาพเปลือยกาย
"บ้า หน้าด้านลามกที่สุด"ฉันพึมพำขึ้นกับตัวเองและเอาผ้านวมมาคลุมร่างของฉันทันทีไม่อยากมองชีเปลือย
17:00น.
"คุณปลายฟ้าคะ"นาซึน่าซังเดินเข้ามาหาฉันที่กำลังนั่งแต่งหน้าอยู่ในห้อง เธอเดินถือชุดเดรสเข้ามาหาฉัน ฉันก็มองเธอด้วยความสงสัย
"คุณนายให้เอาชุดมาให้คุณปลายฟ้านะคะ"นาซึน่าซังเอ่ยบอกฉันพลางเดินเอาชุดไปแขวนไว้ที่ราวแขวนเสื้อผ้า
"อ้อ ขอบคุณนะคะ นาซึซัง^_^"ฉันเอ่ยขอบคุณเธอพลางก้มหัวให้เธอด้วยความเคารพ
"คะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ^_^"นาซึน่าซังก็ก้มหัวโค้งตัวให้ฉันกลับ แล้วเธอก็เดินออกจากห้องแต่งตัวไป ฉันที่แต่งหน้าทำผมเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ค่อยๆยันตัวลุกขึ้นยืน ฉันมีแค่ผ้าขนหนูสีขาวที่ปกปิดร่างของร่างกายอวบอิ่มขางโพลนของฉันอยู่แค่เพียงผืนเดียว
"โอ้ย!ทำไมเจ็บแบบนี้"ฉันนำ้ตาคลอร้องออกมาด้วยความเจ็บ่ล่างตรงใจกลางความเป็สาวของฉัน จนทำให้ฉันต้องนั่งลงไปบนเก้าอี้ตามเดิม
"ทำไม มันเจ็บแบบนี้ล่ะ นายไม่ได้หยุดการกระทำลามกของนายตอนที่ฉันหลับหรอ ริวอิจิ"ฉันเอ่ยนินทาริวอิจิ ไปพลางค่อยๆอ้าขาออกจากกันอย่างกว้างๆ และค่อยๆยกขาขึ้นมาบนเก้าอี้ และก้มหน้าลงไปดูกลีบกุหลาบของฉัน
"ว่าแล้วทำไมถึงเจ็บ"ฉันพึมพำบอกตัวเองและเอานิ้วเรียวััไปบนเนื้อนูนตรงกลีบกุหลาบของฉันที่ตอนนี้มันบวมช้ำ แดงไปหมดทั้งกลีบเลย
"อึกอึก"
"ว๊าย!โอ้ย!"ฉันที่ใเสียงกลืนนำ้ลายดังอึกใหญ่ของคนปริศนา ที่มายืนอยู่ตรงข้างหน้าของฉัน ฉันใรีบเอาขาลงไปบนพื้น จนเจ็บจี๊ดใจกลางกลีบกุหลาบของฉัน นำ้ตาของฉันคลออีกครั้ง
"เป็อะไร!"ริวอิจิรีบเข้ามาหาฉันพลางนั่งลงตรงหน้าฉัน ฉันก็เบือนหน้าหนีเขา
"โกรธอะไรกูหนักหนาว่ะ จะให้กูยกมือไหว้ขอโทษมึงเลยไหม?!"ริวอิจิเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด เหอะทำคนอื่นเขาเจ็บแบบนี้แล้วยังมาทำเป็หงุดหงิดใส่เขาอีก
"เงียบ!เออ ดี มึงเงียบให้ได้ตลอดน่ะมึง!"ริวอิจิชี้หน้าฉันพลางเอ่ยพูดขึ้นอย่างเสียงดัง แต่ฉันก็หันตัวหนีเขาอีก ริวอิจิหายใจฟืดฟาดแล้วก็เดินไปแต่งตัวของเขา ฉันก็ค่อยๆยันตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ถึงจะเจ็บมากก็เถอะแต่ทำไงได้ล่ะวันเกิดแม่ละอองมณีทั้งที
"ฮึก ทำไมเจ็บแบบนี้นะ"ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆแล้วค่อยๆก้าวขาที่สั่นเทาไปกับพื้นเรื่อยๆจนฉันเดินมาถึง ราวแขวนเสื้อผ้าของฉัน ฉันก็ค่อยๆเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักข้างๆราวแขวนผ้าออกมา แล้วหยิบแพนตี้ตัวสีขาวลายลูกไม้ขึ้นมาสวมใส่ ฉันค่อยๆกัดฟันยกขาขึ้นอย่างเ็ปเมื่อไรจะหายเจ็บล่ะ ฉันก็เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักอีกอันที่ในนั้นมีเสื้อชั้นในสีขาวของฉันและพวกบราปีกนก นาซึน่าซังเป็คนจัดเสื้อผ้าพวกนี้ให้ฉันอย่างเป็ระเบียบเธอพับเก็บไว้อย่างดีโดยที่ฉันไม่ต้องลื้อหาเลย ฉันดัดผมตัวเองให้เป็ลอนใหญ่ๆสวยๆและปล่อยผมมีนำ้หนักสวยของฉันลงไปกลางหลัง ฉันสวมใส่เดรสยาวเปิดอกโชว์เนื้อเนินอกขาวผุดผ่องของฉัน และแหวกข้างโชว์เรียวขาเล็กขาวเนียนของฉัน เดรสสีนำ้เงินที่แม่ละอองมณีเตรียมมาให้ฉันใส่ คือแบบว่าสวยสง่ามากเลย ฉันหยิบรองเท้าส้นสูงกระจกแก้วเงางามมาสวมใส่ และค่อยๆยืนขึ้น

"ซี๊ดดดด เจ็บเฮ้ออ"ฉันร้องซี๊ดขึ้นมาเมื่อฉันลองเดินก้าวขายาวๆฉันก็รู้สึกเจ็บจี๊ดใจกลางความเป็สาวทันที
"เพื่อแม่ละอองมณี ฟ้าจะทนค่ะ ฮึบ"ฉันชูกำปั้นขึ้นแล้วเอ่ยขึ้นพร้อมกับหลับตาถอนหายใจเข้าออกอย่างสมำ้เสอมและลืมตาค่อยๆก้าวขาเดินเรื่อยๆช้าๆ
"อ๊ะ ซี๊ดด"ฉันร้องขึ้นมาเบาๆเมื่อฉันก้าวขาลงบันได ฉันก็ยิ่งโกรธริวอิจิมากขึ้น เขาทำให้ฉันเจ็บ!!
"อ๊ะ หนูปลายฟ้า หนูสวยมากคะO_o"แม่ละอองมณีที่ยืนรอรับแขกอยู่ที่ข้างเข้าบ้านแต่เธอเดินมาส่งแขกของเธอเข้ามาในบ้านซะก่อน เธอจึงมาจ๊ะเอ๋กับฉันที่กำลังค่อยๆเดินลงบันไดมาอย่างช้าๆเธอก็มองฉันด้วยสายตาสงสัย ที่เธอเห็นท่าเดินของฉัน
"แม่ ก็สวยมากค่ะ^_^"ฉันที่กลั้นใจเดินลงบันไดมาถึงข้างล่างได้แล้วก็เอ่ยทักแม่ละอองมณีไป เธอก็ยิ้มอย่างเขินๆ
"ทำไมหนูถึงเดินแบบนี้ล่ะคะ เมื่อคืนแม่ก็ยังเห็นหนูเดินดีๆอยู่เลยไม่ใช่หรอจ๊ะ?"แม่ละอองมณีเอ่ยถามฉันด้วยนำ้เสียงสงสัย ฉันก็ส่งยิ้มแห้งๆไปให้เธอ เเล้วก้มหน้าหลบสายตาของเธอ
"แม่รู้ละจ๊ะ ริวซังใช่ไหม?!"แม่ละอองมณีเอ่ยถามฉันด้วยนำ้เสียงและเเววตาดุดัน ฉันก็พยักหน้าหงึกๆให้เธอ เธอเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่ก็มีคนเรียกเธอซะก่อน
"จ้าาา เดี๋ยวค่อยคุยกันใหม่นะหนูปลายฟ้า เเม่ต้องไปรับแขก หนูทำตัวตามสบายเลยนะจ๊ะ^_^"แม่ละอองมณีเธอเอ่ยบอกฉัน
"คะ^_^"ฉันก็ยิ้มรับเธอ แล้วเธอก็เดินออกไปรับแขกต่อ ฉันจึงชะเง้อชะแง้มองหาเปียโน
"อ่ะ เจอแล้ว^_^"ฉันที่มองไปเห็นเปียโนตั้งอยู่ ใจกลางของงานบริเวณสระว่ายนำ้ขนาดใหญ่ ฉันค่อยๆเดินเข้าไปหาเปียโน และนั่งลงเตรียมบรรเลงเพลงที่แม่ของฉันสร้างโน้ตเพลงขึ้นมาเอง แม่ดวงดาวของฉันท่านชื่นชอบการเล่นเปียโนเป็อย่างมาก ฉันก็เลยชอบตามแม่ดวงดาว ฉันหัดเล่นโดนมีครูสอนส่วนตัวก็คือแม่ดวงดาวของฉัน ฉันค่อยๆวางนิ้วมือทั้งสองข้างลงไปที่คีบอร์ดเปียโน และเริ่มร่ายนิ้วมือไปเป็เพลงเกี่ยวกับวันเกิด ถึงท่านจะจากฉันไปไกลแสนไกลและไม่มีวันหวนกลับแต่ไม่มีวันไหนเลยที่ฉันไม่คิดถึงท่าน โน้ตเพลงทุกๆเพลงที่ท่านสอนฉัน ฉันจำได้ไม่มีวันลืมเพราะมันเป็สิ่งเดียวที่ทำให้ฉันคลายความคิดถึงท่านได้ แต่พอฉันเข้าวงการนางแบบทำให้ฉันไม่ค่อยมีเวลาไปจับต้องเปียโนที่ฉันรัก
ติ๊ด ตื๊ดดดดด (เสียงเปียโน)
"เพราะมาก เพลงอะไรเนี่ยเธอ"
"ฉันก็ไม่เคยฟังเหมือนกัน แต่มันไพเราะมากเลย"
"คนเล่นสวยจัง เธอเป็ใคร?"
"เพราะจับใจ เพลงอะไรไม่เคยได้ยินเลย"
เสียงของบรรดาแขกในงานต่างพากันมายืนล้อมรอบ เปียโนที่ฉันกำลังบรรเลงโน้ตเพลงของแม่ดวงดาว
"ดวงดาว!!"เสียงพูดของใครสักคนะโเรียกชื่อแม่ดาวของฉัน ทำให้ฉันหยุดการบรรเลงเพลง เเละค่อยๆหันไปตามเสียงที่อยู่ข้างหลังของฉัน ฉันก็เห็นแม่ละอองมณีท่านกุมหัวใจตัวเองและร้องไห้ออกมา ข้างๆของเธอมีผู้ชายค่อนข้างมีอายุแต่เขาดูภูมิฐานมากน่าเกรงขาม เเละอีกฝั่งของแม่ละอองมณีก็มีริวอิจิที่ตอนนี้เขาจ้องมองฉันด้วยสายตาอึ้งเขาจ้องฉันตาไม่กระพริบเลย วันนี้เขาดูหล่อจัง เขามาในชุดสูทสีเทาคลุมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงผ้าเนื้อดีแบรนด์ดัง สีดำ ผมตั้งเช็ทขึ้น อวดโครงหน้าที่ขาวเนียนหน้าหลงไหลริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของเขา ทำให้เขาดูหล่อแบบแบดๆผสมเท่ห์ๆไปในตัว

ฉันก็มองไปที่เเม่ละอองมณี เธอรู้จักแม่ดวงดาวของฉันได้ยังไง
"หนูปลายฟ้าเป็อะไรกับดวงดาว?"แม่ละอองมณีเอ่ยถามฉันเสียงสั่นๆเธอค่อยๆเดินเข้ามาหาฉัน และข้างๆเธอก็มีริวอิจิกับผู้ชายที่ดูน่าเกรงขามมองน่ากลัวฉันคิดว่าเขาคงจะเป็สามีของแม่ละอองมณีพ่อของริวอิจิเพราะลักษณะการเดินของเขาทั้งสองคนเหมือนกันมาก
"แม่ดวงดาวเป็แม่ของฟ้าคะ"ฉันตอบแม่ละอองมณีไป พอเธอได้ยินคำตอบจากฉัน เธอก็ถึงกับเข่าทรุดเกือบจะล้มลงไปดีที่เธอมีผู้ชายคนที่ดูภูมิฐานจับร่างของเธอไว้ได้ทัน เธอปล่อยโฮร้องไห้ออกมาเหมือนคนจะขาดใจ เธอเป็อะไร?
4K
