บนสรวง์ที่เคยสงบสุข บัดนี้กลับวุ่นวายปั่นป่วนเพราะ 'หลินเฟย' เซียนน้อยวัยซนที่เพิ่งเอาผงคันไปโปรยใส่เสื้อคลุมของเทพขุนพลจนต้องรำงิ้วกลางโถงประชุม
"หลินเฟย! เ้าเล่นพิเรนทร์เกินไปแล้ว!" เสียงตวาดดั่งสายฟ้าฟาดจากเงเง็กเซียนฮ่องเต้ทำให้เซียนน้อยยิ้มแห้งๆ "โธ่ท่านตา... ข้าก็แค่กลัวพวกท่านจะง่วงนอนกันนี่นา"
"ไปสำนึกผิดในโลกมนุษย์ซะ! หากไม่รู้จักความลำบากและเมตตาธรรม ห้ามกลับขึ้นมาเหยียบ์เด็ดขาด! และจำไว้... หากเ้าพรากชีวิตมนุษย์แม้เพียงคนเดียว ิญญาเซียนของเ้าจะสลายไปชั่วนิรันดร์!"
เปรี้ยง!
สายฝนเย็นเยียบชะล้างใบหน้าของเด็กชายคนหนึ่งในหลุมดินที่ขุดขึ้นอย่างลวกๆ มู่หลัน หญิงสาวผู้มีใบหน้าซูบผอมแต่ยังคงเค้าความงามล้ำเลิศกรีดร้องจนเสียงแหบพร่า เธอถูกชายฉกรรจ์สองคนล็อกตัวไว้
"อาเฟย... ฮึก... ตื่นสิลูก แม่ขอโทษที่ปกป้องเ้าไม่ได้!"
"อย่าโทษตัวเองเลยน่ะมู่หลัน ถ้าแกยอมแต่งงานกับเสี่ยอำนาจแต่แรก ลูกแกก็คงไม่ซวยโดนรถชนแบบนี้หรอก" ชายหน้านกฮูกหัวเราะร่า "เฮ้ย! กลบดินได้แล้ว จะได้จบๆ ไป!"
ขณะที่ดินพลั่วแรกกำลังจะตกลงบนหน้าเด็กชาย ดวงตาที่ปิดสนิทก็ลืมโพลงขึ้น! ั์ตาสีดำสนิทกลายเป็สีทองเจิดจ้าครู่หนึ่งก่อนจะจางหายไป
'ไอ้พวกมนุษย์หน้าเหม็นนี่มันใครกัน? กล้าดียังไงจะเอาดินมาถมหน้าข้า!'
หลินเฟยในร่างเด็กชายอาเฟยรู้สึกถึงความเ็ปที่าแ แต่นั่นไม่เท่าความโกรธที่เห็นผู้หญิงตรงหน้าถูกรังแก ความทรงจำสุดท้ายของเ้าของร่างเดิมคือภาพผู้หญิงคนนี้เอาตัวเข้ากำบังเขาจากรถที่พุ่งชนจนตัวเองหัวกระแทกพื้น
"อาเฟย... วิ่งไป... วิ่งไปลูก..."
เสียงนั่นสั่นสะท้านเข้าไปถึงิญญาเซียน
"หึ... ในเมื่อข้ามาอยู่ในร่างเ้าแล้ว ข้าจะทวงแค้นให้เอง!"
ร่างเล็กจิ๋วสปริงตัวลุกขึ้นยืนในหลุมศพ ท่ามกลางเสียงหวีดร้องด้วยความใของมาเฟียทั้งหลาย อาเฟยปัดฝุ่นตามตัวพลางมองหน้าพวกนักเลงด้วยสายตาเ้าเล่ห์
"พวกเ้า... อยากลองเล่น 'เกมกลบฝัง' กับข้าดูบ้างไหมล่ะ?"
เขาสะบัดนิ้วเบาๆ ดินที่อยู่รอบหลุมศพกลับพุ่งขึ้นมาราวกับมีชีวิต และเริ่มโอบล้อมขาของพวกคนชั่วเอาไว้โดยที่พวกมันขยับไปไหนไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว!
1K
