ณ โรงเรียน LP Inter school เด็กชายตัวเล็กเดินหน้าซีดตัวเกร็ง มาหยุดอยู่ที่รั้วหน้าประตูโรงเรียน เขาจ้องมองไปทางซ้ายที ทางขวาทีราวกับว่ากำลังมองหาใครอยู่ วันนี้เป็วันเปิดภาคเรียนที่หนึ่ง สำหรับโรงเรียนใหม่ที่วินเพิ่งย้ายมาเรียนที่นี่ เด็กหนุ่มยืนมองนาฬิกาในโทรศัพท์อยู่นานพักใหญ่ สลับกับมองเข้าไปภายในโรงเรียน เขารู้สึกกล้าๆกลัวๆอยู่เล็กน้อยที่จะเจอเพื่อนเเบบโรงเรียนเก่าอีก ท้าวความถึงโรงเรียนเดิมของวิน ตอนนี้เขาย้ายโรงเรียนมาถึง 5 แห่งด้วยกันแล้ว เหตุเพราะเขาทนให้เพื่อนในห้องรังเเกต่อไปไม่ไหว เเรกๆอาจจะเเค่แกล้งกันเล็กๆน้อยๆ เเต่เมื่อเห็นว่าวินไม่สู้ เพื่อนก็ยิ่งหยอกเเรงขึ้นจนกระทั่งเืตกยางออก พ่อกับแม่ของเขาเห็นท่าจะไม่ดีแล้ว จึงเลือกที่จะให้วินย้ายไปเรียนที่อื่น ขณะที่วินกำลังคิดถึงเื่เก่าๆอยู่นั้น เขาก็ต้องสะดุ้งจนศีรษะไปชนเข้ากับรั้วโรงเรียนเสียงดัง ตุ๊บ!! โอ้ย!!
"ว้าย!!ตายแล้ว แม่ขอโทษนะวิน นี่แม่ทำลูกใหรอเนี้ย!!"
"เปล่าครับ ผมเเค่กำลังคิดอะไรอยู่น่ะครับ อ้าวแล้วนี่แม่มาคนเดียวหรอครับ แล้วพ่อล่ะ?"
"พ่อเค้าไม่ว่างน่ะลูก คือเขาต้องพาภรรยาใหม่เขาไปฝากครรภ์จ้ะ เเต่ไม่เป็ไรนะแม่จะเป็คนไปส่งวินเข้าเรียนเองลูก ไม่ต้องกลัวนะ!" วินคอตกเมื่อได้ยินสิ่งที่แม่พูด เพราะพ่อของเขาสัญญากับเขาเเล้วว่า วันที่เปิดเรียน พ่อกับแม่จะมาส่งวินเข้าโรงเรียนเป็วันเเรก (ต้องทำความเข้าใจก่อนว่า พ่อกับแม่ของวินเเยกทางกันไปนานเเล้ว เเต่พวกเขาทั้งสองก็ยังสงเสียค่าเรียนให้วินอย่างไม่ขาดและทพหน้าที่พ่อกับแม่ให้ดีที่สุด เพียงแต่ว่าทั้งคู่ไม่ได้อยู่กับวินนั่นเอง)
"เป็ไงบ้างลูกโรงเรียนใหม่บรรยากาศดีนะ แม่ว่าลูกจะต้องมีความสุขกับการเรียนและมีเพื่อนที่ดีเร็วๆนี้เเน่ๆเลย"
"แม่ครับ..วินรู้สึกกลัวจังเลยครับ วินกลัวว่าวินจะถูกเพื่อนๆเเกล้ง อีก!วินไม่เรียนแล้วได้ไหมครับแม่!!?"
"ไม่ได้นะลูก วินต้องเรียนหนังสือ เพราะถ้าวินไม่เรียนหนังสือ วินก็จะไม่มีความรู้เอาไว้ดูแลตัวเองในลูก อดทนหน่อยนะอีกไม่ถึง 3 เดือนวินก็จะจบม.6 แล้วนี่ลูก"
"แต่วินไม่ได้ชอบการย้ายโรงเรียนบ่อยๆแบบนี้นะครับแม่ วินแทบจะไม่ได้เรียนอะไรด้วยซ้ำ แม่รู้ไหมทุกครั้งที่วินโดนแกล้ง..มันก็ยิ่งทำให้วินเกลียดโรงเรียน เกลียดการเรียนหนังสือ เกลียดเพื่อนๆทุกคนมากขึ้น!!"
"แม่รู้..แต่ถ้าวินออกไปตอนนี้ แลกกับเเค่เวลาอีกไม่กี่เดือนเอง วินไม่เสียดายเวลาที่วินเรียนมาั้แ่ม.1 หรอลูก เรียนต่อเถอะนะถือว่าพ่อกับแม่ขอร้อง แม่เชื่อว่าวินจะอดทนและเรียนจบได้!!"
"ก็ได้ครับ วินจะตั้งใจเรียนให้จบครับ แต่วินขออะไรแม่อย่างนึงได้ไหม?"
"สำหรับวินแล้ว แม่ให้ได้ทุกอย่างลูก วินอยากได้อะไรบอกแม่มาเลย!!"
"วันที่วินเรียนจบ วินอยากให้พ่อกับแม่มาถ่ายรูปจบการศึกษาพร้อมกับวินและอยู่กับวิน 1 อาทิตย์ได้ไหมครับ?วินรู้ว่ามันเป็ไปได้ยาก แต่แม่จะหาทางทำให้วินได้ใช่ไหมครับ" แม่กระอักกระอ่วนใจเพราะเธอไม่สามารถให้คำตอบกับวินได้ ส่วนตัวเธอเองนั้น เธอสามารถทำให้วินได้อยู่แล้ว แต่เธอไม่แน่ใจเื่พ่อของวินนั้นจะว่างมาด้วยหรือไม่ แต่เพื่อความสบายใจของลูกชายแล้ว เธอจึงต้องรีบรับปากไปโดยทันที
"เื่แค่นี้เองไม่มีปัญหา เดี๋ยวแม่จะบอกพ่อให้แม่จะจดใส่โน้ตไว้เลยนะว่าวันนี้พ่อกับแม่จะต้องทำตัวให้ว่างที่สุดโอเคไหม? เอาเป็ว่าวินไม่ต้องกังวลอะไรนะ นี่ก็ถึงเวลาใกล้จะเข้าเรียนแล้ว วินเข้าไปโรงเรียนเถอะขอให้การเปิดเรียนวันแรกเป็วันที่ดีที่สุดของวินนะลูก"
"ขอบคุณครับ วินรักแม่นะครับ" วินโผเข้ากอดแม่ของเขาและหอมแก้มหนึ่งฟอด ก่อนจะเดินถือกระเป๋าเข้าไปในโรงเรียน แต่วินก็ไม่วายที่จะหันหลังกลับมามองหน้าและโบกมือให้แม่ของเขาด้วยรอยยิ้ม วินรู้สึกฮึดสู้เต็มที่เพราะเขาจะตั้งใจเรียนให้จบ เพื่อที่วันนึงเขาจะได้อยู่กับครอบครับแบบพร้อมหน้าพร้อมตาเเละถ่ายรูปกับพ่อและแม่ไว้เป็ที่ระลึกของเขาตลอดไป
ณ เวลาเข้าห้องเรียน
ด้วยความที่วินเรียนเก่งและมีผลการเรียนที่ดีมาตลอดเขาจึงได้อยู่ห้อง 1 วินกำลังเดินตามครูประจำชั้นเข้าห้อง เพื่อที่จะแนะนำตัวเองก่อนจะเริ่มเรียนนั่นเอง
"อ้าวทุกคนเงียบกันหน่อยวันนี้ห้องเรามีเพื่อนใหม่เข้ามาร่วมเรียนกับเรา 1 คน ช่วยๆกันดูแลเพื่อนใหม่คนนี้ให้ดีที่สุดนะเข้าใจไหม อ้าว!!นี่เธอ เข้ามาใกล้ๆครูสิ จะได้แนะนำตัวเองให้เพื่อนๆรู้จักด้วย ยืนหน้าห้องเลยก็ได้" วินมองไปรอบๆห้องเพราะสายตาทุกคนเพ่งมองและจ้องมาที่เขาเพียงคนเดียว เขารู้สึกได้ว่ามีทั้งสายตาที่ไม่ชอบและสายตาที่เป็มิตรกับเขา วินพยายามทำใจให้นิ่งและเริ่มเเนะนำตัวกับเพื่อนในห้องด้วยใบหน้าที่ยิ้มเเย้ม
"เรียนอาจารย์ประจำชั้นและสวัสดีเพื่อนๆทุกคนนะครับผมชื่อ วีระพล อุ่นจัน ชื่อเล่นชื่อ วิน ครับ ยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนๆทุกคนครับ" ทันทีที่เขาพูดจบเสียงปรบมือก็กระหน่ำรัวขึ้น ใจเขาหล่นลงไปที่พื้นเพราะเสียงตบมือนั้นมันดังมากๆจนไม่เเน่ใจว่าตบมือต้อนรับหรือขับไล่กันเเน่ เขาพยายามข่มใจไว้เพราะเขาจะมามัวเสียเวลากับเื่พวกนี้ไม่ได้ เขาต้องอดทนเรียนหนังสือให้จบที่นี่ให้ได้ และเขาจะไม่ยอมย้ายไปไหนอีกเด็ดขาด เพื่อที่จะได้อยู่กับพ่อและเเม่เป็ครอบครัวที่สมบูรณ์ เขาจะได้ถ่ายรูปกับพ่อแม่ของเขาในวันที่เขาเรียนจบด้วยนั่นเอง
"นายวิน นายวิน นี่นายวีระพล!!"
"ครับๆ..ว่าไงครับ"
"เป็อะไร? ครูเรียกตั้งนานไม่ได้ยินหรอ? เธอไปนั่งตรงโน้นไป โต๊ะว่างอยู่พอดี"
"ครับ!! ขอบคุณครับ" วินหยิบกระเป๋าและไปนั่งที่โต๊ะท้ายห้อง ข้างๆเขายังไม่มีคนนั่งจึงยังว่างอยู่ วินนั่งลงและวางกระเป๋าไว้ข้างๆลำตัว พร้อมกับเปิดหนังสือเรียนไปพร้อมๆกับเพื่อน และตอนนั้นเองหญิงสาวที่นั่งอยู่โต๊ะข้างหน้าก็ได้หันมาคุยกับเขาพอดี
"หวัดดี..เราชื่อแก้วชานะ ยินดีที่ได้รู้จักนะวิน มีอะไรไม่เข้าใจหรือเรียนไม่ทันถามแก้วได้นะจ้ะ"
"อืม ขอบใจนะแก้วชา"
"เรียกแก้วเฉยๆก็ได้..เราจะได้สนิทกันเร็วๆไง^_^"
"อืม ขอบใจนะแก้ว"
"ไม่เป็ไร^_^" วินรู้สึกโล่งใจเพราะอย่างน้อยๆวันแรกของการมาเรียนที่นี่ เขาก็ไม่โดนใครแกล้ง เเถมยังได้เพื่อนมาอีก 1 คนด้วย วินเริ่มมีแรงฮึดสู้และหายกลัวไปได้เล็กน้อย เพราะเขาเชื่อว่าที่นี่จะทำให้เขาเลิกกลัวการมาโรงเรียนไปได้ เเต่ทว่าวินไม่มีทางรู้เลยว่าใครกำลังจ้องมองมาที่เขาอย่างไม่ละสายตาอยู่ในตอนนี้ ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ
1K
