ยามเช้า่เวลาที่หลายต่อหลายคนตื่นไปทำงานและเรียนหนังสือ บ้างก็ยังนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงเพราะความเหนื่อยล้า แต่ก็ยังมีคนอีกกลุ่มที่เลือกจะอาศัย่เวลาเช่นนี้มายังสวนสาธารณะเพื่อเสริมสร้างสุขภาพของตน
ร่างของชายหนุ่มที่สวมเสื้อฮู้ดสีดำกำลังก้าวเท้าวิ่งอย่างสบายอารมณ์ ความเร็วในการวิ่งจัดอยู่ในระดับพอเหมาะสำหรับการออกแรง เม็ดเหงื่อไหลซึมออกมาอย่างหนุนเนื่องมันกลับไม่ทำให้ฝีเท้าของเขาแ่หรือช้าลงแต่อย่างใด
ลมหายใจของคนวิ่งอาจเร็วหากยังสม่ำเสมอเรี่ยวแรงในการวิ่งเองก็ไม่ลดหรือถอยฝีเท้าที่มั่นคงไม่รวดเร็วแต่ก็ไม่เชื่องช้า ภาพการวิ่งจ๊อกกิ่งยามเช้าที่เห็นได้ทั่วไปของคนที่รักสุขภาพหรือ้าออกกำลังทั้งหลาย
หากสำหรับชายหนุ่มที่กำลังวิ่งอยู่นั้นมันมีอะไรต่างออกไปสักหน่อย
“ ลุง เหมือนเดิม ” หลังจากวิ่งครบเป็รอบที่ห้าเ้าตัวก็หยุดฝีเท้าของตนลงก่อนแวะร้านขายของข้างทาง แต่ไม่ทันจะจบประโยคนมขวดหนึ่งก็ถูกนำมาวางตรงหน้าเป็ที่เรียบร้อย
“ นมสดขวดหนึ่งข้าจำได้น่า ถึงจะแก่แต่ไม่กะโหลกกะลาขนาดจะลืมเื่แบบนี้นาเหวย ” ชายชราเ้าของร้านโผล่หน้าออกมาจากแผงลอยข้างทาง รอยเหี่ยวย่นที่ใบหน้าหนวดเคราที่รุงรังเพิ่มอายุให้มากขึ้นจากเดิมไปอีก
“ ใจเย็นเด้ลุงยังไม่ทันบอกสักคำเลยว่าลุงแก่ ว่าแต่ล่อแต่หัววันงี้เลยเรอะ ” สายตาเหลือไปเห็นขวดเหล้าที่คนขายกำลังกระดกเข้าไปในปาก ของเหลวสีอำพันถูกส่งเข้าไปทั้งที่นี่พึ่งจะเป็ยามเช้าตรู่ เป็พฤติกรรมรับอรุณที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก
“ นานๆยัยแก่นั่นจะไม่อยู่ให้ข้าได้ทำอะไรตามใจบ้างเหอะ ” ไม่ว่าเปล่ายังจัดแจงกรอกเหล้าเข้าไปในปากอย่างหนุนเนื่อง การกระทำที่ชวนให้หวาดเสียวว่าจะมีรายการหัวทิ่มหรือไม่
“ อ้าว ป้าแกไม่อยู่หรอกเรอะ ไปไหนซะล่ะ ”
“ กลับบ้านน่ะเห็นว่ามีหลานสาวคนใหม่เลยไปเยี่ยมสักหน่อยแต่ข้าไม่ค่อยสนใจ ขืนข้าไปที่นั่นจะทำให้งานกร่อยเปล่าๆ ” น้ำเสียงเรียบเรื่อยเหมือนพูดเื่ธรรมดาไม่ได้สนใจอะไร “ ใครมันจะไปอนามัยจัดเหมือนเอ็งวะเหล้ายาแทบไม่แตะ บุหรี่ไม่สูบ ทำเอาสงสัยเลยว่าทำงานสายนี้ได้ไงหรือตกลงเอ็งดื่มไม่เป็วะ? ”
“ อยากให้บอกว่ารักสุขภาพมากกว่านา ” ไอ้ดื่มน่ะดื่มได้แต่ถ้าเลี่ยงได้ก็จะไม่ทำเพราะไม่ชอบ่เวลาที่ตนไม่มีสติแบบนั้น แล้วก็ไม่ค่อยเห็นประโยชน์จากเครื่องดื่มมึนเมาพวกนี้เสียเท่าไหร่ด้วย
“ ว่าแต่หายหัวไปไหนมาอาทิตย์หนึ่งล่ะ ตอนแรกข้าก็นึกว่าเอ็งโดนกระทืบตายไปแล้วซะอีก ”
“ โห่ ลุงรู้ปะเนี่ยกำลังพูดกับใครอยู่ มือชั้นนี้แล้วไม่มีเื่อะไรแบบนั้นหรอก แค่ที่ร้านวุ่นๆเพราะพนักงานลาออกกะทันหันก็เท่านั้นแหละ ทำงานล่วงเวลาแทบตายสุดท้ายก็ไม่โอทีชีวิตโคตรจะไม่ยุติธรรมเลยให้ตาย ” การบ่นตามมาด้วยการกระดกนมเข้าไปในปากท่าทางคล้ายกับเหล้าแต่สิ่งที่ดื่มนั้นแตกต่าง
“ ก็งี้แหละนายจ้างสมัยนี้ก็เป็กันแบบนี้ซะหมด เพราะงั้นข้าเลยออกมาตั้งร้านเป็ของตัวเองไง ” พูดอย่างภาคภูมิเสียจนชวนให้คนฟังรู้สึกละเหี่ยใจ เพราะคนพูดเองก็ได้ข่าวว่าพึ่งพารายได้จากภรรยาเป็หลัก
“ ก็น่าจะรู้นาลุงตอนนี้ประเทศเราเศรษฐกิจก็แย่ แรงซื้อของผู้บริโภคนับวันมีแต่จะลด การบริหารงานของภาครัฐก็ห่วยแตกสถานการณ์ถ้าไม่ใช่พวกมีกึ๋นด้านนี้คงยากจะทำอะไรได้ น่าเสียดายไอ้ผมมันก็ไม่มีกึ๋นด้านนี้ด้วย ”
“ อุวะ ข้าแค่แนะนำอะไรนิดๆหน่อยๆเท่านั้น ไม่เห็นด้วยก็ไม่เห็นด้วยสิวะ ว่าแต่เห็นเอ็งมาวิ่งที่นี่ก็ดีนึกว่าคนจะพากันไปวิ่งที่ลานใหม่กันหมดแล้วซะอีก ” ที่นี่เป็สวนสาธารณะเก่าแก่ร้านขายของชำนี่เองก็มีอายุยาวนานนับสิบปี เป็พื้นที่ซึ่งเหมาะทั้งการพักผ่อนอย่างสงบและออกกำลังกายไปด้วย
แต่หลังจากที่เมืองเปิดลานคนเมืองใหม่นักวิ่งหรือคนออกกำลังโดยมากก็ไปใช้งานที่นั่นจนสวนสาธารณะเงียบเหงาส่งผลโดยตรงต่อร้านขายของชำแห่งนี้ สังเกตได้จากจำนวนของที่เหลือค้างในแต่ละวันมากขึ้นโข
“ ก็ใช่จะไม่สนใจหรอกแต่ที่แบบนั้นไปก็ไม่สนุกมีแต่ลานโลงๆหญ้าเตี้ยๆไม่ร่มรื่นและสบายเหมือนที่นี่ แล้วก็ไม่มีตาลุงปากเสียที่ขายนมยี่ห้อนี้อยู่แถวนั้นนี่นะ ”
“ อีกอย่างที่นั่นไม่ค่อยมีแรงจูงใจในการวิ่งเท่าไหร่ด้วย ” สายตาเหลือบไปยังบริเวณทางเดินที่ยามนี้มีหญิงสาวที่น่าจะอยู่ใน่เข้ามหาลัยกำลังวิ่งเหยาะๆผ่านไป อีกหนึ่งคนคุ้นเคยของสวนสาธารณะที่มักจะมาวิ่งที่นี่เป็ประจำ
หากสายตาของสองรายกลับจ้องไปยังลูกกลมๆที่กระเด้งไปมาตามการขยับ เสื้อกล้ามสีเทาที่สวมรัดติ้วเผยให้เห็นความอลังการงานสร้าง เม็ดเหงื่อไหลซึมจนทำให้มันแนบไปกับผิวกาย เส้นผมสีทองที่มัดไว้หลวมๆปลิวสะบัดไปมาเพิ่มความงดงามของเธอให้มากขึ้นไปอีก
“ ของเขาดีจริงๆนะ เห็นกี่ทีก็ไม่เบื่อเลย ” หลังจ้องเธอไปจนลับสายตาชายหนุ่มก็หันกลับมาสนใจเครื่องดื่มในมือต่อ
“ พูดมาซะดิบดีสุดท้ายก็มาวิ่งเพราะนมนี่หว่าไอ้เด็กเวร ”
“ เอ้า ทำอย่างกับลุงไม่มองงั้นแหละเห็นจ้องตาเป็มันเชียว สารภาพมาเหอะน่าว่านั่นเป็กำลังใจชั้นยอดที่ทำให้ลุงถ่างตาตื่นมาเฝ้าร้านแต่ไก่โห่แบบนี้ ” ชายชราไม่ตอบแค่แค่นเสียงแต่เขาและอีกฝ่ายก็รู้แก่ใจดีว่ามันเป็ความจริง
“ ว่าไปเอ็งไม่สนใจแม่หนูคนนั้นบ้างเรอะ หน้าตาก็น่ารักแถมหุ่นก็โคตรจะเด็ดดวง ถ้าข้าหนุ่มกว่านี้สักสามสิบปีล่ะก็คงจีบเธอไปนานแล้ว ”
“ ก็อยากอยู่หรอกนะแต่่นี้ก็ไม่ค่อยว่าง ไอ้งานที่ทำอยู่มันก็ไม่ค่อยเอื้อจะให้คบกับชาวบ้านชาวช่องเท่าไหร่ด้วย ถึงจะน่าเสียดายแต่คงจะไม่ได้ล่ะ ”
“ อะไรวะเกิดปอดขึ้นมาซะแล้วเรอะ ของแบบนี้ไม่ลองจะไปรู้ได้ยังไงเกิดฟลุ้กได้ขึ้นมาถือว่าแจ็คพ็อตเลยนะโว้ย ” การยุจากคนที่อายุมากกว่าเกือบสามเท่าทำให้เขาได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ใช่จะไม่เข้าใจที่แกพูดแต่ก็รู้แหละที่แกยุมาก็เอาฮาล้วนๆ
ไอ้เื่แบบนั้นก็ใช่จะไม่อยากมีถ้าถามกันตรงๆต้องบอกว่าเขาอยากมีด้วยซ้ำ ในฐานะสิ่งมีชีวิตเพศผู้ถ้าบอกว่าไม่มีความ้าเลยคงเป็เื่ตลก แต่มันก็ดันติดปัญหาอยู่เื่หนึ่งที่ทำให้เขาไม่สามารถทำได้ดังใจนึก...
“ เฮ้ย ไอ้หนู ” การร้องเรียกที่ทำให้สติขอเขากลับมา ความหยอกล้อและเฮฮาทั้งหมดหายไปจากความรู้สึก ดวงตาของชายชราฉายถึงความเคร่งเครียดก่อนเหลือบมองไปยังทิศทางหนึ่ง
“ รู้แล้วล่ะน่าลุงวันนี้ก็ขอบคุณสำหรับนมขวดนี้ แล้วก็นี่ไม่ต้องทอนเผื่อๆเอาไว้ก่อนเลยก็แล้วกัน ” มือยื่นธนบัตรฟ่อนหนึ่งให้แก่ชายชราไม่อะไรให้มากความเ้าตัวเดินหนีออกจากร้านผิดวิสัยคนทำมาค้าขาย หากพอมองรอบด้านให้ดีมันกลับเป็การตัดสินใจที่ถูกต้อง
พื้นที่สวนสาธารณะที่สมควรเต็มไปด้วยพรรณไม้กลับมีเงาร่างนับสิบล้อมกรอบ ท่าทางและแววตาไร้ซึ่งความเป็มิตรยังบางรายก็ถือวัตถุคล้ายกระบอกแต่ทำจากโลหะ ยืนยันถึงเจตนาของทางฝ่ายนั้นได้เป็อย่างดี
“ เอ่อ โทษทีนะวันนี้ไม่ค่อยอยากออกแรง ช่วยกลับๆไปหน่อยได้มะแล้วจะทำเป็ไม่เห็นซะ พวกแกก็ทำเป็หาตัวฉันไม่เจอซะแค่นี้ก็วินๆกันทั้งสองฝ่าย ” มือโบกอย่างเอื่อยเฉื่อยขณะที่กระดกนมเข้าไปในปาก คล้ายจะไม่รับรู้ความกดดันของบรรดาคนที่รายล้อมเลย
เมื่อเห็นทางนั้นไม่เคลื่อนไหวบรรดาคนที่ล้อมต่างก็เริ่มกระชับวงล้อม ไม่เร่งร้อนในการเข้าตีกลับเลือกที่จะค่อยๆรุกไล่ปิดทางหนีคงไม่ใช่นักเลงหัวไม้ที่อยากลองของ ประกอบกับท่าทางสงบนิ่งไร้การสั่นไหวก็ยืนยันถึงความเป็มืออาชีพ
ขวดนมที่ถืออยู่ถูกขว้างออกไปการโจมตีที่ไม่คาดคิดเล่นเอาร่างเป็เป้าจำต้องะโหลบ ่เวลาเดียวกันกับที่ร่างซึ่งเคยยันกายกับโต๊ะในร้านพุ่งทะยาน อาศัยเวลาที่ทางนั้นกำลังใเข้าประชิดส่งหมัดเข้าใส่หน้าของศัตรู
การ์ดถูกยกขึ้นกลับไม่ได้ช่วยอะไรแรงอัดส่งแขนให้ปลิวสะบัดพร้อมร่างที่ซวนเซ พละกำลังที่ทำให้แขนทั้งข้างชาวาบไม่ทันจะได้คิดอะไรเท้าก็เตะเข้าที่ข้อพับส่งให้ร่างเสียสมดุลก่อนส่งหมัดที่สองกระแทกใส่ขมับ
แรงต่อยทำให้โลกทั้งใบหมุนคว้างร่างที่เคยยืนหยัดแทบล้มทรุด สติเกือบหลุดลอยออกไปแต่ใช่จะล้มลง เข่าข้างหนึ่งชันพื้นเหมือนจะพยายามยืนหยัดหากเข่าที่ตามซ้ำก็กระแทกให้ร่างนั้นล้มลงไปทันควัน
ใช่จะอยู่ว่าง่เวลาที่เขากำลังยำเ้าตัวแรกสุดคนอื่นๆก็ตามมา สองตัวด้านหน้าโถมและส่งกำปั้นเข้ามาสุดแรงขณะที่เ้าตัวด้านหลังง้างกระบองในมือหวดฟาด อาศัยการโจมตีสามด้านหมายจะบีบให้เขาจนมุม
แทนที่จะร้อนใจเท้าก้าวล้ำไปด้านหน้าก่อนทิ้งกายลงต่ำคาดการณ์วิถีหมัดก่อนหลบแบบเส้นยาแดง ใช้จังหวะที่ศัตรูโจมตีส่งกำปั้นเข้าไปกระแทกทั้งสองให้ลอยล่องถือเป็การโยกตัวหลบกระบองด้านหลัง ทั้งยังส่งลูกถีบกระแทกเข้าใส่มือที่ถือกระบองได้อย่างเหมาะเจาะ
สองร่างที่โดนต่อยหาได้อยู่นิ่งแรงต่อยมากจนสติเกือบหลุดก็ยังกัดฟัน คนหนึ่งเลือกจะคว้าจับหมายจะทำลายแขนทั้งข้าง อีกรายเลือกจะส่งลูกเตะจากทางด้านล่าง มันกลับไม่ได้ทำให้คนรับมือรู้สึกรู้สา
แขนข้างที่ถูกคว้าพลิกหมุนอาศัย่เวลาเสี้ยววินาทีสลัดการยึดเกาะก่อนจะทันจับต้องตามมาด้วยร่างกายที่บิดหมุน เท้าที่ยืนหยัดอยู่บนพื้นเป็แกนส่งทั้งร่างหมุนเหวี่ยงรวมพละกำลังทั้งหมดไปยังส้นเท้าก่อนฟาดมันลงไปที่ชายโครงของศัตรู
ร่างสองร่างปลิวไถลไปตามแรงแม้จะมีคนหนึ่งเป็เบาะรับก็ยังไม่มากพอจะต้านทานแรงเตะส่งพวกมันปลิวไถล ล้มกลิ้งเข้าไปขวางเส้นทางการเคลื่อนไหวของพวกที่กำลังกระชับวงล้อมอย่างเหมาะเจาะ สิ่งนั้นทำให้บรรดาคนที่เหลือหยุดนิ่งคล้ายต้องประเมินกำลังของชายหนุ่มเสียใหม่
“ ตอนแรกนึกว่าจะเป็นักเลงโหลๆเหมือนที่เคยเจอแต่ไม่เบาเลยนี่หว่า ไหนจะของเล่นที่เอามาใช้นั่นอีก ” ผิดกับพวกรายล้อมเ้าตัวยังคงไว้ซึ่งความสบายอารมณ์ มือเอื้อมไปถอดฮู้ดเผยให้เห็นใบหน้าที่ถูกปิดบังมาตลอด
ปราศจากความหล่อเหลาอย่างพิมพ์นิยมแต่ก็ปฏิเสธไมได้ว่าดูดีตามแบบฉบับเอเชีย ดวงตาสีอำพันฉายชัดถึงความขี้เล่นเช่นเดียวกับรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้า หนึ่งเดียวที่ทำลายความสมดุลของความเท่นั้นคือผมทรงรีเจ้นที่ถูกจัดทรงอย่างพิถีพิถัน
“ เสร่อชะมัด ” ไม่รู้ใครเป็คนพูดหากทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นกลับพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง
“ เฮ้ย ได้ยินนะเว้ย!! บังอาจมากนะพวกแกนี่มันทรงผมที่แสดงถึงความเป็ลูกผู้ชายในตำนานเชียวนะเฟ้ย!! ” อาการของขึ้นอย่างไร้ความหมายไม่ได้อยู่ในความสนใจ อาศัย่เวลาที่ชายหนุ่มด่ากราดสองร่างที่อยู่ด้านหลังก็พุ่งเข้าใส่
กระบองเหล็กหวดฟาดอย่างพร้อมเพรียงจังหวะการลงมือสอดประสาน โจมตีใส่ช่องว่างที่ทางนั้นยังคงไม่มีทีท่าจะสนใจ ถ้าการลงมือครั้งนี้สำเร็จมันมากพอที่จะขยี้เป้าหมายของพวกเขาได้ในครั้งเดียว
ทั้งหมดกลับเลือนหายเมื่อร่างนั้นกลับก้าวเท้ามาทางด้านหลัง เปลี่ยนจากระยะที่พอเหมาะในการหวดฟาดกลายเป็ประชิดจนแทบจะติดตัว ย้ายตำแหน่งมายืนอยู่ตรงช่องว่างระหว่างทั้งสองได้อย่างเหมาะเจาะ
หลังหมัดกระแทกเข้าใส่หน้าของสองรายที่พุ่งเข้ามา ความคิดจะรั้งกลับเป็หมันเมื่อหมัดกระทบเข้าใส่จมูกแรงอัดไม่หนักหนาเท่าการบดบังทัศนวิสัย ตามมาติดๆด้วยมือที่คว้าเข้าที่หัวของทั้งสองร่างก่อนจะ
“ เวลาคนอื่นเขาพูด หัดมีมารยาทกันซะบ้างสิฟะ ไอ้พวกเวร!! ” หัวของทั้งสองกระแทกเข้าใส่กันเต็มแรง โลหิตสาดกระเซ็นแรงกระแทกทำให้เกิดรอยแตกขนาดใหญ่ที่ส่วนหัว แม้ยังมีสติแต่เืที่กำลังไหลโกรกนั้นมากพอจะทำให้เกิดอาการมึนงงจนลุกไม่ขึ้น
“ สมเป็รองหัวหน้าแก๊งค์ครอสการ์ด ฝีมือสมคำร่ำลือจริงๆ ”
“ ไอ้ที่ลือๆไปเนี่ยแค่เสี้ยวนึงของที่ตูทำได้เองนาขอบอก ” เท้าสะกิดส่งร่างที่าเ็ทั้งสองให้หมดสติกลับไม่มีใครนึกขวาง รู้ดีว่าทางนั้นทำไปก็เพื่อบีบให้พวกตนเคลื่อนไหวแต่ทั้งหมดยังคงสงบนิ่ง
ไม่ว่าใครก็คงต้องผงะโดยเฉพาะเมื่อคนที่มาด้วยกันร่วงไปแล้วสี่จากสิบคนทั้งที่ยังไม่อาจแตะได้แม้กระทั่งชายเสื้อ ถึงไม่ใช่ผู้เก่งกาจพวกตนก็ไม่ใช่มือใหม่ไม่เคยคิดฝันว่าจะถูกคนไร้อาวุธเล่นงานอย่างหมดท่าได้ปานนี้
“ เฮ่ยๆ ไม่เอาน่าอุตส่าห์เหลือกันอีกตั้งเป็เข่งจะมามัวจดๆจ้องๆไปทำไม มีเกียร์กันแล้วทั้งทีใจหน่อยเด้ ” เท้าเริ่มขยับไหวเป็จังหวะร่างกายขยับไปมาท่วงท่าอย่างเรียบเรื่อยแต่คนมองกลับรู้ว่ามันคือจังหวะการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย
สายตาเหลือบไปยังคนอื่นเหมือนรู้ว่าเพียงตนไม่ใช่คู่มือของทางนั้น วิธีที่ดีที่สุดคือการโจมตีจากทุกทิศทางปิดทางหนีของศัตรูไว้อาจจะมีคนล้มบ้างอย่างน้อยก็น่าจะทำให้ทางนั้นเจ็บได้ จังหวะนั้นคนที่เหลือก็จะระดมโจมตีไม่เปิดโอกาสให้ได้ทำอะไรมากกว่านั้น
ทุกร่างก้าวเท้ากระชับพื้นที่เข้ามาอย่างมั่นคงไม่เร่งร้อนแต่ไม่เชื่องช้า ระยะห่างที่เคยดูเชิงเริ่มหดหายคนที่โดนล้อมเองก็ไม่ได้ขยับไหว รู้ว่าปล่อยไว้จะอันตรายหากไม่มีความคิดจะทำอะไรเพื่อตอบโต้หรือป้องกันแม้เพียงนิด
ไม่อะไรให้มากความทันทีที่เข้าสู่ระยะกระบองก็หวดฟาด การโจมตีหกทิศทางปกคลุมและโอบล้อมร่างของเขาทั่วสารทิศไม่เว้นช่องว่างให้หลบเลี่ยง คนลงมือก็เปี่ยมด้วยความมั่นใจว่ามันจะได้ผลต่อให้เก่งกาจเพียงไรก็ยากจะรับมือพวกเขาทั้งหมดในระยะขนาดนี้
เป็ความเชื่อมั่นที่ถูกหากสิ่งที่ผิดคือเ้าคนกลางวงล้อมก็ไม่ได้เป็เด็กดีรอตั้งรับอยู่ฝ่ายเดียว
พริบตาที่เงื้อฟาดกระบองแต่ละท่อนย่อมมีความเร็วช้าที่แตกต่าง ตัวแปรที่ทำให้เกิดการผิดเพี้ยนเป็ได้ทั้งฝีมือ ประสบการณ์และสมาธิ แต่สำหรับเ้าคนที่ช้ากว่าชาวบ้านไปจังหวะหนึ่งเขากลับรู้ดีว่ามันมาจากสาเหตุใด
มือที่หวดฟาดคือซ้ายเพราะอีกข้างถูกเขาถีบจนง่ามมือฉีกไปเรียบร้อยแล้ว
ไหล่ตรงเข้ากระแทกใส่คนที่กำลังเงื้ออาวุธหยุดยั้งเ้าคนที่าเ็ ความเปลี่ยนแปลงทำให้คนที่ลงมือต่างชะงักสามในห้าที่อยู่ในระยะเบนวิถีการโจมตีเข้ามาหากไม่ได้อยู่ในความสนใจ มือเอื้อมโยนร่างที่อยู่ใกล้เข้าใส่สองอันที่หวดเข้ามา
ดวงตาของร่างที่โดนเหวี่ยงเหลือกลานแขนยกขึ้นเป็เชิงห้ามปรามกลับเป็ความผิดพลาด กระบองที่เปลี่ยนทิศทางมาแล้วครั้งหนึ่งอยู่ในสภาพสุดรั้งมันจึงกระแทกเข้าใส่แขนและหัวไหล่ของร่างนั้นทันที
“ อ๊าก!! ” การปะทะดังสนั่นตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนของคนโดน มองเผินๆเหมือนเป็แค่การเหวี่ยงไม้ฟาดในความจริงไม่ใช่ กระบองที่พวกเขาถืออยู่นับเป็เกียร์ชิ้นหนึ่งแม้เป็ของผลิตจำนวนมากหากมันยังคงเป็อาวุธาชิ้นหนึ่ง
กระบองทลายภูผาคือชื่อเต็มของเกียร์ชิ้นนี้ พริบตาที่ฟาดมันจะเสริมแรงปะทะให้หนักหน่วงกว่าเดิมต่อให้เป็แค่เด็กเหวี่ยงเล่นก็มากพอจะป่นคอนกรีตให้เป็ผง ไม่ต้องพูดถึงคนที่โดนการฟาดโดยตรงเข้าไปว่าจะอยู่ในสภาพเช่นไร กระดูกบิดงอผิดรูปภาพชวนสยองชนิดที่คนโดยรอบยังเผลอหยุดนิ่ง
ใช่จะอยู่ว่างพริบตาหลังจากผลักร่างที่อยู่ใกล้ออกไปรับกระบอง เท้าก็ถีบเข้าใส่มือของอีกฝ่ายส่งกระบองให้พุ่งตรงไปยังสองร่างที่กำลังจะตามมาสมทบ ปลายด้ามกระแทกใส่ชายโครงส่งให้หนึ่งในสองร่างที่กำลังจะกระโจนร่วงลงไปกองในพริบตา
เท้ากระทืบไปด้านหน้าตามมาด้วยการโถมตัวสุดกำลัง การเคลื่อนไหวที่ไร้หัวคิดและเสี่ยงต่อการถูกสวนกลับ นั่นกลับเป็ข้อยกเว้นเมื่อทั้งหมดถูกดึงความสนใจไปยังบรรดาร่างที่กำลังาเ็
“ ในสนามรบที่กำลังเสียเปรียบยังจะมีเวลาไปมองทางอื่นอีกเรอะ!! ” กำปั้นซัดเข้าที่ปลายคางเต็มเหนี่ยวแรงหมัดส่งร่างที่อยู่ใกล้ที่สุดให้ลอยล่อง ไม่จำเป็ต้องหันไปมองก็รู้ได้ว่าหมัดเมื่อครู่กระชากสติของอีกฝ่ายไปเรียบร้อย
การเคลื่อนไหวหยุดลงร่างของใครบางคนกระโจนเข้ามาขวางมันกลับไม่ได้อยู่ในความสนใจ หมัดกระแทกเข้าใส่ร่างที่พุ่งเข้ามาหากพริบตาที่ปะทะก็รู้ว่าผิดท่า ร่างที่โดนต่อยนอกจากจะไม่ฝืนต้านยังปราศจากกระบองที่ควรจะมีในมือ
“ วู้ว ” เสียงร้องสั้นๆตามมาด้วยการโยกหัวหลบนับเป็การตัดสินใจที่ถูก วินาทีต่อมากระบองเหล็กก็พุ่งเฉียดแก้มของเขาไปหวุดหวิด การโจมตีที่อาศัยร่างที่ของพวกเดียวกันบดบังก่อนลงมือ
“ การตัดสินใจไม่เลว แต่ช้าเกินไป ”
“ อ๊าก!! ” นิ้วที่ถือกระบองบิดงออาศัย่เวลาสั้นๆนิ้วที่เป็แกนหลักของมืออย่างนิ้วโป้งและชี้ก็บิดเบี้ยว กระบองในมือร่วงหล่นหากไม่ได้หมายความจะจบสิ้นมือออกแรงกระชากก่อนส่งหมัดรัวเข้าใส่ใบหน้าอย่างหนุนเนื่อง
จังหวะเดียวกันกับที่ร่างที่คล้อยร่างเคลื่อนเข้าประชิด ลูกเตะถูกส่งเข้ามาหยั่งเชิงมันกลับถูกต้านรับเอาไว้ด้วยขาของชายหนุ่มหากนั่นเป็เพียงกลลวง กระบองพุ่งใส่จากด้านข้างเหมือนจะเป็จุดประสงค์หลักมาั้แ่แรก
รูปการเช่นนี้อย่างไรก็หลบไม่ได้ทั้งเขารู้ทางนั้นก็รู้เลยเล็งจังหวะนี้ ่เวลาที่เขารับมือด้านอื่นทั้งยังรั้งขาเพื่อไม่ให้ก้าวเท้าหรือเคลื่อนตำแหน่งการลงมือที่ควรชมว่าชาญฉลาด
แต่เหมือนจะยังฉลาดไม่พอ
ท่อนแขนถูกยกขึ้นต้านรับไม่ใช่การปะทะเข้ากับกระบองแต่เลือกจะกระแทกใส่แขน แรงปะทะที่ทำให้ไม้ที่ถูกเหวี่ยงเสียกำลังจนแทบจะหยุดนิ่ง วินาทีเดียวกับที่ขาของเขาสะบัดเท้าของฝ่ายนั้นส่งลูกเตะไปยังข้อพับจนล้มทรุดตบท้ายด้วยศอกที่กระแทกใส่ขมับของศัตรูอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย
แขนของเ้าคนที่โดนคว้าจับพลิกหมุนไม่ทันจะได้ตั้งตัว ความมึนงงจากกำปั้นไม่ทันหายแขนทั้งข้างก็ถูกกระแทก เสียงกระดูกแตกร้าวตามมาด้วยความเ็ปเกินบรรยายจนมันต้องลงไปดิ้นอยู่กับพื้น
สายตาเหลือบไปมองเ้าคนสุดท้ายที่ยังเหลือคนที่บังเอิญอยู่นอกระยะหมัดเลยรอดพ้น ร่างกายอาจสมบูรณ์อาวุธยังคงอยู่แต่ใจสู้หดหาย แค่โดนดวงตาสีดำเหลือบจ้องความคิดจะสู้ก็บินหาย ร่างนั้นหันหลังก่อนออกวิ่งหมายจะหลีกหนีไปจากอสูรกายตรงหน้า
น่าเสียดายที่เขาไม่ได้มีความคิดจะปล่อยให้ใครรอดไปจากตรงนี้
เท้าตวัดขึ้นส่งกระบองเหล็กที่ตกอยู่บนพื้นเข้ามาในมือก่อนขว้างออก วิถีการบินพุ่งเป็เส้นตรงโดยที่เป้าหมายหาได้รู้สึกตัว การหันหลังทำให้ไม่รับรู้สิ่งที่เกิดย่อมไม่มีทางป้องกันสิ่งนี้ได้
ตำแหน่งที่ปะทะคือแผ่นหลังแรงกระแทกผลักร่างให้ล้มกลิ้งนั่นกลับเป็เื่เล็กน้อย แรงอัดทำให้แข้งขาอ่อนแรงอย่างไม่อาจห้ามในขณะที่คนปาก้าวเท้าเข้ามาหาร่างที่กองกับพื้นอย่างเรียบเรื่อย
“ ไม่เอาน่าไหงรีบหนีหางจุกตูดงี้ฟะทำตัวเหมือนเพื่อนแกหน่อยดิ๊ ไอ้สองตัวก่อนนี้นี่ใช้ได้เลยเสียดายที่มันเลือกคู่มือผิดคนไปหน่อย ” คำพูดสบายอารมณ์เรียบเรื่อยรอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ตรงข้ามกับสายตาและการกระทำโดยสิ้นเชิง
เท้าขยี้ลงไปบนมือข้างที่ถือกระบองคล้ายจะปลดอาวุธ มือเอื้อมมากระชากศีรษะของร่างเพียงหนึ่งเดียวที่ยังรับรู้ ดวงตาสีดำวาวโรจน์ชวนให้คนมองรู้สึกขนลุกชันอย่างไม่ทราบสาเหตุ
“ ขะ ขอโทษ ผมผิดไปแล้ว ยกโทษให้ด้วย ขอร้องล่ะ ”
“ หืม ตลกว่ะ ฉันไม่เคยไปทำอะไรพวกแกแต่พวกแกดันยกพวกมารุมกระทืบฉัน มาตอนนี้พวกแกอยากให้ฉันปล่อยไปซะงั้น จะมากระทืบเขาพอโดนเอาคืนเสือกกลัวแล้วดันมาทำงานสายนี้อ่ะนะ ” แรงกระชากเพิ่มมากทุกขณะจนชวนให้นึกว่าหนังศีรษะจะหลุดติดมือหากคนโดนกลับไม่อาจร้องแม้เพียงครึ่งคำ ความกลัวทำให้สรรพเสียงจางหายไปในลำคอไม่อาจเล็ดรอดออกมาได้
“ แต่เอาเหอะฉันมันคนใจดีเอาเป็ว่าฉันจะไม่ฆ่าพวกแกก็แล้วกัน วันนี้ก็ได้ออกกำลังพอสมควรแล้วด้วย ” คนฟังแทบร้องไห้เมื่อได้ยินดังนั้น หากมือที่ตรงเข้าบีบปากมันตรงข้ามกับสิ่งที่พูดโดยสิ้นเชิง
“ ทีนี้ก็ฝากไปบอกนายจ้าง ลูกพี่หรือไอ้ห่าเหวตัวไหนก็ตามที่ส่งพวกแกมา ถ้าคิดจะฆ่าฉันล่ะก็แค่สิบคนพร้อมเกียร์กระจอกๆนี่น่ะมันไม่พอหรอก ถ้าคิดจะฆ่าริกเนส เกรย์ฮาร์ทคนนี้ล่ะก็ไปขนปืนต่อต้านขีปนาวุธหรือหุ่นั์มาซัดกับตูเลยดีกว่า ”
“ ตัวกระจอกอย่างพวกแกต่อให้ผ่านไปอีกเป็ร้อยปีก็ทำอะไรฉันไม่ได้ จำใส่สมองโง่ๆของแกเอาไว้แล้วอย่าให้ฉันเห็นหน้าพวกแกอีกครั้งล่ะ คงไม่ต้องเตือนนะว่าถึงตอนนั้นจะเป็ยังไง ” ร่างที่นอนอยู่พยักหน้าถี่รัวหยดน้ำไหลนองเต็มใบหน้า ความหวาดกลัวถูกปลูกฝังเข้าไปในใจนั่นคือสิ่งสุดท้ายในมโนสติ
เ้าคนที่พึ่งละเลงเืคนนับสิบด้วยมือเปล่าผิวปากก่อนสะบัดโลหิตที่ติดมากับหมัดอย่างสบายอารมณ์ มือเอื้อมไปหยิบนมสดขวดใหม่ที่อยู่ในตู้แช่ของร้านขายของชำก่อนกระดกมันเข้าไป ชื่นชมบรรยากาศยามเช้าอันรื่นรมย์โดยไม่สนใจซากที่เกิดจากฝีมือของตนแต่อย่างใด
“ นมเย็นๆหลังออกแรงเนี่ยมันอร่อยจริงๆให้ตาย ไม่เข้าใจเลยว่าของเทพๆแบบนี้ทำไมเ้าบ้านั่นถึงไม่ชอบดื่ม ” ของเหลวสีขาวไหลเข้าไปในลำคอรสชาตินุ่มนวลลดความเลี่ยนของหลายๆอย่างไปได้มากโขทั้งยังฟื้นฟูพละกำลังได้เป็อย่างดี
“ ว่าไปไอ้ที่ให้ลุงแกไปเมื่อกี้ก็ปึกสุดท้ายแล้ว จะทำยังไงกับค่าใช้จ่ายเดือนนี้ดีหว่า ” เม็ดเหงื่อไหลซึมออกมา สำหรับชายหนุ่มปัญหานั้นมันสาหัสกว่าการมีกำลังคนติดอาวุธมาล้อมเป็ไหนๆ
87
![(E-Book) เกิดใหม่อีกครา วานวาสนาไม่ข้องเกี่ยว เล่ม 1 [BL]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1704036396_74831372.webp)
