ตอนที่5 ติดคุก
[ท่านสำเร็จเควส ปราบสุนัขจรจัด เสร็จเรียบร้อยแล้ว]
หลังจากแยกกับิทีชทำเควสปราบสุนัขจรจัดต่อจนสำเร็จด้วยการใช้มือเปล่า ชายหนุ่มถึงกับบ่นอุบ
“เหนื่อยจังโว้ยกว่าจะเสร็จ ทำไมเกมนี้มันถึงได้เลเวลอัพยากแบบนี้นี่เลเวลตัน 300 จริงๆ หรอเนี่ยไม่อยากจะคิดว่าเมื่อไหร่จะไปถึงวันนั้น เฮ้อ.....”
ชายหนุ่มที่กำลังนั่งพักอยู่ในลานหน้าค่ายทหารของหมู่บ้านหลังจากที่ส่งเควสเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น กำลังคิดว่าจะนำเงินที่ได้จากการส่งเควสไปซื้ออะไรดีจะได้ช่วยให้เก็บเลเวลได้ไวขึ้นก็ได้ยินเสียงของระบบดังขึ้นมาเขาจึงเปิดดูข้อความทันที
ติ้ง! ติ้ง!
[แจ้งเตือนระบบ: บัตรสุ่มขุนพลเกรด A-S สามารถใช้งานได้แล้ว]
หลังจากเข้าเกมมาตอนนี้เวลาได้ผ่านไปแล้ว6 ช.ม. จนทีชเองเหมือนจะลืมไปแล้วว่าตัวเองได้รางวัลมาเป็บัตรสุ่มขุนพลทีชไม่รอช้าของแบบนี้ต้องจัดการทันที!!
"อะนามาปัดชะเย อะปัตติเถเถนา " ชายหนุ่มพนมมือหลับตาพร้อมสวดทันที!!
ระหว่างท่องคาถาลับของตัวเองจบไป3 รอบ ทีชหยิบบัตรสุ่มขุนพลออกจากช่องสัมภาระพร้อมกับเปิดใช้งาน
ติ้ง! ติ้ง!
[แจ้งเตือนระบบ: ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น ‘ทีช’ ท่านสามารถอัญเชิญ‘กุยแก’ กุนซือแห่งยุคสามก๊ก เป็ผลสำเร็จ]
แสงสีขาวสว่างจ้าอยู่เบื้องหน้าภายในแสงสีขาวนั้นปรากฏประตูหน้าตาประหลาดขึ้นพร้อมกับเปิดออก หลังจากผ่านไป 2 วินาทีแสงก็หายไปแทนที่ด้วย ชายหนุ่มอายุประมาณ 30 ปีเดินออกมาด้วยท่วงทาสง่างามหน้าตาหล่อเหลา แต่ริมฝีปากกลับดูซีดคล้ายคนป่วย แววตาดูสุขุมลุ่มลึก เวลาที่มองมาราวกับมองทะลุได้ทุกสิ่งชายหนุ่มผู้นี้สวมชุดบัณฑิตในสมัยโบราณ พลางก้าวออกมาคำนับ
“เป็เกียรติ อย่างยิ่งที่ได้รับใช้นายท่าน”
“……”ทีชเงียบไปด้วยความอึ้ง
ทีชผู้มีที่ตอนแรกมีสีหน้าตื่นเต้นก่อนที่จะเรียกใช้บัตรสุ่มขุมพลนั้นพลันหน้าบึ้งตึงทันที เขาไม่รอช้าเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาพร้อมกับดูไปที่ สถานะของขุนพล
ชื่อตัวละคร : กุยแก (S) เลเวล : 300
อายุ :26 ปี
คราสหลัก : กุนซือ
พลังชีวิต :37,000/37,000
มานา :25,970/25,970 ปราณ : 14,890/14,890 พลังจิต :ไม่มี
พลังกายภาพ :310 พลังเวทย์ : 810
ความอดทน :330 ความว่องไว : 340
ความชำนาญ :1,200
สถานะ : ป่วยเรื้อรังแต่อาการยังไม่ค่อยแสดงออกมา [ต้องรีบทำการรักษา]
*กุยแก คือบุคคลในยุคสามก๊ก เป็ชาวเมืองอิ่งชวนเอี๋ยงตี๋ ชื่อรองฟ่งเสี้ยว เป็บุคคลที่ฉลาดมากที่สุดในยุคสามก๊กคนหนึ่งแต่อายุสั้นจึงทำผลงานได้ไม่มากก่อนที่จะป่วยตายไปในตอนที่อายุได้ 38 ปี*
หลังจากที่อ่านข้อมูลทีช ก็สบดในใจ
‘บัดซบ! ของรางวัลที่แลกมาด้วยชีวิตของเรา (เอ่อเองแค่โดนขี้นกตกใส่หัวเองนะ) ทำไมถึงเรียกสุ่มออกมาเป็ไอ้บ้าจากไหนก็ไม่รู้ยุคสามก๊กคนเก่งๆ มีตั้งเยอะไปไหนหมดฟะ โธ่เอ๊ยยยยยยยยยย’
ทีชอาจจะเป็คนที่ชอบอ่านหนังสือคนหนึ่ง แต่เ้ากรรมเขาอ่านแต่หนังสือการ์ตูนกับนิยายแฟนตาซีหรือไม่ก็นิยายกำลังภายในของประเทศจีนเช่น ัหยกทั้ง 3 ภาค หรือ แฮรรี่พอตเตอร์ ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นิยายที่แต่งขึ้นทั้งหมด ทีชไม่เคยอ่านวรรณกรรมที่อิงประวัติศาสตร์ หรือ เื่ราวของบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์เลยจึงไม่รู้เลยว่า กุยแก คือใคร
‘ทำยังไงดี ได้ตัวภาระมาชัดๆ เกรด S บ้าบอคอแตกอะไรวะมีพลังกายภาพแค่310 แถมยังป่วยใกล้ตายต้องรีบรักษา แล้วเราจะไปหาหมอที่ไหนมารักษาละเนี่ย’
ทีชที่กำลังหงุดหงิดจึงมองข้ามคำอธิบายเกี่ยวกับกุยแกไปทันทีทั้งๆที่ระบบบอกอย่างชัดเจนว่า‘เป็บุคคลที่ฉลาดมากที่สุดในยุคสามก๊กคนหนึ่ง’ สายตาของเขาเห็นแต่เกรด S กับข้อความที่ระบุว่าใกล้ตาย.....
“โอ๊ยหงุดหงิด เว้ยยยยย”
ทีชยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดจึงเผลอะโเสียงดัง แต่ถูกขัดขึ้นก่อน
“นายท่าน มีสิ่งใดขัดใจหรือขอรับ” กุยแกเปิดปากถาม
ทีชที่หันมามองใบหน้าและปากซีดๆของกุยแก พูดขึ้น
“…….ล็อกเอ้าท์”
วูปป
ติ๊กกลับสู่โลกภายนอกพร้อมกับความรู้สึกผิดหวังต้องบอกก่อนว่าตัวติ๊กเคยเล่นเกมแห่งยุค MO มาก่อนและยังเป็เพียงผู้เล่นธรรมดาทั่วไปไม่ว่าจะไปทำเควสกับใคร ติ๊กมักจะได้ของที่ห่วยที่สุดและผลงานก็ไม่เคยเข้าตาคนอื่นเลยสักครั้งทำให้ไม่ค่อยมีเพื่อนในเกม สุดท้ายติ๊กก็เริ่มเล่นเกม MO ด้วยตัวคนเดียวจนกลายเป็ผู้เล่นระดับล่างของเกมเพราะพัฒนาการที่ล้าช้าเกินกว่าจะตามผู้เล่นคนอื่นได้ทัน
เมื่อมีโอกาสกับเกมใหม่และยังได้รางวัลจากงานเปิดเกมเป็ของสุดยอดอย่างบัตรสุ่มขุนพลเลยคาดหวังสูงว่าตัวเองจะต้องมีแม่ทัพที่เก่งกาจเป็ขุนพลคู่กายมาช่วยั้แ่เริ่มต้น
ใช่แล้วแม่ทัพติ๊กไม่เคยให้ความสนใจกับ NPC ที่ต่อสู้ไม่เก่ง เขามักให้ค่ากับความเก่งกาจในการต่อสู้มาก่อนเสมอยิ่งได้พบกับิเมื่อ่เช้าทีชยิ่งมั่นใจในความคิดของตนเอง
ในความคิดของติ๊กนั้นสำหรับ NPCสายต่อสู้ เช่น แม่ทัพ ย่อมดีกว่ากุนซือ หรือถ้าจะได้กุนซือติ๊กก็อยากได้กุนซือที่ค่อนข้างแข็งแรงและโด่งดังเช่นขงเบ้ง จิวยี่ หรือสุมาอี้บุคคลที่ติ๊กชื่นชอบมากที่สุด แต่ทว่าชื่อกุยแกกลับไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนั่นก็เพราะติ๊กไม่เคยอ่านสามก๊กอย่างจริงจังมาก่อนเคยแต่ดูภาพยนตร์ซึ่งทุกเื่ที่ดูไม่เคยมีตัวละครนี้อยู่เลยแม้แต่เื่เดียวหรืออาจจะมีแต่ติ๊กไม่เคยให้ความสนใจคงเป็เพราะกุนซือคนนี้ตายไวเกินไปจึงไม่มีผลงาน
ด้วยความผิดหวังติ๊กจึงคิดว่าจะออกออกไปเดินเล่นสักหน่อย แล้วค่อยคิดแผนใหม่ว่าจะเอายังไงต่อ
ในห้างสรรพสินค้าเดียวกับเมื่อวานติ๊กเดินมาแถวๆ หน้าร้านไก่ทอด ก็มองเห็นชายหนุ่มผมสีน้ำตาลกำลังยืนอยู่หน้าร้านใช่แล้วมันคือ โอม ที่มากินอาหารร้านไก่ทอดกับกลุ่มเพื่อนๆ เมื่อวานนี้
วันนี้โอมมาพร้อมกับเด็กหนุ่มที่ชื่อต๋องโอมนั้นมาเพื่อเอารหัสแลกของรางวัลกับเด็กหนุ่ม และโอมก็กลับมาเอากระเป๋าสตางค์ที่เขาทำตกไว้ในร้านตอนเข้ามาทารอาหารด้วย
“คุณลูกค้ารบกวนยืนยันหน่อยนะคะว่าเ้าของกระเป๋าสตางค์ใบนี้เป็ของคุณลูกค้าจริงๆ”
“ครับผมชื่อ ชนาเทพ อัครพิมุข ลองตรวจสอบบัตรในกระเป๋าดูได้ครับ”
!!
หลังจากโอมรับกระเป๋าคืนมาแล้วโอมกับต๋องที่กำลังจะเดินออกจากร้านอาหารกลับเจอชายคนหนึ่งมายืนขวางที่หน้าประตูคนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็ ‘ติ๊ก’ นั่นเอง ติ๊กที่มายืนขวางเอ่ยปากถามโอมทันที
“แกเกี่ยวข้องยังไงกับ ประธานใหญ่ชลากร”
โอมเงยหน้ามองไปที่ติ๊กก็พบกับสายตาที่คล้ายกับคนที่มีความแค้น เมื่อเห็นดังนั้นโอมใไปชั่วครู่แต่แล้วสายตาก็เบิกกว้างเขาเข้าใจแล้วว่าติ๊กถามถึงทำไม เพราะในเวลานี้โอมจำได้แล้วว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือคนที่เคยวิ่งไปทุบรถพ่อของเขาที่หน้าบริษัท!!
ในวันนั้นโอมที่กำลังยืนอยู่ในล็อบบี้ของบริษัทย่อมเห็นเหตุการณ์ที่ติ๊กทุบรถพ่อของตนเพียงแต่เวลาผ่านมานานหลายปีติ๊กเองก็เปลี่ยนทรงผมจนดูเปลี่ยนไปมาก เขาจึงจำไม่ได้มีแต่ความรู้สึกที่ว่าคลับคล้ายคลับคลาเหมือนจะเคยเจอกันมาก่อนเท่านั้น เมื่อคิดได้โอมจึงยักไหล่พร้อมกับพูดขึ้น
“อ้อ ทำงานด้วยกันมาตั้ง 3 ปีนี่แกพึ่งจะรู้หรือไง ว่าฉันเป็ลูกคนโตของประธานชลากร อัครพิมุข ที่ฉันใช้นามสกุลอื่นมาสมัครทำงานที่นี่นั้น ก็เพราะว่าพ่อของฉันได้ทำเื่เปลี่ยนนามสกุลให้กับลูกตัวเองเพื่อให้ฉันกับน้องได้เข้าทำงาน เป็การฝึกฝนให้ฉันกับน้องชายได้เรียนรู้การใช้ชีวิตด้วยตัวเองเป็เวลา5 ปี แกเป็ฝ่ายบุคคลแท้ๆคนสมัครเข้าทำงานยังดูไม่ออกอีกว่าใช้นามสกุลปลอม ทำไมแกไม่รู้จักตรวจสอบพนักงานเข้าใหม่แกนี่มันโง่จริงๆ นอกจากชอบใช้ความรุนแรงแล้วก็ไม่มีอะไรดีเลยสินะ ฮ่าๆๆๆ”
“ฝึกงั้นหรือ ฝึกการขับรถชนคนแล้วก็ใช้เงินปิดคดีด้วยรึเปล่าละ ไอ้ตระกูลเฮงซวย!!”ทีช ตวาดกลับไป
ต๋องเห็นดังนั้นรีบแทรกตัวเข้ามาตรงกลางระหว่างทั้งคู่พร้อมกับกล่าวว่า
“พวกพี่อย่ามีเื่กันเลย ทำงานบริษัทเดียวกันควรจะรักกันไว้นะครับตอนนี้คนอื่นเริ่มมองมาที่พวกเราแล้วด้วย”
“มรึงหลบไปเลยไอ้ต๋อง อย่ามาเสือกเื่ของพวกกู!!มันด่ากูทั้งตระกลูแบบนี้ใครจะไปยอมวะ”
โะโกนด่าพร้อมกับยื่นมือออกไปจับไหล่ของต๋องแล้วเหวี่ยงออกไปอย่างแรงต๋องที่มีรูปร่างผอมแห้งแถมส่วนสูงแค่ 160 ซม.รวมกับที่ไม่ทันตั้งตัวว่าตัวเองจะโดนเหวี่ยง ก็เซออกไปตามแรงเหวี่ยงแล้วสะดุดเข้ากับขาเก้าอี้ตัวหนึ่งในร้านอาหารจนล้มไปชนกับโต๊ะหน้าร้านอาหารทันที
ตึกโครมมม!
ติ๊กพลันฟิวส์ขาดทันที
“ไอเหี้....เอ้ย มึงอย่าอยู่เลย!”
ติ๊กะเิอารมณ์ที่เก็บกดมาโดยตลอดออกมาพร้อมกับง้างหมัดขวาต่อยออกไปสุดแรง
ตุบ!!
โอมใช้มือซ้ายรับหมัดของติ๊กได้อย่างง่ายดายพร้อมกับต่อยสวนออกไป
ปึก!
“อุ๊บ...”
ติ๊กที่โดนต่อยเข้าที่ลิ้นปี่จนตัวงอนั้นรู้สึกจุกหายใจไม่ออกโอมเห็นแบบนั้นจึงรีบใช้ขาซ้ายเตะเสยไปที่หน้าของติ๊กอีกที
ปึก!
“อ๊ากก....” ติ๊กร้องออกมา ด้วยความเ็ป
โอมที่เห็นติ๊กกระเด็นออกไปด้วยความเ็ปเขาชี้นิ้วไปที่หน้าของติ๊ก พร้อมกับกล่าวอย่างดูถูก
“ไก่อ่อนอย่างมึงจะสู้กูได้หรอ จะบอกอะไรให้กูฝึกคาราเต้ั้แ่เด็กๆคนที่ไม่เอาไหนอย่างมึงมันก็ไม่ต่างอะไรกับมดที่รอวันโดนขยี้หรอกนะเป็ยังไงพอรึยัง”
ห้วงสมองของติ๊กพลันนึกถึงิและวิชาการต่อสู้ทันทีเขาสาบานไว้ในใจเรียบร้อย ว่าเสร็จจากเื่นี้ต้องหาทาฝึกฝนวิชาการต่อสู้สักวิชาให้ได้ไม่ว่าจะเป็วิชาอะไรก็ตามขอแต่มีโอกาสเขาจะฝึกโดยไม่ลังเลอย่างแน่นอน
หลังจากที่โดนด่าต่อหน้าคนมากมายติ๊กยิ่งรู้สึกโกรธจนหน้ามืดเขาลุกขึ้นยืนพร้อมกับคว้าจานจากโต๊ะหน้าร้านอาหารพุ่งเข้าไปหาโอมหวังจะฟาดไปที่หัวของโอมแต่ทว่าโอมกลับใช้มือปัดจานออกอย่างง่ายดาย จนจานกระเด็นไปโดนคนที่ยืนมุงดูเหตุการณ์อยู่จนหัวแตกแต่ทว่าติ๊กกับโอมกลับไม่ได้สนใจคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อยตอนนี้ทั้งคู่ต่างก็ต่อสู้กันรุนแรงขึ้นจนร้านอาหารได้รับความเสียหายอย่างมาก ทั้งโต๊ะเก้าอี้ต่างพังระเกะระกะคนในร้านต้องหลบออกมาจากร้านกันจ้าละหวั่น
ผู้ชายที่อยู่รอบๆเห็นว่าเหตุการณ์กำลังบานปลาย ถึงกับมีคนเริ่มโดนลูกหลงจึงพยายามเสี่ยงเข้าไปห้ามทั้งคู่ให้เลิกต่อสู้กัน
แต่แล้วมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ได้สนใจการต่อสู้แต่วิ่งไปดูต๋องที่กำลังนอนนิ่งอยู่หน้าร้านมาสักพักแล้วพอเธอก้มลงไปดูอาการของต๋อง จู่ๆสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป เธอใราวกับเห็นผี
“หยุดสู้กันได้แล้ว!! น้องคนนี้สลบไปไม่รู้สึกตัวแล้ว ที่หัวถูกกระแทกจนมีเืไหลออกมามากต้องรีบพาไปโรงพยาบาลด่วน”
พอได้ยินเสียงะโของหญิงสาวคนนั้นติ๊กและโอมก็ได้สติด้วยความเป็ห่วงจึงหยุดต่อสู้ แล้ววิ่งไปทางที่ต๋องนอนอยู่
“เรียกรถพยายาลเร็ว ต๋องเป็ยังไงบ้างครับ” ติ๊กถามอย่างเป็ห่วง
เมื่อรปภ.3 คนมาถึง พร้อมกับผู้จัดการร้าน รปภ.ทั้ง 3 คนเข้าไปควบคุมสถานการณ์รอบๆทันที พร้อมกับผู้จัดการห้างสรรพสินค้าที่เดินเข้ามาหาโอมกับติ๊กพร้อมกับพูดว่า
“พวกคุณทั้ง 2 คน ต้องไปสถานีตำรวจกับเราเดี๋ยวนี้ เพราะพวกคุณทำให้ร้านค้าเสียหายรวมถึงมีผู้ได้รับาเ็ด้วยทางเราและผู้ที่ได้รับาเ็ได้แจ้งความกับตำรวจเรียบร้อยแล้ว”
โอมที่ได้ยินดังนั้นก็ตวาดคัดค้านทันที
“อะไรกัน! ไอ้บ้านั่นเป็คนเริ่มก่อนนะ ทำไมฉันต้องไปกับพวกแกด้วย”
แต่ผู้จัดการไม่ยอมเจรจาด้วยสุดท้ายหลังจากรถพยาบาลมารับต๋องไปโรงพยาบาลแล้ว ทั้งคู่ก็เดินทางไปสถานีตำรวจพร้อมกับผู้จัดการของห้างสรรพสินค้าและผู้จัดการของร้านอาหาร
เมื่อถึงสถานีตำรวจโอม ได้โทรศัพท์บอกกับพ่อของโอม แล้วเล่าเื่ทั้งหมดให้กับพ่อฟัง
“แก่ก่อเื่ขึ้นก็หาวิธีจัดการเอาเองฉันจะส่งทนายธัชชัยไปช่วยแกที่เหลือแกจัดการเอง”
“ขอบคุณมากครับที่ส่งคุณอาธัชชัยมาถ้าเป็คุณอาธัชชัยละก็ไม่มีปัญหาแน่นอน”
หลังจากตำรวจสอบปากคำและได้คุยกับทางทนายธัชชัยเสร็จเรียบร้อยแล้วตำรวจเดินมานั่งด้านหน้าติ๊กและโอม พร้อมกับแจ้งข้อหาให้กับทั้งคู่ทันที 4 ข้อหา
1.ข้อหาเทาะเลาะวิวาทในที่สาธารณะ
2.ข้อหาทำลายทรัพย์สินผู้อื่นโดยเจตนา
3.ข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนา
4.ข้อหาพยายามฆ่า!!
หลังจากที่ติ๊กรับทราบข้อกล่าวหาก็เกิดคำถาม
“ข้อหาพยายามฆ่า ผมไปพยายามฆ่าใครตอนไหนกันครับคุณตำรวจ”
“ทนายของผู้เห็นเหตุการณ์ที่โดนลูกหลงได้ยื่นแจ้งข้อหานี้ต่อคุณติ๊กคนเดียวครับ”
“ฮะ! ทำไมถึงเป็ผมคนเดียว ทนายคนไหนกันที่เป็คนยื่นเื่”
“ข้อนี้ผมไม่สามารถแจ้งให้ทราบได้คุณ้าโทรเรียกทนายมาสู้คดีหรือเปล่าครับ”
“เอ่อ ทางผมไม่รู้จักทนายเลย คุณตำรวจพอจะช่วยผมได้มั้ยครับ”
หลังจากที่ให้คำตอบตำรวจพาติ๊กกับโอมไปขังอยู่ในห้องขังในสถานี แต่ปรากฏว่าโอมเข้าไปนั่งได้แค่ 10 นาที ก็มีคนมาแจ้งประกันตัวออกไป คนที่มาประกันตัวโอมไม่ใช่ใครอื่นทนายธัชชัยคนเดียวกันกับที่ทำคดีเมื่อ 5 ปีก่อน
ความจริงคือโอม ได้ให้ทนายธัชชัยเข้าไปคุยกับคนที่กำลังแจ้งความ ให้ยอมถอนแจ้งความด้วยการที่โอมจะมอบเงินให้จำนวน 50,000 บาทโอมได้บอกกับทนายถึงแผนการที่จะส่งติ๊กเข้าคุกโดยการให้ทนายธัชชัย รับเป็ทนายให้กับต๋องและคนที่าเ็จากลูกหลงพร้อมกับแจ้งความข้อหาพยายามฆ่ากับติ๊กเพียงคนเดียว ทนายธัชชัยใช้เงินและเส้นสายเพื่อประกันตัวโอมพร้อมกับจัดการตามที่โอมได้วางแผนไว้
หลังจากที่โอมออกจากสถานีตำรวจก็เดินทางไปที่โรงพยาบาลเพื่อพบต๋องทันทีพร้อมกับหลอกต๋องโดยบอกว่าสามารถกลับไปพักผ่อนที่บ้านได้ 15 วัน โดยไม่มีผลต่อการประเมินผ่านงาน ทำให้ต๋องไม่ทราบว่าติ๊กติดอยู่ในห้องขังและกำลังจะโดนข้อหาพยายามฆ่า
เวลาผ่านไปอีกหลายวันสุดท้ายติ๊กถูกกดดันจากทนายธัชชัยจนถูกตัดสินจำคุกเป็เวลา 2 ปี.....
......
ภายในหมู่บ้านหยูเปิง
ชายหนุ่มหน้าที่มีริมฝีปากซีดสวมชุดบัณทิตสีฟ้าอ่อนกำลังนั่งจิบชาอยู่ที่โรงเตี้ยมคนเดียว เมื่อจิบชาเสร็จชายหนุ่มก็พูดขึ้นลอยๆ
“นายท่านเป็อะไรไปนะ ยังไม่ทันพูดกันสักคำก็ออกไปซะแล้ว หรือนายท่านจะไม่ประทับใจตัวข้างั้นก่อนที่นายท่านจะกลับมาข้าต้องเตรียมทุกสิ่งไว้เพื่ออนาคตของนายท่าน......”
กุยแกได้สัญญาไว้ในใจว่าวันที่นายท่านของเขากลับมาจะต้องภูมิใจที่ได้เขาเป็ผู้ติดตามข้างกาย
......
ใช่แล้วเกมแอลซีนั้นหลังจากที่ผู้เล่นออกจากเกม NPC ที่เป็มนุษย์จะสามารถใช้ชีวิตอยู่ในเกมต่อไปซึ่งจริงๆ แล้วตัวเกมมีการให้ตั้งค่าว่าจะให้ NPC มีอิสระเต็มที่หรือกำจัดอยู่ในบริเวณเมืองที่ผู้เล่นล็อกเอ้าท์แต่ติ๊กล็อกเอ้าท์ออกโดยที่ยังไม่ตั้งค่าหรือออกคำสั่งใดๆ แก่กุยแกทำให้กุยแกสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้แค่บริเวณเมืองเริ่มต้นเท่านั้น
ในอนาคตติ๊กจะรู้สึกเสียใจที่ไม่ยอมให้อิสระแก่กุยแกอย่างเต็มที่มากกว่านี้......
913
