บทที่ 3 ยาวิเศษของไท่ซางเหล่าจวิน
คลับเฮาส์หรู
กลุ่มรูมเมทของเย่จื่อเฉินนั่งกันอยู่ในห้องโซนตรงกลาง ค่าใช้จ่ายแพงหูฉี่ของที่นี่ไม่ใช่สิ่งที่นักศึกษาอย่างพวกเขาสามารถจ่ายไหวต่อให้คังเผิงหรือคนอื่นๆ จะประหยัดอดออมกันแล้วแต่โต๊ะนี้ก็ยังต้องใช้เงินตั้งห้าหมื่นกว่าหยวน
"เ้าสามก็ไม่รู้ว่าไปไหน โทรไปก็ไม่รับ เ้านี่..."
คังเผิงส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจแ่เบาเ้าสามมีชื่อจริงว่าซูอี้อวิ๋น เป็ลูกเศรษฐีและเป็คนที่เกเรที่สุดในบรรดารูมเมท
ที่สำคัญคือมีพ่อที่ดีมากแต่ละวันไม่เคยจะเข้าเรียนเอาแต่ออกไปเที่ยวเตร่ข้างนอก ถึงจะบอกว่าเป็ลูกเศรษฐีแต่ความสัมพันธ์กับรูมเมทกลับไม่ได้แย่เลย อีกทั้งไม่ได้มีนิสัยเหมือนพวกลูกคุณหนูด้วย
แต่ข้อเสียอย่างเดียวก็คืองก
บอกเลยว่าสองหูของเย่จื่อเฉินนั้นไม่ได้สนใจเื่ภายนอกแล้วจิตใจจดจ่ออยู่แต่กับการแย่งอั่งเปา
ความเร็วที่เทพเซียนกลุ่มนี้แย่งอั่งเปากันนั้นเร็วมากจริงๆในระหว่างนั้นมีเซียนหลายคนที่ส่งอั่งเปามาแต่เขากลับกดแย่งไม่ได้แม้แต่ขนสักเส้นเดียว
โดยเฉพาะอั่งเปาที่นางฟ้าลูกท้อส่งมาอั่งเปานั้นคือลูกท้อวิเศษในสวนลูกท้อเลย
เย่จื่อเฉินแย่งที่ไม่ทัน จึงอดที่จะทุบอกด้วยความหงุดหงิดอยู่ในใจไม่ได้
และในทันใดนั้น ไท่ซางเหล่าจวินก็โผล่มาในกลุ่ม
ไท่ซางเหล่าจวิน : เหล่ามิตรสหายเซียนทุกท่านไม่เจอกันนานสบายดีนะ?
เงียบสนิทเป็เป่าสาก
ไท่ซางเหล่าจวิน : อะแฮ่มพวกเ้าคุยกันสนุกดีนะ ทำไมพอข้าออกมาถึงได้เงียบกันหมดเลยล่ะ? (ตามด้วยสติกเกอร์หน้าตาเหลอหลาต่อท้ายสามอัน)
าาวานร : ข้าอยู่นี่มีใครกล้าคุยกับท่านบ้าง? บอกไว้เลยนะตาเฒ่าความเกลียดชังที่ท่านมอบให้ข้า ข้ายังจำได้ขึ้นใจ
ไท่ซางเหล่าจวิน : เ้าลิงอันธพาลนมนานขนาดนั้นแล้วยังแค้นฝังใจอยู่อีกเหรอ
ยี่หนึงจินกุน : อย่าไปสนใจเ้าลิงนั่นเลย
าาวานร : ลูกชายข้าหมาตัวนั้นของเ้าหิวตายแล้วหรือยัง
และแล้วาใหญ่ของครอบครัวเซียนก็ได้เปิดฉากขึ้นอีกครั้งเย่จื่อเฉินอ่านแล้วก็แอบหัวเราะขึ้นมา
"เ้าห้า ทำอะไร?" จูอิ๋นไป๋ชะโงกดูั้แ่ที่เข้ามาในห้องส่วนตัว เย่จื่อเฉินก็เอาแต่เล่นโทรศัพท์ตลอด
"นั่นสิเ้าห้า มาเที่ยวนะเว้ยอย่าเอาแต่เล่นโทรศัพท์เส็งเคร็งเครื่องนั้นของนายจะได้ไหม"
"พวกนายจะไปรู้อะไร ฉันแย่งอั่งเป่าอยู่"
รูมเมทที่ได้ยินก็พากันส่งเสียงโห่อยู่พักใหญ่ ให้ตายเถอะได้มาตั้งหลายหมื่นแล้วยังจะแย่งอั่งเปาอีก
ติ๊ง!
ในขณะที่าาวานรและยี่หนึงจินกุนยังทะเลาะกันอยู่นั้น จู่ๆก็มีอั่งเปาซองใหญ่ปรากฏขึ้นมาในกลุ่ม
คนที่ส่งอั่งเปามาคือไท่ซางเหล่าจวิน
เย่จื่อเฉินประสาทััว่องไวมาก เปิดเข้าไปแล้วก็กดแย่งทันที
ยาวิเศษ x1
ยี่หนึงจินกุน : แม่เ้าข้าแย่งไม่ทันอีกแล้ว
าาวานร : ลูกชายข้า สมน้ำหน้าเ้าแล้ว
าาวานรนี่เป็คนยังไง หรือจะเป็ลิงที่สามารถถอนขนออกมาแล้วเป่าให้เป็ลิงหลายตัวได้? บางทีเวลาที่เขาทะเลาะกับยี่หนึงจินกุนนอยู่อาจจะมีลิงหลายตัวกำลังถือโทรศัพท์เตรียมแย่งอั่งเปาอยู่ก็ได้
บอกได้เลยว่าปมของพวกเขาทั้งคู่ได้ผูกกันมาหลายพันปีแล้ว ทั้งคู่ต่างก็เป็เทพแห่งาในโลกเซียนไม่ว่าใครก็ไม่กล้าไปคลายปมนี้
เย่จื่อเฉินเองก็ไม่ได้มีเวลามาดูเขาสองคนทะเลาะกันรีบกดเปิดหีบสมบัติ และพบว่ามียาเม็ดสีดำหนึ่งเม็ดนอนนิ่งสงบอยู่ภายใน
ยาวิเศษ : ไท่ซางเหล่าจวินไม่มีอะไรทำจึงปรุงยาออกมาเล่นฆ่าเวลา
"เชอะ ไท่ซางเหล่าจวินขี้งกชะมัด"
เย่จื่อเฉินกลอกตาแต่หลังจากที่เห็นประสิทธิภาพของมันก็ตะลึงงันไปทันที
ประสิทธิภาพ : สามารถช่วยชีวิตคนที่ใกล้ตายได้
ครอบครัวเซียนคือนักประดิษฐ์ชื่อดังจริงๆ ของที่ทำเล่นฆ่าเวลาก็สามารถช่วยชีวิตคนได้ด้วย
อะไรคือสิ่งสำคัญที่สุดของการมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่เงิน ไม่ใช่อำนาจแต่คือชีวิต!
ไม่มีชีวิตอยู่แล้ว ถึงคุณจะมีเงินมีอำนาจไปมันก็ไม่มีประโยชน์
ไม่เคยได้ยินประโยคนั้นกันเหรอความเศร้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของชีวิตคนคือเมื่อไม่มีชีวิตอยู่แล้วก็ไม่สามารถใช้เงินได้
"เ้าห้า เลิกแย่งอั่งเปาได้แล้ว มากินเหล้ากับเพื่อนหน่อย" คังเผิงถือแก้วเหล้าเดินเข้ามา เย่จื่อเฉินมาคิดดูวันนี้ก็ได้รับมาเยอะมากพอแล้วอีกอย่างที่มาที่นี่ก็เพราะจะมาเที่ยวกับเพื่อนจึงเก็บโทรศัพท์และนั่งดื่มกินกับรูมเมท
หลังจากดื่มไปสามรอบพวกเขาที่มีน้ำอยู่เต็มท้องก็ชักจะกลั้นเอาไว้ไม่ไหว จึงเดินไปเข้าห้องน้ำกันทั้งกลุ่ม
"ทำไมพวกนายมาอยู่ที่นี่?"
เมื่อเข้ามาในห้องน้ำเย่จื่อเฉินกับคนอื่นก็เห็นซูอี้อวิ๋นหรือไอ้สามของห้องกำลังทำธุระอยู่
"แม่เ้า ฉันตามหานายอยู่พอดีเลย ไม่คิดเลยว่านายจะอยู่ที่นี่กลัวว่าพวกฉันจะให้เลี้ยงข้าวใช่ไหม?"
คังเผิงเกี่ยวคอของซูอี้อวิ๋น คนที่อยู่รอบๆก็พากันยิ้มร้าย
ซูอี้อวิ๋นเกาหัวด้วยความเก้อเขินเล็กน้อยจะว่าไปแล้วก็เพราะเื่นั้นจริงๆ
"เชอะ จะบอกนายให้นะ ต่อไปนี้พวกเราจะไม่เซ้าซี้นายแล้ว เรามีเ้าห้าแล้ว" จูอิ๋นไป่หัวเราะเย้ย ซูอี้อวิ๋นยังคงสงสัยอยู่ว่าพวกเขามาได้ยังไง
พอได้ยินเ้าหกพูด ซูอี้อวิ๋นก็พูดขึ้นอย่างประหลาดใจ
"เ้าห้า เกิดอะไรขึ้น ถูกลอตเตอรี่หรือไง?"
"ประมาณนั้น"
เย่จื่อเฉินตอบอย่างมีลับลมคมใน
"เ้าเปี๊ยก กินอยู่ด้วยกันมาตั้งนาน คิดไม่ถึงเลยว่านายจะเที่ยวด้วย"
คุยกันได้สองประโยค ซูอี้อวิ๋นก้มมองเวลาแล้วพูดขึ้น
"เออ พวกนายเที่ยวกันไปก่อนก็แล้วกันนะ ฉันมากินเลี้ยงกับพ่อฉัน แล้วยังต้องกลับไปอยู่กับท่านอีกไปก่อนนะ"
"ไว้เจอกัน"
ทุกคนหัวเราะเบาๆ และในทันใดนั้นนอกประตูห้องน้ำก็มีร่างหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน
คนคนนั้นกระซิบสองสามประโยคข้างหูของซูอี้อวิ๋นสีหน้าของซูอี้อวิ๋นก็เปลี่ยนไปทันที ก่อนจะรีบสาวเท้าตามคนนั้นไปเย่จื่อเฉินและคนอื่นๆ ได้แต่เลิกคิ้ว
"เ้าสามมันมีเื่อะไรหรือเปล่า"
"พวกเราไปดูกันหน่อยไหม?"
"อย่าไปเลย เ้าสามมากินเลี้ยง พวกเราไปแล้วจะช่วยอะไรได้?"
"แต่ท่าทางเ้าสามเหมือนจะมีเื่นะ"
"เ้าห้า นายว่าไง?"
สายตาของทุกคนเลื่อนมาหยุดอยู่ที่เย่จื่อเฉิน ในนาทีนี้เขากลายเป็แกนนำของทุกคนไปแล้ว
"ตามไปดูเถอะ"
...
"ได้เอายาโรคหัวใจของผู้การหลิวมาหรือเปล่า?"
เกิดความวุ่นวายขึ้นภายในห้องกินเลี้ยงผู้ชายที่นั่งอยู่กลางห้องมีสีหน้าเ็ป
"ไม่ได้เอามาครับ"
"ถ้าอย่างนั้นรีบโทรเรียกรถพยาบาลเลย"
ในตอนนี้เย่จื่อเฉินและคนอื่นๆ ก็อยู่ในห้องกินเลี้ยงด้วยชายคนหนึ่งในห้องที่แทบจะถอดแบบออกมาจากซูอี้อวิ๋นขมวดคิ้วและเอ่ยขึ้น
"พวกเธอเป็ใคร?"
"พ่อครับ พวกเขาเป็เพื่อนผมเอง"
ซูอี้อวิ๋นก็ประหลาดใจมากเหมือนกันรีบสาวเท้าไปหยุดอยู่ข้างเย่จื่อเฉินและคนอื่นๆ ก่อนจะเลิกคิ้วเอ่ยถาม
"พวกนายมาทำอะไร?"
"เมื่อกี้รู้สึกเหมือนนายจะมีปัญหา ก็เลยมาดู" คังเผิงขมวดคิ้ว หันไปมองผู้ชายบนโซฟาแล้วเลิกคิ้วถาม "เกิดอะไรขึ้น?"
"ผู้การหลิวหัวใจวายเฉียบพลัน ไม่ได้เอายามาด้วยพวกฉันกำลังเตรียมโทรเรียกรถพยาบาล พวกนายอย่ามาอยู่ที่นี่เลยอีกเดี๋ยวถ้าเกิดเื่ขึ้นมาจริงๆ พวกนายจะโดนลากเข้ามาเกี่ยวด้วย"
ซูอี้อวิ๋นออกแรงดันพวกเขาออกไปข้างนอก เย่จื่อเฉินมีสีหน้าครุ่นคิดและลูบคลำโทรศัพท์ในกระเป๋า
มองดูชายบนโซฟาก็เหมือนกับคนใกล้จะตายแล้ว ถ้าใช้ยาวิเศษก็น่าจะเป็เื่ที่ดี
เขาถอยร่นไปด้านข้างทันที แล้วกดเปิดหีบสมบัติของวีแชทในโทรศัพท์
ยาวิเศษนอนนิ่งสงบอยู่ภายในหีบสมบัติเย่จื่อเฉินคิดจะใช้ยาวิเศษเม็ดนี้ช่วยชีวิต แต่พอจะเอามันออกมาใช้จริงๆเขากลับลังเล
ของสิ่งนี้มันสามารถพบเจอได้ แต่ไม่สามารถเรียกร้องขอมันได้ถ้าจะเอาไปขายก็ไม่สามารถตั้งราคาให้สูงเสียดฟ้าได้
"แม่เ้า เพื่อนจะแย่อยู่แล้ว ยังจะมาห่วงหาเงินอีก"
เย่จื่อเฉินทำได้เพียงขบกัดฟัน
ถอนยาวิเศษ จำนวนหนึ่งเม็ด
พรึบ
ขวดหยกงดงามขวดหนึ่งปรากฏขึ้นมาในมือของเย่จื่อเฉิน
เฮ้ย ถอนออกมาได้จริงๆ ด้วย
เมื่อเปิดจุกออก กลิ่นยาหอมกรุ่นก็พุ่งเข้าปะทะจมูกพอจิบยาหอมเข้าไปอึกเดียว เย่จื่อเฉินก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
ผลิตภัณฑ์ของไท่ซางเหล่าจวินนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
แล้วเย่จื่อเฉินก็รีบวิ่งเข้าไป โดยกำขวดหยกไว้ในมือแน่น
"เดี๋ยวก่อน ผมช่วยชีวิตผู้การหลิวได้"
1K
