มันเป็ความรู้สึกปวดใจที่ไม่สามารถเช็ดน้ำตาให้คนตรงหน้าได้
ทำไมผมถึงต้องมาเผชิญสถานการณ์อย่างนี้ด้วยนะ
สามทุ่มเศษแล้วแต่บรรยากาศบริเวณสะพานพุทธเพิ่งเริ่มคึกคักโดยเฉพาะคืนวันเสาร์อย่างนี้หนุ่มสาววัยรุ่นเกาะเกี่ยวควงแขนมาเลือกซื้อสินค้ากันควักไขว่ เสียงเพลงจากร้านอาหารที่ท่าน้ำดังมาถึงแผงเสื้อร้านโอเอซิสผู้ซึ่งมีเสื้อผ้าเป็สไตล์ของตัวเอง หญิงสาวผมยาวหยักศกนั่งไขว่ห้างอ่านเอกสารในมืออย่างตั้งอกตั้งใจใต้แสงสลัวในร้าน เด็กสาวรุ่นน้องกำลังอร่อยกับไข่หมึกทอดในถาดโฟม โดยไม่มีใครรู้ว่ามีผีหนุ่มร่างโปร่งใสยืนดูเสื้อผ้าลายแปลกอย่างตื่นตาตื่นใจ
“ขอบใจมากนะโซดาข่าวนี่มีประโยชน์กับพี่มากเ” น้ำหวานยื่นมือไปจับมือข้างที่ว่างของน้องสาวที่กำลังหม่ำไข่หมึกทอดด้วยความรู้สึกขอบคุณจากใจจริง
“ไม่ใช่โซดาหรอกพี่ตั้มต่างหากที่รู้ข่าวประกวดยังดีไซด์เนอร์แล้วให้โซดาปริ๊ตเอกสารการประกวดมาให้พี่น้ำหวาน” โซดาพยายามช่วยทำคะแนนให้เพื่อนพี่ชายแต่กลับทำให้อีกฝ่ายมีสีหน้าหงุดหงิดขึ้นมา
“พี่ตั้มเค้าหวังดีกับพี่น้ำหวานจริงๆ นะ”
“เปลี่ยนเื่เถอะถ้าไม่อยากให้พี่หงุดหงิดนะ” หญิงสาวเสยผมหยักศกที่ลงมาเคลียแก้มก่อนถอนหายใจแรง ๆ
“วันไปส่งแบบประกวดเนี่ย...โซดาไปกับพี่นะ” น้ำหวานทำน้ำเสียงให้เป็ปกติผิดกับเมื่อครู่
“ได๋ค๊า... เฮ้อ…กำลังคิดถึงตึกR&Mอยู่เลย”
“นั้นซิบริษัทนี่ที่เป็เ้าของโปรเจคนี้ใช่ม่ะ เอ๊ะ!นอกจากทำค่ายเพลงทำละคร ทำหนังสือแล้วมาทำอะไรกับวงการแฟชั่นด้วยเนี่ย”
“คืออย่างนี่ค่ะ R&Mเค้าทำนิตยสารwalkเน้นแฟชั่นอย่างเดียวก็เลยมีกิจกรรมตัวนี้ขึ้นมาโปรโมตนิตยสารไงค่ะและต้อนรับเทศกาลกรุงเทพเมืองแฟชั่น”
“จ้า…รู้ดีจริงนะ”
“ดีนะที่ไม่ใช่แสนรู้”
เสียงหัวเราะของสองสาวต่างวัยต่างฝันทำให้บรรยากาศในร้านสดใสจนทำให้ร่างโปร่งใสที่ยืนฟังการสนทนาเผลอยิ้มไปด้วย โซดาหันมาสบตากับชายหนุ่มผู้เหลือเพียงิญญาแถมไม่รู้ว่าตัวเองเป็ใครอีกต่างหาก รอยยิ้มบาง ๆที่แสนอ่อนโยนของอีกฝ่ายทำให้เธอเผลอยิ้มออกมาให้เขาเช่นกัน แต่ทำให้ลูกค้าสาวที่กำลังเลือกเสื้อผ้าในร้านทำหน้าแหยคิดว่ารอยยิ้มหวาน ๆมอบให้เธอ
“เฮ้ยโซดา!! ทำไมทำตาหวานจังอ่ะ”
“เปล่าไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยพี่ตั้ม”
เด็กสาวแกล้งทำเป็เสยผมแก้เขิน โซดาทำตาดุใส่คุณผีความจำเสื่อมที่ยืนกลั้นหัวเราะอยู่ ตั้มเข้ามาพร้อมด้วยถุงขนมยื่นให้เพื่อนสาวเ้าของร้าน แต่กลับได้ความเ็าความใส่และทำเป็ใจจดจ่ออยู่กับเอกสารการประกวดยังดีไซด์เนอร์ในมือ
“โซดาไปเดินเล่นแถวนี้ก่อนนะเดี๋ยวมา”
โซดารีบเดินออกมาโดยไม่ฟังเสียงเรียกของน้ำหวาน เธอหันไปมองหน้าหนุ่มหน้าตี่ที่ยิ้มเจือนอยู่ใกล้ ๆ ก่อนถอนหายใจหนัก ๆแกล้งทำเป็มองไม่เห็นว่ามีคนตัวโตยืนอยู่ใกล้ ๆ ด้วยความห่วงใย
“เสื้อสวย ๆ ครับเชิญเข้ามาเลือกชมกันก่อนนะใส่เสื้อร้านนี้แล้วน่ารักขึ้นอีกสิบเท่าแถมแฟนรักแฟนหลงเลยนะครับ”
ตั้มะโเรียกลูกค้าอยู่หน้าร้านด้วยท่าทีเป็กันเองกับลูกค้าสาวสวยกลุ่มหนึ่งที่เดินผ่านซึ่งก็เรียกความสนใจได้มากทีเดียว
“ทำอะไรของนาย”
น้ำหวานเกือบจะเผลอตะคอกใส่เช่นทุกครั้งแต่เผอิญว่ามีลูกค้าเข้ามาดูเสื้อตามคำเชิญชวนของหนุ่มหน้าตี๋ที่กัดสีผมจนเป็น้ำตาลแดง
“ก็เรียกลูกค้าไงเสื้อผ้าร้านเราสามารถเนรมิต คุณให้สวยเก๋เท่กว่าใครด้วยราคาที่คุณคาดไม่ถึงเชิญคร๊าบบบบ”
น้ำหวานอ้าปากค้างอยากจะต่อว่าแต่ผลการเรียกลูกค้าทำให้มีคนเดินเข้ามาดูเสื้อที่ร้านมากขึ้นจนทำให้พื้นที่เล็ก ๆแน่นขนัดขึ้นมาในพริบตาชายหนุ่มทำหน้าทะเล้นให้สาวเ้าของร้านที่ทำได้เพียงสะบัดหน้าเชิงคางหนีแล้วหันไปสนใจลูกค้า
แต่ใน่วินาทีหนึ่ง หญิงสาวเหลียวมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยืนะโเรียกลูกค้าอยู่หน้าร้าน เหมือนอะไรบางสิ่งทำให้เขาหันกลับมามองในร้าน แต่เธอก็เบือนหน้าหนีไปสนใจลูกค้าที่กำลังลองเสื้ออยู่ตั้มจึงไม่ทันเห็นสายตาอ่อนโยนของเพื่อนสาวที่ตัวเองหลงรักมาเนิ่นนาน แต่ไม่เคยเผยความรู้สึกนั้นออกไปสักครั้ง
ตลาดสะพานพุทธมีเสน่ห์อย่างประหลาดในสายตาของโซดาแต่เธอก็รู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาไม่ว่าจะเป็เสื้อผ้า,เครื่องประดับ,ตุ๊กตา,นาฬิกาหรือของขวัญน่ารักๆ ต่างมีดีไซด์เก๋ ๆออกมาเรียกเงินในกระเป๋าของนักช้อปได้เป็อย่างดี เธอเองก็เคยซื้อที่หนีบกระดาษน่ารักๆ ไปไว้หลายอันโดยไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร เด็กสาวซื้อน้ำผลไม้ปั่น ก่อนจะเดินเลาะไปตามถนนที่ผู้คนผลุพล่าน ฉุกคิดได้จึงหันหลังไปมองชายร่างสูงโปร่งสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน
ร่างสูงโปร่งและไหล่กว้างที่ทำให้เขาดูโดดเด่นเหลือเชื่อ เส้นผมสีดำสลวยแม้จะเป็รองทรงสั้น ๆรับใบหน้าคมเข้ม เคยมีใครบอกเขาไหมนะว่าแว่นตาทรงกลมที่เขาสวมอยู่มันดูเท่รับกับใบหน้าเขาเหลือเกิน
โอ๊ย!ทำไมหล่อกระชากใจเกย์อย่างนี้นะ!!!!
นี่ถ้ามีใครคนอื่นมองเห็นคุณผีความจำเสื่อมเช่นเดียวกับเธอความรู้สึกกับภาพที่มองเห็นในขณะนี้คงไม่ต่างกัน เขาก้าวเดินช้า ๆดูข้าวของที่ร้านริมถนนราวกับไม่เคยมาเดินตลาดเช่นนี้มาก่อน นั้นซิ เขาดูแปลกและแตกต่างจากคนอื่น อย่างเห็นได้ชัดเหมือนกับอยู่โลกคนละใบหรือมาจากที่อื่น…ไม่ใช่ที่อื่น...แต่เหมือนว่าฐานะอย่างเขาจะไม่มาเดินตลาดแบบนี้แน่ ๆ…
“หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือครับ”
“ห๋า!”
โซดาสะดุ้งที่จู่ ๆเขาก็ยื่นหน้ามาใกล้ จนเหมือนปลายจมูกของเขาที่ก้มลงมาจะชนกับปลายจมูกของเธอ เขามาใกล้เธอถึงขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่นะ!เท้าข้างหนึ่งก้าวถอยหลังอย่างอัตโนมัติ แต่กลับชนกับคนที่ยืนคุยกันอยู่ข้างหลังโซดาหันไปขอโทษขอโพยเป็การใหญ่ แต่สายตากลับถูกดึงดูดไว้ด้วยภาพตรงหน้า
คนกลุ่มหนึ่งกำลังขะมักเขม้นกับการวาดรูป โซดาไม่รู้จะเรียกการทำงานศิลปะของพวกเขาว่าอะไร รู้แต่ว่าบางคนกำลังวาดรูปเหมือนตัวจริง บางคนวาดการ์ตูนล้อน่ารักสีสันสดใส บางคนใช้สีเครยองขีดเป็เส้นแต่ได้รูปร่างเป็เค้าโครงหน้าที่เสมือนจริง
“ศิลปินข้างถนน”
เด็กสาวหันมาตามเสียงที่ได้ยิน ผีหนุ่มร่างโปร่งใสเดินเข้าไปดูรูปวาดที่วาดเสร็จแล้วบางรูปเป็รูปทิวทัศน์ บางรูปเป็ดอกไม้ในแจกันและหลายรูปที่โซดาไม่เข้าใจความหมาย แต่เธอสนใจคนที่วาดรูปเหมือนด้วยสีเครยองเพียงตวัดข้อมือไปมาไม่กี่ครั้งใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็ได้รูปเหมือนที่ดูสวยเท่ห์
“สนใจไหมครับราคาไม่แพง แถมใช้เวลาไม่นานไม่ต้องนั่งจนตะคริวกิน”
ชายหนุ่มผมเดรทร็อคเอ่ยถามแล้วยิ้มให้อย่างเป็มิตร โซดาหันไปมองรอบข้างไม่มีคนมาต่อคิวใช้บริการวาดรูปเหมือนเธอจงนั่งที่เก้าอี้ข้างๆ ศิลปินผมยาว
“เอ่อ...หนูอยากได้ภาพเหมือนนะคะแต่ไม่มีแบบมาให้ พี่วาดตามคำบอกได้ไหมค่ะ”
โซดาเอ่ยถามอย่างขลาด ๆ เธอเองก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะหาว่าเธอมากวนนันยางสีน้ำเงินที่สวมอยู่ ศิลปินหนุ่มหันมาจ้องตาเธอเขม็ง
“ศิลปะคือการผสมผสานระหว่างความจริงและจินตนาการถ้าน้องสามารถพูดให้พี่จินตนาภาพถึงใบหน้าของคนๆนั้นได้ พี่ก็ทำให้น้องได้”
คนตอบก็ตอบด้วยแววตามุ่งมั่นจนเหมือนมีประกายไฟอยู่ในดวงตา คุณผีอาภัพเดินเข้ามานั่งใกล้ ๆ เขาหันไปมองโซดาอย่างรู้ทันความคิดของอีกฝ่าย เหมือนสามารถสื่อสารกันด้วยสายตา
“ค่ะ…คือหน้าตาเค้าจะประมาณนี่ค่ะ…”
ิญญาหนุ่มยืนฟังที่โซดาอธิบายลักษณะของเขาแล้วก็อดยิ้มเขินไม่ได้ แม้เขาจะจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็ใครแต่สิ่งที่เห็นเบื้องหน้าล้วนแตกต่างจากที่เขาเคยเห็นนอกจากพิษเศรษฐกิจแล้วก็ยังมีสถานการณ์โควิด-19ที่ทำให้กรุงเทพฯ ซบเซาลงไปมาก เขาเคยได้ยินมาว่าสะพานพุทธเป็ตลาดกลางคืนที่สำคัญแห่งหนึ่งแต่เขาไม่เคยรู้เลยว่าสะพานพุทธจะมีชีวิตชีวามากขนาดนี้น่าจับเอาฉากเหล่านี้ไปใส่ในนิยายเสียจริง
เขาเป็นักเขียน
โซดาเองก็อยากเป็นักเขียน
แต่ในยุคสมัยที่แตกต่างกันนี้ทำให้เขาเห็นว่าในยุคนี้การเป็นักเขียนไม่ได้ง่ายนักหนทางการเผยแพร่ผลงานมีเวทีงานประกวดต่างๆ และส่งตามสำนักพิมพ์ใน่นี้ยังไม่นิยมเผยแพร่งานเขียนออนไลน์นัก ในบ้านของโซดานั้นเขายังเห็นเครื่องพิมพ์ดีดวางอยู่มุมห้องอยู่เลย ถ้าให้ใช้พิมพ์ดีดคงไม่ทันใจแน่หลายๆครั้งเขาใช้วิธี ‘พิมพ์ด้วยเสียง’แล้วค่อยมารีไรท์ก่อนเผยแพร่ในแอพนิยายต่างๆ สามารถ ‘ด้นสด’ อัพนิยายรายตอนได้ทันทีที่เขียนเสร็จ สร้างรายได้ให้ทันทีแม้จะเขียนไม่จบเื่ก็ตาม
แต่นี่...แค่เห็นเขาก็ท้อแล้วกว่าจะเขียนงานจบหนึ่งเื่ ส่งงานไปให้บรรณาธิการพิจารณาอีกลุ้นอีกว่าจะผ่านไม่ผ่าน ทำไมมันดูยากเย็นเหลือเกิน
11K
