The Dictator in Horror world ผมเป็นท่านผู้นำในโลกสยองขวัญ

ตอนที่ยี่สิบสอง  Prologue again 6

ด้วยความที่ผมเป็๲คนที่น่าเชื่อถือผมได้โดนปล่อยให้เป็๲อิสระ ไม่ได้ถูกมัดไว้กับโต๊ะหรือล็อคประตูข้างนอกไว้แบบหากผมมี

ประวัติอาชญากร

Criminal’s background

แน่นอน นั่นไม่ได้มีความหมายอะไรมากนัก

เพราะต่อให้เป็๲อาชญากรที่ถูกมัดอยู่เราก็สามารถขยับตัวไปมาจนกระทั่งมีเข็มตกมาจากร่างกายของเราเองและใช้เข็มนั้นไขกุญแจมืออกไปได้

เรียกว่าสถานการณ์ในห้องนี้นั้นที่จริงเป็๞แค่การลองให้ผู้เล่นคุ้นเคยกับปุ่มต่างๆในเกมส์หรือทดลองการเคลื่อนไหวเปิดช่องไอเท็มหรือลองคลานไปมารอบห้องหรือยกตู้เตียงต่างๆเท่านั้นล่ะ

ผมไปที่โต๊ะข้างๆที่มีเตียงอยู่พร้อมกับพิมพ์ดีดและตลับหมึกtypewriter’s ink

พร้อมกับพิมพ์ลงไปที่พิมพ์ดีดข้างเตียงนอนของห้องกักตัว

ก๊อก แก๊ก ก๊อกแก๊ก

วันที่หนึ่งห้องกักตัว-ซามูเอล ไวท์แมน

เท่านี้ผมน่าจะย้อนกลับมาที่ตรงนี้ได้อีกครั้งตามระบบของการเซฟเกมส์

แต่ผมไม่คิดจะทดลองตายดูก่อนแต่อย่างใดเพราะผมไม่อยากเสี่ยงใดใดทั้งนั้นที่ไม่จำเป็๞แต่มันดีกว่าหากเรามีทางเลือกเอาไว้ในตอนความหวังสุดท้ายของสุดท้ายในอนาคตหากผมเกิดพลาดท่าขึ้นมา

ผมได้๠๱ะ๼ุ๲มาบางส่วนและปืนพกรุ่นเก่าที่ติดกับผนัง

เป็๞อาวุธปืนอันแรกๆที่เราจะได้คุณภาพไม่ดีนักแต่ก็ดีกว่าไม่มีอาวุธและพยายามจะสังหารคนด้วยอาวุธมีด...ซึ่งมมีดาบฆ่า๣ั๫๷๹อยู่แล้ว

ถ้าถามว่าทำไมประเทศนี้ถึงขังคนเอาไว้ในห้องที่มีอาวุธและ๠๱ะ๼ุ๲ปืนอยู่นั้นโปรดยาถามผมมันกำหนดมาอย่างนี้

เหมือนกับเกมสืนั้นเราต้องรักษาความสมดุลของเกมส์กับความสมจริง

ซึ่งมันคนละอย่างกันอย่างสิ้นเชิง

หากเราพยายามจะทำให้สมจริงในเกมส์ยิงซอมบี้และเหตุการณ์ปรากฏที่อเมริกันนรัฐเท็กซัส

จะไม่บอกว่าเราจะพบเจอ๠๱ะ๼ุ๲ไม่จำกัดในบ้านชาวบ้านธรรมดาแถวนั้นที่ไม่ใช่คนของกองทัพด้วยซ้ำประมาณเจ็ดหมื่นถึงสองแสนนัดและบางทีมีเครื่องยิงลูก๱ะเ๤ิ๪หรือแม้แต่รถถังและปืนพ่นไฟด้วย

หากเราเผลอเขียนให้สมจริงพรรค์นั้นความตื่นเต้นคงหายไปหมดพอดี