โซ่ตรวนใจ

        คอนโดฯ ย่านSt. Thomas

        อนูปกำลังไขกุญแจเข้าไปในห้องพัก “อาจารย์คะ ปลดรหัสก่อนค่ะ” สีหน้าของอนูปไม่เป็นมิตร “ขอบคุณ” ทั้งคู่เข้ามาในห้องพัก สภาพห้องพักรกรุงรัง เขาเริ่มหงุดหงิดตรงเข้าในห้องนอนใหญ่ กองเสื้อผ้าของจินนี่วางทิ้งกระจายทั่วมุมห้อง “คุณทำงานบ้านไม่เป็น อย่างน้อยไม่ควรทำเเบบสะเบะสะบ ผมไม่ชอบ” จินนี่เดินเข้าไปรวบกองเสื้อผ้าเข้ายัดในตู้เสื้อผ้า แววตาส่อความดีใจที่สามีตีทะเบียนจะเข้ามาอยู่ร่วมห้องกับเธอ “ผมจะนอนห้องตรงกันข้าม เรามาทำความเข้าใจกันก่อน” อนูปเลื่อนบานหน้าต่าง ลมหนาวพัดวูบเข้ามาปะทะใบหน้าหล่อเหลาของเขาอย่างจัง “อย่าใช้มายา หรือ กลวิธีใดๆเหมือนที่สนามบินกับผม ถ้าผมเมา อย่าเข้ามาในห้องนอนของผม และผมเลิกกับอารีน่าก็ไม่ได้แปลว่า ผมยอมให้คุณเข้ามาในหัวใจของผม” จินนี่ยืนฟังอย่างตั้งใจ “ขอบคุณค่ะ ฉันขออะไรสักอย่างได้ไหมคะ”

        “มันคืออะไร” อนูปก้มมองพื้นห้องนอนเต็มไปด้วยเศษกระดาษทิชชู “แม่จะส่งแม่บ้านมาให้ค่ะ อาจารย์ช่วย เอ่ออ ไม่โวยวายต่อหน้าแม่บ้านได้ไหมคะ” ด้วยความที่เป็นผู้ใหญ่กว่าทำให้อนูปเข้าใจความรู้สีกของเธอ “แต่ผมแยกห้องนอน แน่ใจว่าจะไม่มีปัญหา ผมจะพยายาม” ร่างของเขาหายเข้าไปในห้องนอนของเขา จินนี่ยืนมองประตูห้องนอนที่ปิดสนิทด้วยความเสียใจ “หนูไม่ได้ต้องการ คนไร้หัวใจ แบบนี้ สักวันจะรู้ว่า จินนี่คือใคร” หญิงสาวรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าสวมชุดใส่เล่นตามแบบฉบับของเธอ คว้ากุญแจรถเก๋งที่การุซิงห์ส่งมาให้ลูกสาว สวมหมวก รองเท้า สะพายกระเป๋าเป้คู่ใจ

        เสียงปิดประตูดังโครมทำให้อนูปสะดุ้งตื่น “ผู้หญิงอะไร บ้าฉิบ” ชายหนุ่มคว้ามือถือกดหาหมายเลขโทรศัพท์ เสียงหญิงสาวที่คุ้นเคย “อนูป สบายดีหรือจ๊ะ” โซรินี่เปรยคำหวานตามมา “ที่รัก คุณนึกถึงฉันเหรอ” อนูปหงายร่างมองเพดาน “ผมคิดถึงคุณมาหาผมได้ไหมคืนนี้” โซนูผวาเมื่ออนูปให้ที่อยู่ของเขา “ไม่เอาอ่ะ เจอกันที่อื่นดีกว่า” เสียงของเธอเงียบไป “ทำไม พี่ผมเสียชีวิตแล้ว เราเคยมาที่นี่หลายครั้ง จำไม่ได้หรือไง คุณยังเซ็กซี่เหมือนเดิมหรือเปล่า” โซรินี่ร้องขึ้น “จำได้แล้ว เมียคุณไง หายไปไหน ทำไมจะเมคเลิฟกับฉัน” อนูปหัวเราะในลำคอ “คนไหน ผมมีเมียสองคน” โซรินี่มองที่มือถือ “คุณเมาเหรอ”

        เสียงของเขาแผ่วเบาลง “เปล่า ผมรับสมัครคนที่สาม ตกลงไหม” โซรินี่สาวลูกครึ่งร้องกรี๊ด “พูดจริงหรือเปล่าที่รัก โซนูขอลองดูคืนนี้ก่อนนะ ว่ารสชาติแบบไหน วนิลา หรือ ช็อคโก” เสียงหัวเราะใสๆของโซนูสาวเซ็กซี่อารมณ์ดี “วนิลา ซ็อคโก คืออะไร” อนูปขยับร่างนั่งพิงพนักหัวเตียง “ที่รัก วนิลา หมายถึง รสชาติแค่วันนี้ลา หรือ ซ็อคโก หมายถึง Shock Go more ค่ะ” อนูปหัวเราะดังลั่นห้องนอน “ฮ่าๆๆๆ ผมยังติดใจรสชาติกล้วยปั่นอยู่เลย มาหาผมนะคนดี”

        “ร้ายมากๆนะตัวดี ได้ค่าพ่อรูปหล่อเจอกันคืนนี้” โซรินี่คู่นอนที่อนูปถูกใจที่สุด เขาเคยวางแผนจะขอโซนูแต่งงาน แต่ทว่าพี่อรุณห้ามไว้หลายครั้ง ร่างสูงพลิกตัวไปมากอดหมอนหนุน “ไอ้อนูป คิดถึงเมียใจจะขาด ทำไมต้องมีจินนี่ สับสนโว้ยย” อนูปลุกขึ้นก้าวเข้าห้องน้ำ เมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จ ชายหนุ่มโกนหนวด แปรงฟัน อาบน้ำ ชายหนุ่มเร่งแต่งตัวเพื่อออกไปทานอาหารเที่ยง “หายหัวไปไหนวะ”

        คฤหาสน์ ราชวิภาค

        “พ่อครับ ผมจะเดินทางไปกับพี่อารีน่า บ้านของคุณพ่อที่แอตเเลนต้าใหญ่พอสำหรับพวกเราทุกคน” วารุณอุ้มหลานสาวป้อนน้ำส้มคั้นในห้องอาหาร “น้องเรียนจบแล้ว ควรช่วยคุณพ่อทำงาน พี่ต้องทำเรื่องมรดกให้ลุงราเมช เมื่อเสร็จธุระพี่จะกลับมาที่นี่ค่ะ” อารีน่ารินน้ำชาร้อนให้พ่อสุมิตร “เรื่องที่อนูปขอเลิก” สุมิตรเฝ้าดูอาการของลูกสาวคนโต อารีน่าซ่อนอารมณ์ไม่แสดงความอ่อนแอให้พ่อแม่ต้องทุกข์ใจ “หนูจะส่งใบหย่าให้เขาค่ะ”

        “ไม่ได้นะ” คุณย่าใหญ่เดินออกมาได้ยินคำพูดของอารีน่า “ในตระกูลของเราไม่เคยมีใครหย่าร้าง ที่หนูยอมแต่งงานกับพี่อรุณเพื่อทายาท ย่ายังไม่ได้ลงโทษหนูนับว่าดีแค่ไหน ไม่ได้ ย่าไม่ยอมให้มีการเลิกลากัน สุมิตรโทรไปหาดาวิน ให้เขามาหาย่าวันนี้และตอนนี้ ส่วนอารีน่ากลับไปอยู่ที่บ้านหลังนั้น วารุณ ติดต่อซื้อคอนโดฯใกล้บ้านพี่สาว นี่คือคำสั่งของย่า มีใครขัดค้านไหม” ทุกคนเงียบกริบแม้แต่อานีช่านอนนิ่งไม่กระดุกกระดิก มือเหี่ยวๆลูบหัวน้อยๆด้วยความเอ็นดู “เด็กน้อยตัวแค่นี้ิเกิดมาเพื่อทำหน้าที่ช่วยเหลือคนมากมาย อารีน่า ลูกผู้หญิงไม่ควรอวดดี อวดเก่ง เราคือช้างเท้าหลัง ไม่ควรทำตัวเก่งกาจ เขาคือสามี เขายอมทำตามคำขอร้องแต่งงานเพื่อช่วยชีวิตคนอื่นๆ ทำให้หลานของย่าไม่คิดข้อนี้ สามีภรรยาคือคนเดียวกัน พวกหลานทำไมปล่อยให้คนอื่นก้าวเข้ามาง่ายๆ เขารักแม่นั่นหรือเปล่า เขารักหนููมากไม่ใช่หรือ ย่าสงสารอนูปมากกว่าหนูรู้ไหม เวลานี้หัวใจของเขาคงจะเสียใจมาก” เมื่อคุณย่าใหญ่พูดจบ เสียงกระดิ่งข้อเท้าของอานีช่าดังขึ้น ทารกน้อยส่งเสียงอื้ออ่าคุยดังขึ้น “ใช่ไหม เหลนตัวน้อย”

        วารุณกระซิบข้างหูของพี่สาว “บอกให้คนอื่นเป็นช้างเท้าหลัง แต่ตัวเองคืออะไร” วารุณหอมแก้มหลานสาวฟอดใหญ่ อารีน่าก้มหน้าลง เธอรู้สึกผิดเช่นกัน ในมือหมุนโทรศัพท์ไปมา กดข้อความถึงอนูป “ขอกุญแจคอนโดฯค่ะ” เสียงข้อความดังในมือถือของอนูปซึ่งนั่งกินอาหารเที่ยงกับดานิม “ถามแค่นี้ ไม่มีใจจะถามว่า ผมสบายดีไหม” ชายหนุ่มส่ายหน้าไม่พอใจ เสียงข้อความดังขึ้นติดกัน รูปภาพอานีช่ากำลังเป่าปาก “อานีช่า” อนูปพิมพ์ตอบ “กลับมาถึงเมื่อไร ผมจะฝากไว้กับดานิม” ดานิมสังเกตุสีหน้าของเพื่อน “เมียหลวงติดต่อมาเหรอวะ” อนูปโยนมือถือลง

        “ตอนนี้ ฉันโสด” ดานิมปาขนมปังใส่หน้าเพื่อน “บ้าไปกันใหญ่แล้ว งี่เง้ามากๆ นายเป็นอะไรวะ” เสียงแตรรถดังขึ้นหน้าร้านอาหาร “โซรินี” ดวงตาโตของดานิมเบิกกว้างขึ้น “เฮ้ยยย อย่าบอกนะ ว่านายนัดเธอมา อนูป” อนูปพยักหน้า “เราจะไปเที่ยวชายหาดกัน ขอฉันพักร่างกาย เครียดมาหลายวัน”

        อนูปรีบชำระค่าอาหาร โยนกุญแจคอนโดฯให้ดานิม “อีก2วันอารีน่าจะมา นายเอาให้เธอด้วย ฉันไปเที่ยวไม่กี่วัน” ดานิมลุกขึ้นยืนกระชากคอเสื้อเพื่อนรักปล่อยหมัดขวาเข้าที่แก้มข้างซ้าย ร่างของอนูปร่วงลงไปกองกับพื้น เสียงผู้คนร้องกรี๊ด โต๊ะ เก้าอี้ล้มลงเสียงดังโครมคราม “มันดีกว่า ที่จะให้ฉันนอนกับจินนี่ ดานิมเลิกวุ่นวายกับชีวิตของฉันสักที ฉันเบื่อตัวเองเต็มทน นายไม่เห็นเหรอ เธอไม่ได้ต้องการฉัน เธอส่งข้อความขอกุญแจ ในวันที่ฉันขอเลิก เธอไม่พูดสักคำว่า ฉันไม่รักเธอแล้ว เราหาทางออกกันไหม เปล่าเลย เธอจะฟ้องหย่าด้วยซ้ำ คนอย่างฉันไม่มีคุณค่าอะไรสำหรับใคร ขอฉันหาความสุขให้กับตัวเองดีกว่าไหม”

        “นอนกับจินนี่ซิวะ นั่นก็เมียนาย นายยินยอมและยอมรับไม่ใช่เหรอว่าเป็นเมียอีกคน” ดานิมชี้หน้าเพื่อน “ไม่ใช่สเปกฉัน ฉันกินไม่ลง” คำพูดของอนูปดังลั่นทำให้ร่างของจินนี่ที่ยืนฟังตะลึงในคำพูดของเขาหน้าประตูร้านอาหาร สายตาของอนูปสบตากับจินนี่ ถุงอาหารในมือของเธอร่วงลงทั้งหมด จินนี่หันหลังวิ่งไปอย่างเร็ว “โอ้ยยยอะไรกันวะเนี่ย นายไปตามเธอเถอะวะ ไม่ใช่ไปกินยาพิษกรอกปากตัวเองตายว่าไง” อนูปฉุกนึกขึ้นได้เรื่องไวน์แดง “โซรินี่” อนูปตะโกนเรียกชื่อของสาวเซ็กซี่ “คุณไปรอผมที่ชายหาด ผมจะไปทำธุระครับ” ร่างของอนูปเดินตรงเข้าไปหาดานิม “นายต่อยฉันสองครั้ง ลูกนายยิงปืนลมใส่หัวเข่าฉันขอคิดบัญชีนะเว้ย”