Ep. 23
" 0_0 "
" น้องเรนนี่เพลงสุดท้ายก่อนแยกย้าย ขอเพลง ผู้สาวขาเลาะ ของลำไยหอยทองคำสักท่อนสิคร้าบ "
นั่นคือเสียงจากพี่กล้า พวกเราทั้งสี่คนนั่งอึ้ง แล้วหัวเราะขำกันจนหน้าดำหน้าแดง ไม่คิดเลยว่าพี่กล้าจะเป็คนคออ่อนขนาดนี้ แค่จิบเบียร์ไปนิดเดียวเอง ใช่ ตอนแรกฉันคิดแบบนั้น แต่ยัยลมหนาวมาสารภาพว่ามันหลอกให้พี่กล้ากินเบียร์คนเดียวไปสามกระป๋อง แล้วดูผลที่ออกมา พี่กล้าคนเดิมตอนนี้หายไปไหน คนที่ยิ้มหวานสุภาพ คนที่ดูสุขุม ดูอบอุ่น คนนั้นหายไปแล้ว ตอนนี้เหลือแต่ผู้ชายที่เมาแอ๋หน้าแดงก่ำ แหกปากร้องเพลงเสียงดัง ฮ่าๆๆๆๆ เอาพี่กล้าคนเดิมคืนมา~
" แล้วยังไงดีอ่ะพวกมึง ดึกแล้วอ่ะ เมาขนาดนี้พี่กล้าจะกลับยังไง หรือพวกเราจะไปส่งพี่แก " พวกเรานั่งปรึกษากันว่าจะเอายังไงดี ลำพังพวกเราไม่เป็ไรเพราะบ้านพักอยู่ข้างหลังนี้เองเดินไปไม่เท่าไหร่ ที่จริงตอนนี้ก็ไม่ได้ดึกขนาดนั้น ประมาณสี่ทุ่ม แต่นึกออกมั๊ยที่นี่มันป่า มีแต่ต้นไม้ ไม่มีตึกรามบ้านช่อง ไม่มีไฟสว่างโร่ทั้งคืนเหมือนในเมือง ตอนแรกก็มีกลุ่มนักท่องเที่ยวคนอื่นๆนั่งกินหมูกะทะเหมือนพวกเรานี่แหละ แต่ก็ทยอยกลับที่พักกันั้แ่สามทุ่มแล้ว ที่กลุ่มพวกเรายังอยู่ก็เพราะมันมีเพลงด้วยไง ก็เลยพากันร้องซะเพลินเลย เรียกว่าแหกปากก็คงจะได้สำหรับพี่กล้าอ่ะนะ
" แล้วมึงรู้หรือไงว่าพี่กล้าเขาพักที่ไหน? "
" ฮึ~ " พวกเราตอบพร้อมกันเมื่อยัยเมษาถามขึ้น
" เดี๋ยวนะ กูว่าที่นี่มันต้องมีพี่พนักงานรักษาความปลอดภัยสิทำไมเราไม่เรียกให้เขามาพาพี่กล้ากลับอ่ะ "
" เออ นั่นสิ " พวกเราสอดส่ายสายตามองหาพนักงานที่อยู่รอบๆ แล้วก็เจอพี่คนหนึ่งเดินถือไฟฉายส่องไปมา น่าจะกำลังเดินตรวจตราสวนป่าแห่งนี้ยามดึก
" พี่คะ พี่!! " พวกเราช่วยกันเรียกแล้วพี่พนักงานก็รีบเดินมาหากลุ่มเรา
" ครับผม มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับ? "
" คือว่าพี่กล้าคนนี้อ่ะค่ะ พี่รู้จักเขาไหมคะ? " ยัยเมษาพูดแล้วชี้ไปที่พี่กล้าที่ก้มหน้านั่งพิงมั่งน้าที่ทำจากไม้อยู่อย่างหมดสภาพ
" อ้อ ไอ้ต้นกล้า ทำไมมันถึงเมาหมดสภาพอย่างนี้ล่ะครับเนี่ย? " พี่เขาถามแล้วมองไปรอบๆสถานที่ที่พวกเราเพิ่งจะนั่งกินหมูกัน สายตาเลื่อนไปหยุดที่กระป๋องเบียร์ แล้วหัวเราะขำออกมา
" ฮ่าๆๆๆๆๆ เพราะไอ้นั่นใช่ไหมครับ " พี่เขาชี้ไปที่กระป๋องแล้วถามขึ้น
" น่าจะใช่มั้งคะ "
" ไอ้กล้ามันกินเบียร์ไม่ค่อยเป็น่ะครับ คออย่างมันต้องเหล้าขาวถึงจะสู้ไม่ถอย แต่กับเบียร์มันคออ่อนมาก แค่ไม่ถึงกระป๋องก็ไปแล้วครับ ว่าแต่ทำไมมันถึงได้มานั่งกินกับพวกน้องอ่ะ รู้จักกันหรอ? "
" ใช่ค่ะ พี่กล้าเป็รุ่นพี่แถวบ้านเมษา รู้จักกัน "
ครื้นนนน ครื้นนนน~~
" อ่าว ดูท่าว่าฝนจะตกแล้วล่ะครับ พวกน้องรีบเข้าที่พักกันเถอะ ส่วนไอ้กล้ากับของพวกนี้เดี๋ยวพี่เคลียร์เอง "
" โอเคค่ะพี่ ขอบคุณมากนะคะ แต่เดี๋ยวพวกเราช่วยเก็บขยะก่อนดีกว่า " พวกเราช่วยกันเก็บขยะ ทั้งเศษอาหารที่กินเหลือ กระป๋องเบียร์จำนวนหนึ่ง และถุงขนมต่างๆ เก็บเสร็จเรียบร้อยก็กล่าวขอบคุณพี่เขาอีกครั้งแล้วรีบกลับที่พัก เพราะฝนเริ่มจะลงเม็ดมาแล้ว
ก่อนเข้าที่พัก ฉันเหลือบตาไปมองบ้านหลังข้างๆที่พักของพวกเรา เห็นไฟเปิดจากข้างใน เอ๊ะ แต่เมื่อเช้าประตูบ้านพักหลังนี้มันถูกล็อคแล้วนี่ ทำไมถึงยังมีไฟเปิดอยู่หรือว่าคุณทัดเขายังพักอยู่ที่นี่ ฉันมองตามเพื่อนๆที่เดินเข้าบ้านไป แล้วค่อยๆเดินไปที่บ้านหลังนั้นซึ่งอยู่ไม่ไกล ฉันแค่อยากรู้ว่ามีคนอยู่ในนั้นรึเปล่า แล้วใครอยู่ในนั้น ใช่คุณทัดมั๊ย...
ฉันชะงักเท้าหยุดเมื่อเดินเกือบจะถึงที่หน้าบ้านหลังนั้น ฉันหันหลังเดินกลับจะเข้าไปในบ้านพักตัวเอง เพราะตอนนี้ดึกและมืดมากแล้ว ฝนก็ทำท่าจะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ
หมับบ!
" อื้อออ!! " ฉันใมากที่อยู่ๆก็มีมือปริศนามาปิดปากฉันไว้ก่อนที่ฉันจะก้าวขึ้นบันไดเตี้ยๆของบ้านพัก เขายืนซ้อนอยู่ข้างหลังฉัน ใครกัน ตอนนี้ฉันกลัวมาก จะทำยังไงดี
" อื้อออ อื้ออออ " ปากฉันยังถูกปิดไว้มิดด้วยมือปริศนา ฉันพยายามร้องเสียงดังให้คนช่วย แต่ร้องเสียงดังแค่ไหน เสียงนั้นก็โดนกลบไว้ด้วยฝ่ามือใหญ่อยู่ดี มืออีกข้างเอื้อมมาโอบที่หน้าท้องแล้วยกตัวฉันลอยขึ้นจากพื้น พร้อมกับพาเดินกลับไปทางบ้านหลังนั้นที่เปิดไฟอยู่ ฉันพยายามดิ้นให้แรงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่แรงดิ้นของฉันมันเหมือนจะไร้ค่า ฉันไม่รู้ว่าเขาคือใครเพราะตอนนี้เขาอยู่ด้านหลัง รู้แค่ว่าต้องเป็ผู้ชายที่ตัวโตมาก เพราะแรงของเขาเยอะเหลือเกิน
ปังงงง!!!
เสียงปิดประตูดังสนั่น ฉันจะทำยังไงดี เขาเป็ใครกันแล้วจับตัวฉันมาทำไม ทันทีที่ขาฉันแตะพื้นก็รีบออกแรงดันตัวเองจะวิ่งหนี แต่ก็ยังมีลำแขนรั้งเอวฉันไว้ไม่ยอมปล่อย
" นี่!! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!! นายเป็ใครกะ... " ฉันหันหลังกลับมาเพื่อจะมองไอ้คนโรคจิตที่มันบังอาจลักพาตัวฉันมา แต่ว่า... 0_0 !!!
" คุณสิงห์!?!!!!! " ฉันใมาก คุณสิงห์เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน? มันเป็ความรู้สึกที่ฉันก็อธิบายไม่ถูก ทั้งใแล้วก็ดีใจ ที่ได้เห็นหน้าเขา แต่ก็มีความคิดหนึ่งโผล่ขึ้นมา ว่าเขาหายไปไหนมา แล้วทำไมอยู่ๆก็หายไป พอคิดแบบนั้นฉันก็ก้มหน้าลงแล้วหมุนตัวจะเดินกลับ
หมับบ!!
" เดี๋ยวสิเรนนี่ " เขาดึงแขนฉันไว้ได้ทัน
" ................... " เขาจับแขนฉันไว้ทั้งสองข้าง แล้วดึงมาให้เข้าใกล้เขา จนตอนนี้หน้าฉันเกือบจะชนอกเขาอยู่แล้ว ฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่เป่ารดหน้าผากฉัน เพราะว่ากำลังก้มหน้าอยู่ไม่ยอมเงยหน้าสบตาเขา
" เป็อะไร ทำไมทำหน้าแบบนั้น ไม่ดีใจหรือไงที่เจอฉัน " เขาจับปลายคางของฉันดันขึ้นเบาๆเพื่อให้มองเขา แต่ฉันสะบัดหน้าหนีออกจากมือเขา
" เรนนี่ เธอเป็อะไร ทำไมถึงได้... "
" ฉันเป็อะไรงั้นหรอ?! คุณต่างหากที่ควรต้องตอบคำถามนี้!! คุณเป็อะไร อยู่ๆก็หายไป ข้อความก็ไม่ตอบ โทรก็ไม่โทร หรือว่าคุณเป็อย่างที่คนอื่นพูด พอได้สิ่งที่คุณ้าแล้วก็หายไป!!! แล้วตอนนี้คุณกลับมาทำไม?! ถามหน่อย!! คุณกลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีกทำไม!! " ฉันพูดสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งออกมาไม่หยุด รู้สึกเจ็บหัวใจแล้วก็จุกที่ลำคอยังไงไม่รู้เมื่อต้องพูดเื่นี้กับเขา
" เรนนี่.... ฉันขอโทษ " เขาดึงฉันที่กำลังร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหลเข้าไปกอดไว้ แต่ฉันสะบัดตัวแรงๆเพื่อให้เขาปล่อย เขาก็เป็แบบนี้ทุกทีคำอธิบายให้ฉันสักคำก็ไม่มี เอาแต่พูดว่าขอโทษแล้วก็บังคับฉัน ฉันหยุดดิ้นเพราะเหนื่อย แต่ฉันหมายถึงเหนื่อยที่หัวใจ
แค่เขาอธิบายฉันก็จะยอมฟังแล้วก็จะเชื่อเขาทุกอย่างที่เขาพูด แต่...ไม่เลย คำอธิบายแม้แต่คำเดียวก็ไม่หลุดออกมาจากปากเขา เมื่อเห็นฉันนิ่งไป เขาก็ก้มลงจูบที่หน้าผากของฉัน เขากดริมฝีปากค้างไว้อยู่อย่างนั้น
แต่ฉันที่น้ำตายังคงไหลอยู่เรื่อยๆ และตอนนี้เขาก็ยังไม่คิดจะสนใจใช่มั้ย
ฟอดด!!
เขากดจมูกลงบนแก้มฉันแล้วสูดแรงๆ
" เรนนี่ เธอร้องไห้ทำไม? หือ คนดี "
" .............................. "
" ร้องทำไมบอกฉันได้ไหม หรือว่าเธอคิดถึงฉัน? ฉันก็อยู่นี่แล้วไงที่รัก " คนโง่!! ทั้งบ้าทั้งโง่อยู่ที่เขาหมดเลย คนเดียว!!
" ปล่อยเถอะค่ะ "
" ทำไม! หรือว่าเธอมีคนอื่น " จากแววตาและน้ำเสียงที่เว้าวอนในคราแรก ก็เปลี่ยนไปเป็เสียงแข็งติดโมโหนิดๆ ฉันได้แต่มองหน้าเขาอย่างหนื่อยใจ
" ห่างผัวไปได้ไม่เท่าไหร่ ก็เตรียมหาใหม่แล้วงั้นหรอ? ไอ้นั่นใช่มั้ย อย่าคิดว่าฉันไม่เห็นนะ ทำน่าเกลียดนั่งเบียดกันขนาดนั้น ทำไมไม่.. "
เพี๊ยะ!!!!!!
ฉันยอมไม่ได้ที่จะทนฟังเขาพูดจนจบ ฟาดฝ่ามือลงบนแก้มซ้ายของเขาเต็มแรง
" อื้ออออ อื้ออออ " เขามองหน้าฉันอย่างโมโหแล้วกดปากประกบปากฉันอย่างแรง มันเป็แรงกระแทกเหมือนจงใจทำให้ฉันเจ็บ ฉันได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา เพราะผิดหวังในตัวเขาอย่างแรง
เขาเริ่มขยับเรียวปากดูดเม้มที่ปากฉันแรงๆ ซ้ำยังแลบลิ้นไล้เลียทั่วเรียวปากของฉัน แล้วเลื่อนไปซุกหน้าลงกับซอกคอแล้วดูดดึงเนื้ออ่อนตรงนั้นแรงๆ ฉันได้แต่กำชายเสื้อตัวเองแรงๆด้วยมือทั้งสองข้าง รับรู้ได้ถึงมือของเขาที่เคลื่อนอยู่ที่สะโพกของฉันเขาเคล้นคลึงเบาๆแล้วปล่อยเสียงครางออกมา
" อ่าาา เรนนี่ " พร้อมเบียดอกเข้าหาฉัน จากที่ซุกซบดูดดึงอยู่ที่ต้นคอในคราแรก ลากไล้ไล่ไปเรื่อยจนมาถึงเนินอก พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าแรงๆตรงร่องอก เขาส่ายหัวไปมาเบาๆแล้วกดแช่มันไว้อยู่อย่างนั้น สักพักถึงได้เงยหน้าขึ้นมาแล้วพูด
" โคตรคิดถึงเลยว่ะ " เขายังจ้องตาฉันอยู่อย่างนั้น
" ................... "
" เธอคิดถึงฉันไหม? " ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป หลักจากนั้นเขาก็ก้มหน้าลงงับที่ติ่งหูของฉันเบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมาถามอีกครั้ง
" ว่าไง... คิดถึงฉันไหม? "
หมับบบบ!!! 0_0
" เรนนี่~ ฉันไม่ไหวแล้วอ่ะ ขอได้ไหม? คิดถึงจริงๆ " เขาดึงมือฉันไปให้ัักับส่วนตรงนั้นของเขา ซ้ำยังเบียดสะโพกเข้าหา ฉันจะชักมือออกแต่เขาก็กดมันไว้อย่างนั้นไม่ยอมให้เอาออกง่ายๆ แล้วกดจูบที่ปากฉันแรงๆอีกครั้ง......
******* to be continued
1K
![[จบ] เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นเศรษฐีนีในวันสิ้นโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776316028_98690481.webp)
