เช้าวันรุ่งขึ้น ณ สถาบันเทียนหลง บรรยากาศที่ควรจะสดใสกลับถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกแห่งความกดดัน ขบวนรถหรูสีดำสนิทกว่าสิบคันแล่นมาจอดปิดหน้าประตูทางเข้าสถาบันอย่างอุกอาจ สัญลักษณ์รูปเปลวไฟสีครามบนฝากระโปรงรถบ่งบอกชัดเจนว่านี่คือคนของ ตระกูลหลิน แห่งเมืองชิงไห่ หนึ่งในขุมอำนาจที่ทรงอิทธิพลที่สุดเหล่านักเรียนและอาจารย์ต่างพากันหยุดชะงัก สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำที่ก้าวลงมาจากรถคันแรก เขาคือ หลินป้อ ยอดฝีมือระดับ A ที่มาพร้อมกับความแค้นที่สลักลึกบนข้อมือซึ่งพันด้วยผ้าพันแผลสีขาว"เย่เทียน! ไอ้เด็กเหลือขอ ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงคำรามของหลินป้อไม่ได้เป็เพียงเสียงะโ แต่มันแฝงไปด้วยคลื่นพลังธาตุไฟที่รุนแรงจนต้นไม้รอบๆ ลานกว้างเริ่มเหี่ยวเฉา
ที่ระเบียงตึกเรียน มู่หรงเสวี่ย ในชุดนักศึกษาสีขาวสะอาดตาจ้องมองลงมาด้วยความกังวล มือของเธอกำราวะเิแน่น "พวกตระกูลหลินบ้าไปแล้ว... ส่งระดับ A มาถล่มสถาบันเพื่อเด็กผู้ชายคนเดียวงั้นเหรอ?"ท่ามกลางเสียงฮือฮา เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดยูนิฟอร์มเรียบกริบเดินออกมาจากอาคารอย่างเชื่องช้า เย่เทียน ในวัย 16 ปี ยังคงมีใบหน้าหน้านิ่งเฉยราวกับผิวน้ำที่ไร้รอยกระเพื่อม ผิวที่ขาวเนียนดั่งหยกและแววตาที่เ็าทำให้เขาดูสูงส่งจนน่าประหลาด"ส่งเสียงดังแต่เช้า... ตระกูลหลินไม่มีสั่งสอนเื่มารยาทหรือไง?" เย่เทียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาไม่ดังนักแต่กลับแทรกซึมเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนได้อย่างชัดเจน"แก! เมื่อคืนแกใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรจัดการข้า!" หลินป้อโกรธจนหน้าแดงก่ำ พลังระดับ A ะเิออกมาจนพื้นคอนกรีตใต้เท้าเขาแตกร้าว "วันนี้ไม่มีมู่หรงเสวี่ยมาขวาง ข้าจะบดขยี้แกให้เป็ผุยผง!"หลินป้อพุ่งตัวออกไปราวกับะุเพลิง หมัดของเขาที่รวบรวมพลังงานธาตุไฟขั้นสูงสร้างเสียงหวีดหวิวในอากาศ ทุกคนที่ดูอยู่ต่างพากันหลับตาลง เพราะไม่อยากเห็นภาพเด็กหนุ่มหน้าตาดีต้องกลายเป็เถ้าถ่านตึงงงง!เสียงปะทะดังสนิท แต่กลับไม่มีเสียงกระดูกหักอย่างที่ทุกคนคาดคิด เมื่อลืมตาขึ้น ภาพที่ปรากฏคือเย่เทียนที่ยังคงยืนนิ่ง มือซ้ายของเขาล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างเฉื่อยชา ส่วนมือขวาเพียงแค่ยกขึ้นมา "แบมือ" รับหมัดที่ร้อนแรงของหลินป้อไว้ได้ราวกับรับลูกบอลเด็กเล่น"ระดับ A... พลังมีอยู่แค่นี้เองเหรอ?" เย่เทียนปรายตามองด้วยความสมเพช[ติ๊ง! ระบบตรวจพบศัตรูที่น่ารำคาญ: เปิดใช้งานฟังก์ชัน 'เนตราาสยบมาร'][พลังกดดันิญญาเพิ่มขึ้น 1,000% | สถานะ: เหนือกว่าโดยสมบูรณ์]ทันใดนั้น ดวงตาของเย่เทียนก็เปลี่ยนเป็สีม่วงเข้มเรืองแสงสว่างวาบ กลิ่นอายสีดำทมิฬพุ่งพล่านออกจากร่างของเขาเป็วงกว้าง แผ่กระจายไปทั่วลานสถาบันจนท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับมืดครึ้มลงในพริบตา แรงกดดันมหาศาลกดทับร่างของหลินป้อจนเขาััได้ถึงความตายที่จ่ออยู่ที่คอหอย"แก... แกเป็ใครกันแน่! พลังนี่มันระดับ S หรือว่า..." หลินป้อตัวสั่นสะท้าน ขาของเขาเริ่มอ่อนแรงจนทรุดลงกระแทกพื้นต่อหน้าเย่เทียน"คุกเข่าซะ" เย่เทียนเอ่ยเพียงคำเดียวสั้นๆโครม!ร่างของยอดฝีมือระดับ A ถูกแรงกดดันมหาศาลกดจนหน้าอกกระแทกพื้นจนดินยุบลงไปเป็หลุมลึก รถหรูของตระกูลหลินที่จอดอยู่รอบๆ กระจกแตกละเอียดพร้อมกันจากแรงดันิญญาที่มหาศาล เย่เทียนเดินเข้าไปใกล้แล้วเหยียบลงบนหัวของหลินป้อเบาๆ"กลับไปบอกผู้นำตระกูลของแก... ถ้าอยากจะเล่นกับฉัน ก็ส่งคนที่มีค่าพอให้ฉันออกแรงหน่อย ไม่ใช่ส่งสุนัขแก่ๆ แบบนี้มา"เย่เทียนสะบัดเท้าเพียงครั้งเดียว ร่างของหลินป้อก็ปลิวหวือไปกระแทกกับขบวนรถจนพังยับเยินไปหลายคัน ท่ามกลางความเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของเหล่านักเรียนที่มองดูด้วยความหวาดกลัวผสมกับความชื่นชมมู่หรงเสวี่ยที่เฝ้าดูอยู่ถึงกับลืมหายใจ หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน เสน่ห์ที่โเี้และพลังที่ไร้ก้นบึ้งของเย่เทียนดึงดูดเธอจนถอนตัวไม่ขึ้น ขณะที่ในมุมมืดของอาคาร อาจารย์ไป๋หลิง ลูบไล้ริมฝีปากตัวเองพลางพึมพำ "น่าสนใจจริงๆ... เย่เทียน เธอทำให้ฉันตื่นเต้นขึ้นมาแล้วสิ"[ติ๊ง! ภารกิจเสร็จสิ้น: รางวัล 'กายาโลหิตเทพมาร' เริ่มการหลอมรวม 0.5%][ค่าความยำเกรงของทั้งเมืองจงชานพุ่งทะลุขีดจำกัด!]เย่เทียนหันหลังเดินกลับเข้าอาคารเรียนไปอย่างสงบ ทิ้งไว้เพียงซากความพ่ายแพ้ของตระกูลหลินและตำนานบทใหม่ที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น!