ทะลุมิติมาเป็นเจ้าก้อนแป้งน้อยตระกูลหลี่ พร้อมมิติลับฝ่าภัยพิบัติ!

        อาจเป็นเพราะความคึกคะนองจากฤทธิ์สุรา หลี่เหลาซื่อจึงกลับบ้านด้วยใบหน้าแดงก่ำ แล้วบอกกับคนในครอบครัวเรื่องที่จะติดตามหัวหน้าหลิวไปคุ้มภัย

        เป็นไปตามคาด เมื่อทุกคนได้ยินว่าจะมีเงินเข้ากระเป๋าถึงสิบตำลึง ต่างก็ตกใจกันมาก

        เงินจำนวนนี้เทียบเท่ากับรายได้จากที่ดินสองสามหมู่ในรอบปี และนั่นคือในปีที่เก็บเกี่ยวได้อุดมสมบูรณ์เสียด้วย

        โดยเฉพาะอู๋ชุ่ยฮวา ดวงตาทั้งสองข้างแทบจะเปล่งประกายสีเขียวด้วยความโลภ ขณะที่กำลังจะอ้าปากพูด ก็ถูกหลี่เหลาเอ้อร์เตะเบา ๆ ที่ขาหนึ่งที

        เมื่อนึกถึงการถูกทุบตีเมื่อคืน นางก็รีบหดคอลงทันที แต่ในปากยังคงพึมพำด้วยความไม่พอใจ

        ผลคือถูกหลี่เหลาเอ้อร์ไล่กลับเข้าห้องไป ซึ่งทุกคนต่างก็ชินกับภาพนี้จนไม่รู้สึกแปลกใจอีกต่อไป

        “เจ้าสี่เอ๋ย ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อใจหัวหน้าหลิวหรอกนะ เพียงแต่... งานนี้มันมั่นคงหรือไม่ จะมีอันตรายหรือเปล่า?”

        แม่เฒ่าหลี่เคาะกล้องยาสูบ ในใจยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง

        เถาหงอิงอุ้มเจียอินโดยไม่ได้พูดอะไร แต่ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความกังวลเช่นกัน

        เจียอินยื่นมือน้อย ๆ ที่อวบอ้วนออกไปปลอบโยนท่านแม่ ทว่ามือสั้นเกินไปจนเอื้อมไม่ถึง จึงได้แต่ดึงคอเสื้อของนางแล้วส่งเสียงฮึดฮัด

        แม่เฒ่าหลี่รีบรับตัวเจียอินมาอุ้มไว้ในอ้อมกอดเพื่อปลอบประโลม พร้อมกับเอาแก้มถูไถกับใบหน้านุ่มนิ่มของนาง

        “ฝูหนิ่วก็เป็นห่วงท่านพ่อของเจ้าหรือ ไม่ต้องกลัวนะ พวกเราลองฟังดูว่าท่านพ่อของเจ้าจะว่าอย่างไร”

        หลี่เหลาซื่อก้าวเข้ามาลูบใบหน้าน้อย ๆ ของลูกสาวแล้วยิ้มกล่าวว่า “ท่านแม่ ท่านวางใจได้เลย! ครั้งนี้เดินทางไปทางใต้ อากาศอบอุ่น ถนนหนทางเดินง่าย ไม่ลำบาก หัวหน้าหลิวต้องการจะช่วยส่งเสริมข้า เพื่อให้ครอบครัวเราได้ฉลองปีใหม่กันอย่างสุขสบาย!”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนจึงเบาใจลงเล็กน้อย

        หัวหน้าหลิวทำงานสายนี้มาหลายปี มีผู้มีความสามารถใต้บังคับบัญชามากมาย ย่อมไม่ขาดแคลนคนอย่างหลี่เหลาซื่อเพียงคนเดียว

        แต่การที่เขาเสนอตัวพาหลี่เหลาซื่อร่วมเดินทางคุ้มภัยในครั้งนี้ เห็นได้ชัดว่าต้องการจะช่วยเหลือครอบครัวหลี่

        แม่เฒ่าหลี่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พยักหน้า

        “ตกลง! เจ้าไปเถอะ ที่บ้านมีข้ากับพี่ชายทั้งสองของเจ้าคอยดูแล ไม่ต้องเป็นห่วงหงอิงกับฝูหนิ่ว!”

        เถาหงอิงเห็นสีหน้าของสามี ก็เดาได้ว่าห้ามไม่ได้ จึงได้แต่พยักหน้าเห็นด้วย

        หลี่เหลาซื่อรีบคว้าตัวลูกสาวมาหอมฟอดใหญ่ด้วยความรัก

        “ฮ่า ๆ มีฝูหนิ่วช่วยนำโชคดีให้พ่อ พ่อต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน แล้วครอบครัวเราจะได้ฉลองปีใหม่อย่างมั่งคั่ง!”

        เจียอินถูกหนวดของท่านพ่อทิ่มจนต้องแยกปากออก มือน้อย ๆ ผลักเขาด้วยความรำคาญ และก่อนที่จะทันได้ขอความช่วยเหลือ เจียอี้ก็ตะโกนขึ้นมา

        “ท่านย่า ข้าก็จะไปด้วย! ข้าจะติดตามอาสี่ไปคุ้มภัยด้วย! วันนี้ข้าประลองกับเจ้าลูกชายตระกูลหลิวที่สำนักคุ้มภัย เขายังแพ้ข้าเลย! ในเมื่อเขาไปได้ ข้าย่อมไปได้เช่นกัน”

        หลี่เหลาซื่อเองก็อยากให้หลานชายได้ฝึกฝน จึงช่วยพูดสนับสนุน

        “หัวหน้าหลิวชมว่าเจียอี้มีพรสวรรค์ในการฝึกยุทธ์ และบอกว่าในอนาคตอาจจะสอบเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ได้ ครั้งนี้ให้เขาติดตามข้าไปด้วยเถอะ!”

        หลี่เจียอินรีบยื่นมือน้อย ๆ เข้าหาเจียอี้ ถือว่าช่วยตัวเองได้สำเร็จ

        เจียเหรินไปเรียนหนังสือ ส่วนพี่รองเจียอี้คนนี้มีพละกำลังมหาศาลมาแต่กำเนิด การฝึกยุทธ์จึงเป็นทางเลือกที่ดี

        ดังนั้นนางจึงส่งเสียง อา ๆ ร้องออกมาสองสามคำ ทุกคนฟังไม่ออกว่านางพูดอะไร เห็นเพียงน้ำลายที่ไหลยืดออกมาเหมือนลูกปัดขาดสาย...

        แม่เฒ่าหลี่เหลือบมองหลี่เหลาเอ้อร์ เมื่อเห็นเขาค่อย ๆ พยักหน้า จึงไม่ได้ห้ามปราม

        “ตกลง เช่นนั้นให้เจียอี้ติดตามอาสี่ออกไปหาประสบการณ์ก็นับว่าดี แต่ต้องจำไว้ว่า ต้องเชื่อฟังคำสั่งของอาสี่และหัวหน้าหลิว ห้ามก่อเรื่องวุ่นวายเด็ดขาด!”

        หลี่เจียอี้กระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ พร้อมกับขานรับรัว ๆ

        ด้วยเหตุนี้ เรื่องที่อาและหลานจะติดตามหัวหน้าหลิวไปคุ้มภัยจึงถูกกำหนดอย่างลงตัว

        อย่างไรก็ตาม แม่เฒ่าหลี่ยังกำชับทุกคนเป็นพิเศษว่า อย่าเพิ่งให้อู๋ชุ่ยฮวารู้เรื่องนี้ ไม่เช่นนั้นไม่รู้ว่าจะก่อเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นมาอีก

        ดังนั้น ทุกคนจึงแอบอู๋ชุ่ยฮวา เตรียมสัมภาระ เสบียงแห้ง และของใช้จำเป็น

        จนกระทั่งถึงเช้าวันที่ต้องออกเดินทาง ทุกคนเดินไปส่งหลี่เหลาซื่อและเจียอี้ที่ปากหมู่บ้านด้วยความอาลัยอาวรณ์ ส่วนอู๋ชุ่ยฮวายืนมองด้วยความงุนงง

        “เจียอี้ตามไปทำไม เหลาซื่อไม่ใช่ว่าหาทางไปประตูเมืองไม่เจอ หรือว่าต้องให้เจียอี้ไปส่งที่สำนักคุ้มภัยกันเล่า ทำตัววุ่นวายอะไรกัน!”

        ขณะที่พูด อู๋ชุ่ยฮวาจะก้าวเข้าไปฉุดกระชากลูกชาย แต่กลับถูกหลี่เหลาเอ้อร์ดึงตัวกลับมา

        “เจียอี้จะไปคุ้มภัยกับเหลาซื่อ เจ้าอย่าเข้ามาสอด”

        “อะไรนะ เขาก็ไปด้วย?!” อู๋ชุ่ยฮวาเบิกตากว้าง ตะโกนเสียงแหลมด้วยความร้อนรน

        “ไอ้หยา ช่างไร้มนุษยธรรมสิ้นดี! ลูกชายข้ายังเล็กขนาดนี้ต้องถูกไล่ออกไปหาเงินแล้ว! นี่ไม่ใช่ส่งเขาไปตายหรอกหรือ ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด!”

        “หุบปาก!” หลี่เหลาเอ้อร์ใบหน้าแดงก่ำ รีบเอามือปิดปากอู๋ชุ่ยฮวาไว้แน่น

        คนในตระกูลหลี่ต่างก็มีสีหน้าไม่ดี โดยเฉพาะเถาหงอิง

        หลี่เหลาซื่อเพิ่งจะออกเดินทาง แต่กลับถูกปากเสีย ๆ ของอู๋ชุ่ยฮวาพูดให้เป็นลางร้ายเสียได้

        “ถุย ๆ ๆ ! ถ้ายังพูดจาเลอะเทอะอีก ข้าจะเย็บปากเจ้าเสีย! ยังไม่รีบไสหัวกลับไปอีก จะอยู่ให้ขัดหูขัดตาไปถึงไหน!”

        แม่เฒ่าหลี่ดุด่าด้วยใบหน้าบึ้งตึง ด้วยความโมโหจึงอุ้มเจียอินแล้วหันหลังเดินจากไปทันที ส่วนหลี่เหลาซื่อรีบจูงมือเจียอี้วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาก็หายวับไป

        สุดท้ายเหลือเพียงอู๋ชุ่ยฮวาที่นั่งอาละวาดอยู่ที่ปากหมู่บ้าน แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครสนใจนางเลย...

        เวลาผ่านไปอีกสามสี่วัน ก็ถึงวันครบหนึ่งร้อยวันของหลี่เจียอินแล้ว

        ยามนี้เพิ่งเข้าสู่ฤดูหนาว ลมหนาวพัดแรงเป็นพิเศษจนทำให้ผิวหน้าเจ็บแสบ

        แม้แต่เจียอินที่ชอบความครึกครื้นที่สุด ก็ยังขดตัวอยู่บนเตียงดินเผา ไม่ร้องจะออกไปข้างนอก

        ทว่าหลี่เจียเหรินที่เรียนหนังสืออยู่ที่ตัวอำเภอ กลับฝ่าลมหนาวและหิมะกลับบ้านมา พร้อมกับนำความเย็นยะเยือกติดตัวมาเต็มไปหมด

        เขาตรงเข้าไปในห้องตะวันออก ทำความเคารพท่านย่าอย่างเรียบร้อย จากนั้นจึงยืนห่าง ๆ มองดูน้องสาวด้วยรอยยิ้ม

        เจียอินกำลังพยายามฝึกพลิกตัวจนใบหน้าน้อย ๆ แดงก่ำ และในขณะที่ทำสำเร็จพอดี ก็มีตุ๊กตาผ้าที่น่ารักตัวหนึ่งวางอยู่ตรงหน้า

        เจียอินยื่นมือน้อย ๆ ไปคว้ามา แล้วฉีกยิ้มจนเห็นเหงือกสีชมพู พร้อมกับเขย่าตุ๊กตาไปมาให้พี่ชายดู

        “ท่านย่า นี่คือของขวัญครบร้อยวันที่ข้าเตรียมให้น้องสาว ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมาก”

        แม่เฒ่าหลี่ดึงหลานชายขึ้นมาบนเตียงดินเผา

        “เจ้ามีน้ำใจให้น้องก็พอแล้ว จะมีราคาหรือไม่นั้นไม่สำคัญ ขอแค่น้องสาวเจ้าชอบก็นับว่ามีค่าที่สุด”

        แม่เฒ่าหลี่ยิ้มพลางบีบแก้มอวบ ๆ ของหลานสาว แล้วอุ้มนางส่งให้ไปอยู่ในอ้อมกอดของหลานชาย

        “อุ้มน้องสาวเจ้าสิ จะได้ได้รับโชคดีจากฝูหนิ่วตัวน้อยของพวกเราบ้าง!”

        เจียเหรินกลัวว่าความเย็นจากตัวเขาจะทำให้น้องสาวไม่สบาย จึงได้แต่ชูตัวนางขึ้นสูง ๆ

        เจียอินชอบการถูกชูขึ้นสูงมาก นางส่งเสียงหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข

        แต่พอนางก้มลงมอง ก็ตาไวสังเกตเห็นว่าเท้าของพี่ใหญ่ถูกความหนาวจนกลายเป็นสีม่วง และดูเหมือนจะมีแผลหิมะกัดด้วย จึงรู้สึกสงสารจับใจ

        ช่างน่าเวทนานัก โลกนี้ไม่มีถุงเท้าไหมพรมหรือรองเท้าลุยหิมะ แม้รองเท้าผ้าฝ้ายของพี่ใหญ่เป็นคู่ใหม่แต่ก็ไม่มีถุงเท้า

        ต้องนั่งอยู่ในสำนัก เรียนทั้งวัน อาศัยเพียงเตาถ่านให้ความอบอุ่น จะไม่หนาวได้อย่างไร?

        ต้องรีบคิดหาวิธีหาอุปกรณ์ให้ความอบอุ่นเสียแล้ว

        ทางด้านแม่เฒ่าหลี่กำลังซักถามหลานชายเรื่องความเป็นอยู่และการเรียนที่สำนัก ส่วนเจียอินก็ค้นหาในมิติวิเศษ จนในที่สุดนางก็พบถุงน้ำร้อนยางสองใบ

        แต่สิ่งนี้เป็นของจากยุคปัจจุบัน หากนำออกมาสุ่มสี่สุ่มห้าอาจมีความเสี่ยง

        ดังนั้น หลังจากที่ทุกคนทานมื้อค่ำเสร็จและแยกย้ายกันกลับห้อง

        เจียอินจึงรบเร้าขออยู่กับท่านย่า จากนั้นก็ค่อย ๆ นำถุงน้ำร้อนออกมาจากมิติวิเศษอย่างระมัดระวัง แล้ววางไว้ข้างหมอน

        เป็นไปตามคาด ท่านย่าตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นถุงน้ำร้อนที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นมา พลางนิ่งเงียบไปพักใหญ่

        หลี่เจียอินร้อนใจ จึงชี้ไปที่ถุงน้ำร้อนแล้วส่งเสียง อา ๆ ร้องเรียก

        แม่เฒ่าหลี่ได้สติกลับมา ก็ลูบอกที่เต้นรัวแล้วถามหลานสาวเบา ๆ ว่า “ฝูหนิ่วเอ๋ย สิ่งนี้เจ้าให้ครอบครัวเราหรือ?”